II FZ 2074/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 303/14 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 5 sierpnia 2014 r., I SA/Sz 303/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie B. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie WSA w Szczecinie z 23 czerwca 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z 7 stycznia 2014 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca wniosła zażalenie, mimo iż sąd - przesyłając odpis postanowienia z 23 czerwca 2014 r. o odrzuceniu skargi - prawidłowo pouczył stronę o formie zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia. Sąd wskazał, że jeżeli strona złożyła zażalenie pomimo tego, że sąd przesyłając odpis postanowienia o odrzuceniu skargi prawidłowo pouczył ją o formie jego zaskarżenia, to prowadzi to do odrzucenia wniesionego przez stronę środka zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 29 października 2010 r., II FZ 494/10). 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zarzuciła naruszenie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - P.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Podkreślenia wymaga, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 23 czerwca 2014 r. o odrzuceniu skargi należy do postanowień kończących postępowanie w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - P.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ponadto, w myśl art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym obowiązek powyższy nie ma zastosowania, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Tym samym wniesione przez skarżącą i sporządzone z pominięciem wymogu, o którym mowa w art. 175 § 1 i § 2 P.p.s.a., zażalenie na postanowienie sądu, od którego służy skarga kasacyjna, należy uznać za niedopuszczalne (tak też B. Gruszczyński w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Sp. z o. o., rok 2006, str. 464). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 października 2010 r. II FZ 494/10, postanowienie o odrzuceniu skargi jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, a zatem jego zaskarżenie może nastąpić jedynie w drodze skargi kasacyjnej. Z uwagi na powyższe zasadnie uznał sąd pierwszej instancji, że wniesiony przez skarżącą środek zaskarżenia, niezależnie od jego zatytułowania, był niedopuszczalny i z tego powodu podlegał odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 178 P.p.s.a. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.