II FZ 2151/14

II FZ 2151/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2014 r., III SA/Wa 2723/14 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r., III SA/Wa 2723/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał P. R. (zwanemu dalej skarżącym) prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Sąd odmówił natomiast przyznania prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata. 2. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym wskazał, że w postępowaniu o sygnaturze III SA/Wa 2723/14 sąd zwolnił go z ponoszenia kosztów sądowych oraz odmówił przyznania adwokata, natomiast w postanowieniu III SA/Wa 1827/14 z dnia 21 listopada 2014 r. sąd przyznał skarżącemu adwokata oraz zwolnił go z obowiązku ponoszenia wpisu sądowego. 3. Skarżący wskazał, że ta rozbieżność w postanowieniach zapadłych w równoległych postępowaniach tworzy chaos prawny i skarżący nie rozumie co jest intencją sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 4. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a związany jest ustawami i konstytucją. Stanem pożądanym byłoby orzekanie jednolicie we wszystkich sprawach. Jeżeli jednak sąd uznał, że nie należy przyznać skarżącemu pomocy prawnej w postaci adwokata i przeprowadził prawidłowy wywód, czyli uzasadnił swoje stanowisko to nie można tego obalić wskazując, że w innej sprawie sąd orzekł inaczej. Sąd orzekając nie jest bezwzględnie związany rozstrzygnięciem zapadłym w tożsamej sprawie. Jeżeli sąd wydając postanowienie przeprowadził wywód i uzasadnił swoje stanowisko w sprawie przyznania pomocy prawnej bądź odmówienia takiej pomocy to jest to rozstrzygnięcie prawidłowe. Niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego, że "nie rozumie co jest intencją sądu". W sentencji postanowień wyraźnie jest napisane, w jakim zakresie sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy. Sam skarżący w zażaleniu przytacza te zakresy. Można zatem uznać, że "intencją" sądu było przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wskazanym w sentencjach zakresie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 września 2012 r., II FSK 686/11, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Kontrola instancyjna doprowadzić ma do wydania orzeczenia zgodnego z prawem. Dążenie do jednolitości orzekania nie jest w związku z tym celem samym w sobie i nie stanowi podstawy do uchylania prawidłowego orzeczenia tylko dlatego, że pozostaje ono w sprzeczności z innym wyrokiem". W postanowieniu III SA/Wa 2723/14, sąd przeanalizował sytuację skarżącego, wszystkie przedłożone przez niego dokumenty. Trafnie wskazał, że przed sądem pierwszej instancji nie ma obowiązku posiadania profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym możliwość wszczęcia postępowania przed sądem nie jest uzależniona od sporządzenia pisma przez profesjonalistę. Sąd pierwszej instancji orzeknie po przeanalizowaniu wszystkich akt sprawy, po zapoznaniu się ze skargą skarżącego i odpowiedzią na skargę organu. Trafnie wskazał sąd pierwszej instancji, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi skarżącego. Zatem nawet jeżeli skarżący nie podniósł czegoś w sporządzonej przez siebie skardze, to sąd pierwszej instancji i tak zwróci na to uwagę, jeżeli jest to okoliczność istotna i znajduje się w aktach sprawy. Jeżeli skarżący będzie chciał wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która jest już obarczona przymusem radcowsko- adwokackim to na dalszym etapie postępowania będzie mógł ponowić wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci przyznania profesjonalnego pełnomocnika. Wydane postanowienie nie zamyka możliwości ubiegania się o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika na dalszym etapie postępowania, jeżeli wolą skarżącego będzie wniesienie skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił to skarżącemu w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Sąd drugiej instancji podziela stanowisko sądu pierwszej instancji. Wywód sądu pierwszej instancji był spójny, logiczny, prawidłowy. Okoliczność, że w innym postępowaniu przyznano skarżącemu profesjonalnego pełnomocnika nie obliguje sądu do przyznania profesjonalnego pełnomocnika również w tym postępowaniu. 5. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.