II FZ 210/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FSK 210/20 w sprawie ze skargi K. [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od października 2014 r. do grudnia 2015 r. postanawia oddalić wniosek.

Wnioskiem z 7 lipca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o dokonanie wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 210/20. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W myśl art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawartego w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie, gdy treść tego orzeczenia jest niejasna. Stwierdzić należy, iż niejasność ww. postanowienia wynikała z omyłki pisarskiej, która została wyeliminowana wobec sprostowania ww. postanowienia postanowieniem NSA wydanym w dniu 9 lipca 2020 r., sygn. akt II FZ 210/20. Z tego względu uzasadnienie nie wymaga dokonania wykładni, o co wnosił organ. Wobec sygnalizowanych przez pełnomocnika organu wątpliwości wyjaśnić również można, że to sentencja jest tą częścią orzeczenia sądowego, która bezwzględnie wiąże swoją treścią podmioty, których dotyczy. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.