II FZ 203/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. R. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3367/17 w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 3367/17) w sprawie ze skargi P. R. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnił, że skarżący, pismem z dnia 20 września 2017 r., wniósł skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 sierpnia 2017 r., w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odmawiając wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie wskazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na opisane powyżej postanowienie strona wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu wskazała, że wniosek o zwolnienie z kosztów nie mógł być udokumentowany materiałami dowodowymi za okres od czerwca 2012 r. do grudnia 2012 r. bowiem całość dokumentacji spółki [...] S.A. została przekazana syndykowi masy upadłości. Skarżący wskazał, że posiada jedynie źródło przychodu ze stosunku pracy na 1/2 etatu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Brzmienie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jasne i nie nasuwa w doktrynie wątpliwości. Wynika z niego jednoznacznie, że ubiegając się o przyznanie wnioskowanego prawa tj. wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, strona musi uprawdopodobnić, że w jej wypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że analiza akt sprawy, doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd". Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że strona skarżąca nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem w istocie wniosek o wstrzymanie nie został w ogóle uzasadniony. Co więcej brak jest w aktach jakiejkolwiek dokumentacji, mogącej zobrazować sytuację materialną i rodzinną strony. W zażaleniu, co prawda, skarżący przedstawił swoją kartę wynagrodzeń za 2017 r. (wynika z niej, że zatrudniony jest na pół etatu ze średnim wynagrodzeniem w wysokości 1.000 zł), jednak nie odniósł się do konsekwencji jakie spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Czy będzie to szkoda znaczna czy spowoduje to trudne do odwrócenia skutki. Sądowi nie jest także wiadomym czy wnioskodawca sam prowadzi gospodarstwo domowe, jak kształtuje się całkowity dochód rodziny, jakie są jej wydatki. Informacji brak jest także w aktach administracyjnych załączonych do sprawy. Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżący nie przestawił materiałów dowodowych za okres od czerwca 2012 r. do grudnia 2012 r. bowiem całość dokumentacji spółki [...]S.A. została przekazana syndykowi masy upadłości. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że takie materiały nie były zasadne i konieczne do rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na fakt, że w tym postępowaniu konieczne jest zbadanie sytuacji materialnej, zdrowotnej, rodzinnej skarżącego, a nie spółki oraz odpowiedź na pytanie jakie będą konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji dla niego - czy zgodnie z art. 61 § 3 zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla wnioskodawcy. Końcowo dodać należy, że aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. To w interesie skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi posiąść informację o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tychże informacji. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Skoro strona nie wykazała w swoim wniosku jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu skutkującym jego uchyleniem. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.