II FZ 210/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. S. i J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 650/18 w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie ze skarg B. S. i J. S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 14 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 20 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 650/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę B. S. i J. S. (dalej: skarżący) o wznowienie postępowania sądowego prowadzonego przez ten sąd pod sygn. akt I SA/Kr 1264/14. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż pismami z dnia 25 września 2018 r. oraz 10 października 2018 r. wezwał skarżących do sprecyzowania skargi, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem jej odrzucenia, m. in. poprzez wskazanie przesłanki w oparciu, o którą skarżący domagał się wznowienia postępowania w sprawie. Wezwanie doręczone zostało skarżącym 15 października 2018 r. W piśmie z 17 października 2018 r. skarżący podnieśli szereg okoliczności dotyczących zdarzeń zaistniałych w sprawie, niemniej nie wskazali podstawy wznowienia postępowania, o czym stanowiło ww. wezwanie. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi o wznowienie postępowania w terminie, sąd pierwszej instancji wydał postanowienie z 20 listopada 2018 r., jako podstawę prawną wskazując art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożyli zażalenie, w treści którego domagali się uchylenia kwestionowanego orzeczenia oraz rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, toteż jej wniesienie związane jest z ustawowo określonym stopieniem sformalizowania. Poza ogólnymi wymogami, jakie winno spełniać pismo w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 276 p.p.s.a. w zw. z art. 45-47 p.p.s.a.), stosownie do art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania winna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż z pisma z 17 października 2018 r. nie wynika podstawa wznowienia postępowania, którego domagają się skarżący. Należy wszakże zauważyć, iż nie jest w gestii zarówno sądu pierwszej instancji, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego, domyślanie się intencji skarżących, zwłaszcza w kontekście istoty ich żądania i podstawy prawnej. Przytoczone przezeń okoliczności faktyczne i prawne, tak na etapie skargi o wznowienie postępowania, jak i na etapie pisma procesowego, są istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy, niemniej jako uzasadnienie określonej podstawy wznowienia, nie zaś samej podstawy. Konkludując, jako zasadne i zgodne z prawem należy ocenić działanie sądu pierwszej instancji w zakresie zastosowania sankcji odrzucenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 276 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.