II FZ 189/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 r.. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lutego 2013 r., o sygn. akt I SA/Gl 632/12 w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 marca 2012 r. , nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 632/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 marca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. zawiesił postępowanie sądowe. Sąd wskazał, że ww. decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 15 grudnia 2011 r., określającą A. Z. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 269.097,00 zł. W toku postępowania Sąd ustalił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 372/11 oddalił skargę A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 4 kwietnia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 21 grudnia 2010 r., umarzającą postępowanie podatkowe w sprawie określenia A. Z. zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu sprzedaży w dniu 3 stycznia 2006 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr 32/2006 nieruchomości. W ocenie Sądu orzekającego w tamtej sprawie organy prawidłowo uznały, iż zbycie tej nieruchomości nastąpiło w wykonywaniu działalności gospodarczej, a w konsekwencji przychód osiągnięty przez skarżącego winien być kwalifikowany do źródła pozarolnicza działalność gospodarcza. Od powyższego wyroku wniesiono skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która do tej pory nie została rozpoznana. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a..) zawiesił postępowanie uznając, że związek pomiędzy sprawą niniejszą i sprawą o sygn. akt I SA/Gl 372/11, w której wniesiono skargę kasacyjną jest na tyle ścisły, że wynik postępowania wywołanego tą skargą kasacyjną wpływa na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w takim stopniu, że uzasadnia on zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II FSK 713/12. W szczególności rozpoznanie skargi kasacyjnej przesądzi o kwalifikacji osiągniętego przez skarżącego przychodu ze zbycia nieruchomości do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) tej ustawy. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W niniejszej sprawie spór pomiędzy stronami sprowadza się do oceny zagadnienia, czy przychód ze sprzedaży nieruchomości dokonanej przez skarżącego należy zaliczyć do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też zaliczyć je należy do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. do przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast w wyroku z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie I SA/Gl 372/11 Sąd uznał, że zbycie nieruchomości nastąpiło w wykonywaniu działalności gospodarczej, a w konsekwencji przychód osiągnięty przez skarżącego winien być kwalifikowany do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. pozarolniczej działalności gospodarcza. Od wyroku tego wniesiono skargę kasacyjną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przychylić się do stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu, iż wynik postępowania wywołanego skargą kasacyjną w sprawie I SA/Gl 632/12 wpływa na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w takim stopniu, że uzasadnia on zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Problem kwalifikacji źródła przychodów na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będąc przedmiotem ww. sprawy jest bowiem związany z przedmiotem niniejszej sprawy. Kierując się ponadto zasadą jednolitości orzecznictwa sądowego, Sąd uznał za zasadne zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. Odnosząc się do wniosku strony o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 P.p.s.a. Zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.), może zostać zasądzony w przedmiotowej sprawie dopiero w razie wydania jednego z orzeczeń, o których mowa w art. 209 P.p.s.a.