II FZ 213/18

Dnia 18 maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3472/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: 1) odrzucić zażalenie, 2) zwrócić D. sp. z o.o. z siedzibą w W. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od zażalenia.

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3472/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku D. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka"), odmówił wstrzymania wykonania postanowienia tut. Sądu. Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r. tut. Sąd oddalił skargę Spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 września 2016 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, na podstawie art. 196 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania "zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny (...)". W uzasadnieniu wniosku zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, zawarty w skardze kasacyjnej wniosek nie może skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że zaskarżone postanowienie nie kwalifikuje się do wykonania, ponieważ nie podlegają wykonaniu wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych, czyli rozstrzygnięcia podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego. Po drugie natomiast dlatego, że niewypełnione zostały przesłanki zastosowania art. 196 P.p.s.a., czyli Spółka nie wniosła zażalenia, o którym mowa w ww. przepisie. W konsekwencji, w ocenie Sądu, skoro zaskarżonemu postanowieniu brak przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania, zaś Spółka nie złożyła w sprawie zażalenia, jej wniosek nie mógł zostać uwzględniony. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka, działając przez swojego pełnomocnika, wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 22 lipca 2016 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Sądu pierwszej instancji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną. Jeżeli zatem ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w określonych sytuacjach przewiduje wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż przedmiot postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 11 stycznia 2018 r. nie mieści się wśród przedmiotów zaskarżalnych postanowień, wymienionych w art. 194 § 1 P.p.s.a. Zaskarżone orzeczenie zostało bowiem wydane na podstawie art. 196 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Takiego przedmiotu nie wymienia art. 194 § 1 P.p.s.a., a jednocześnie w art. 196 P.p.s.a. brak wyraźnego wskazania, że na postanowienie wydane na jego podstawie, zażalenie przysługuje. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.