II FZ 23/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 1426/21 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2017 rok oraz zabezpieczenia na majątku postanawia: oddalić zażalenie

1. Postanowieniem z 13 grudnia 2021 r., I SA/Gd 1426/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 13 sierpnia 2021 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2017 rok oraz zabezpieczenia na majątku. Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżona decyzja została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi strony skarżącej za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 27 sierpnia 2021 r. Termin do wniesienia skargi rozpoczął więc bieg dnia następnego i zakończył się w dniu 27 września 2021 r. Tymczasem skarga została złożona w dniu 6 października 2021 r., a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę. 2. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odrzucenie skargi wobec uznania, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi, podczas gdy: - skarżącemu nie doręczono skutecznie decyzji organu drugiej instancji w terminie wskazanym przez organ, a dopiero w dniu 7 września 2021 roku (o ile takie, faktyczne doręczenie w ogóle można uznać za skuteczne; w ocenie skarżącego w takim przypadku należy rozważyć ponowne doręczenie decyzji organu drugiej instancji), - skarga winna zostać rozpatrzona, gdyż za uchybienie terminowi, o ile wystąpiło w przedmiotowej sprawie, skarżący nie ponosi winy, ponieważ przyczyny uchybienia terminowi wynikają z wadliwości systemu ePUAP, a zatem istniały przesłanki do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi. 3. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie NSA prawidłowo sąd pierwszej instancji ustalił, że zaskarżona decyzja została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi strony skarżącej za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 27 sierpnia 2021 r., wobec czego termin do wniesienia skargi upływał 27 września 2021 r. Natomiast pełnomocnik skarżącego złożył skargę w dniu 6 października 2021 r., a zatem po upływie ustawowego terminu. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu należy podkreślić, że w przypadku, kiedy doszło do uchybienia trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a jest zobligowany do odrzucenia skargi. Dlatego kwestie podniesione w zażaleniu nie podważają postanowienia o odrzuceniu skargi a zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest niezasadny. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił na podstawie załączonego w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (Identyfikator dokumentu ePUAP –[...], k. 97 – akt administracyjnych), że organ skutecznie doręczył decyzję pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 sierpnia 2021 r., a nie jak twierdzi skarżący w dniu 7 września 2021 r. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na uwzględnienie nie zasługuje wniosek o zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527.