II FZ 210/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. sp. z o.o. z siedzibą w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1024/16 w zakresie odrzucenia skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 2 czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia oddalić zażalenie.

Przedmiotem zażalenia I. Sp. z o.o. w G. (dalej: skarżąca, spółka) jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2017 r. (sygn. akt I SA/Gl 1024/16) o odrzuceniu skargi spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 2 czerwca 2016 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W motywach orzeczenia Sąd podał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 2 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100,00 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie, skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, a postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 30 listopada 2016 r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z 2 sierpnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100,00 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono 8 grudnia 2016 r. Należny wpis od skargi nie został uiszczony. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) skargę odrzucił. Skarżący wniósł od tego postanowienia zażalenie i wniósł o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w następstwie prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy należało - stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. - wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi zgodnie z prawomocnym zarządzeniem, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza bowiem, że strona ma obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 667/14, postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt I GZ 379/16). W analizowanej sprawie skarżąca, mimo stosownego wezwania, nie uiściła wpisu. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. zasadnie odrzucił skargę skarżącej, która mimo prawidłowego wezwania nie uiściła wpisu od skargi. Dodać należy, że skarżąca nie przedstawiła w zażaleniu żadnych zarzutów dotyczących kwestionowanego postanowienia. Nie wiadomo więc, na czym ‒ w jej przekonaniu ‒ polega jego wadliwość. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.