II FZ 1919/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 671/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia odpowiedzialności podatkowej użytkownika nieruchomości jako osoby trzeciej ponoszącej solidarną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Gminnej Spółdzielni "..." z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. i umorzenia postępowania za lata 2007 - 2008 oraz za styczeń 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 671/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił T.S. (dalej jako "Skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 marca 2014 r. w przedmiocie określenia odpowiedzialności podatkowej użytkownika nieruchomości jako osoby trzeciej ponoszącej solidarną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Gminnej Spółdzielni z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. i umorzenia postępowania za lata 2007 - 2008 oraz za styczeń 2011 r. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w dniu 30 kwietnia 2014 r. Skarżący wystąpił Sądu pierwszej instancji ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2014 r., w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając odmowę Sąd pierwszej instancji przywołał w pierwszej kolejności treść art. 61 § 1 i art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", podnosząc, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania jednej z tych przesłanek lub obu oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku. Powyższe oznacza, iż w złożonym wniosku strona powinna nie tylko wymienić jedną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez sąd, ale także uzasadnić swoje żądanie podając konkretne okoliczności przemawiające za jego zasadnością, a brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Skarżący w złożonym zażaleniu na powyższą decyzję wniósł o zmianę postanowienia Sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że brak uzasadnienia wniosku wynikał z jego przeoczenia. W uzupełnieniu Skarżący podał, że wykonanie decyzji wyrządzi znaczną szkodę majątkową, a Skarżący nie posiada środków finansowych na zapłacenie tej kwoty zobowiązania podatkowego. W dalszej części zaznaczył, że w piśmie z dnia 3 lipca 2014 r. przedstawił swoją sytuację materialną oraz wysokość uzyskiwanego dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazał, że z zestawienia tych kwot jednoznacznie wynika, że kwota podatku pochłonęłaby jego cały roczny dochód nie pozostawiając środków na utrzymanie oraz pozbawi go możliwości regulowania bieżących zobowiązań za dostarczane towary, co może doprowadzić do likwidacji działalności i utraty dochodu, a odtworzenie działalności, w związku z silną konkurencją będzie bardzo trudne, a wręcz nawet niemożliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego podlega oddaleniu. Skarżący zwrócił się do Sądu pierwszej instancji o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Przesłanką warunkującą możliwość udzielenia wnioskodawcy ochrony tymczasowej na podstawie powyższego przepisu jest "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Analiza zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że w ocenie Sądu pierwszej instancji, Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności wskazujących by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło narazić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazał, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem brak było podstaw do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej. W tym miejscu należy podkreślić, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałby znaczenia dla strony, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Zatem głównym przedmiotem rozważań Sąd odwoławczy uczynił art. 61 § 3 P.p.s.a. Przechodząc już do analizy argumentacji zaprezentowanej przez Skarżącego w toku niniejszego postępowania uznać należy, że Skarżący nie wykazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Koniecznie należy zaznaczyć, że z rozpatrywanego zażalenia wynika, iż Skarżący zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że złożony wniosek nie zawierał uzasadnienia żądania poprzez podanie konkretnych okoliczności przemawiających za jego zasadnością. Jednak uzupełniając tę okoliczność w zażaleniu Skarżący jedynie wskazał, że niekorzystnych dla siebie następstw wykonania zaskarżonej decyzji upatruje w pozbawieniu go środków na własne utrzymanie, a zapłata zobowiązania podatkowego pochłonie cały roczny dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej. Ogólnikowość zażalenia w tym zakresie nie pozwala na zweryfikowanie, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a - jak już wskazano wyżej - ciężar wykazania występowania tych przesłanek spoczywa na ubiegającej się o przyznanie ochrony tymczasowej stronie. Stąd też uznać należy, że brak jest w aktach sprawy danych uprawniających do stwierdzenia, że spełnione zostały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., co świadczy o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.