II FZ 178/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia WSA (del.) Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Po 53/13 w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanawia oddalić zażalenie.

Pismem z 21 grudnia 2012 r. P.T.– działając przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego adwokatem – wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 listopada 2012 r., nr [..] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek skarżącego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. (Dz. U. z 2012r, poz. 270), dalej określanej zamiennie skrótem "p.p.s.a.", wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie zawarł żadnego uzasadnienia i nie wskazał żadnych okoliczności, które uprawdopodabniałyby niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego przepisu. Sąd zwrócił uwagę, że strona skarżąca we wniosku nie powołała żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc że nie było możliwe wywiedzenie z jakiego powodu – zdaniem strony skarżącej – wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne. W konsekwencji Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W złożonym w dniu 19 lutego 2013 roku zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Zarzucając naruszenie przepisów art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 166 i 61 § 3 p.p.s.a. wskazał na wadliwe przyjęcie przez WSA w Poznaniu, że skarżący nie wskazał żadnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżący w piśmie procesowym z dnia 6 lutego 2013 r. uzupełnił wniosek wskazując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniając swoje stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak trafnie wywiódł Sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na www.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem skarżący w pierwotnym wniosku (zawartym w skardze) nie wskazał nawet przesłanki, która – w jego ocenie – została spełniona i która uzasadniałaby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wymaga przy tym zaakcentowania, że postanowienie Sądu I instancji jest datowane na 6 lutego 2013 r., a więc z oczywistych względów Sądowi temu nie była znana treść pisma także z dnia 6 lutego 2013 r., które stanowiło uzupełnienie wniosku i które w tymże dniu – jak twierdzi pełnomocnik – zostało nadane za pośrednictwem Poczty Polskiej. Przyjęcie zatem przez Sąd I instancji, że skarżący nie wskazał przesłanki i nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji było zasadne. Wymaga zaakcentowania, że aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl. Postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). Wypada odnieść się także do twierdzeń pełnomocnika dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 i art. 134 § 1 w zw. z art. 166 p.p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu Sąd w niniejszym postępowaniu nie mógł naruszyć w/w przepisów, gdyż rozpoznanie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji stanowi postępowanie uboczne, oparte na art. 61 § 3 - § 5 p.p.s.a. i dotyczy tylko i wyłącznie tej kwestii. Nie do uwzględnienia jest zarzut, że Sąd I instancji nie orzekał "na podstawie akt" i że "nie był związany zarzutami i wnioskami skargi", a to z tej przyczyny, że po pierwsze, na dzień wydawania postanowienia strona skarżąca nie przedłożyła żadnych akt związanych z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, a po drugie w sprawie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji orzeka się tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej. W badanej sprawie skarżący nie podjął przy tym nawet próby skonkretyzowania i wykazania, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek wykonania decyzji, dojdzie do ziszczenia się przesłanek wymienionych w tym przepisie. Z tych też względów zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.