II FZ 1709/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1156/13 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 11 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1156/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie skarżącego W. G. na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zażalenie zostało, mimo prawidłowego pouczenia, złożone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a nie – jak tego wymaga art. 194 § 1 w związku z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") – do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tego względu odrzucono wniesiony środek zaskarżenia w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. W zażaleniu W. G. domagał się uchylenia powyższego postanowienia wskazując, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązany był do przekazania zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Rację ma Sąd pierwszej instancji, iż zażalenie jako dewolutywny środek odwoławczy wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżone postanowienie. Wniosek taki wynika z unormowań zawartych w art. 194 § 1 p.p.s.a. oraz art. 177 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 195 § 1 tej ustawy. Brak jednak podstaw do odrzucenia zażalenia w rozpatrywanym przypadku. Jak wynika z akt sprawy skarżący, zachowując przewidziany do zaskarżenia termin, prawidłowo przesłał zażalenie na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W nagłówku zażalenia zamieścił jedynie nazwę i adres tego Sądu. W treści zażalenia wyraźnie określono natomiast przedmiot zaskarżenia, wniosek o zmianę lub uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia, a także zarzut nieprawidłowej oceny złożonych materiałów. W opisanej sytuacji jedyną nieścisłością, której można dopatrzyć się w analizowanym zażaleniu było niezamieszczenie informacji, że wymieniony przez stronę Sąd pierwszej instancji jest jedynie pośrednikiem w przekazaniu zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W nagłówku brak więc zastrzeżenia, które najczęściej przybiera postać sformułowania "Naczelny Sąd Administracyjny za pośrednictwem". Tego rodzaju uchybienie nie może w żadnym razie stanowić podstawy do odrzucenia środka odwoławczego strony i zamknięcia jej możliwości weryfikacji kwestionowanego postanowienia. Stanowi ono w istocie przeoczenie nie mające jakiegokolwiek wpływu zarówno na ocenę ustawowych wymogów warunkujących rozpatrzenie zażalenia, jak i realizację obowiązku przekazania środka odwoławczego wraz z aktami sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 195 § 1 zdanie 1 p.p.s.a.). W kontekście okoliczności rozpatrywanej sprawy podkreślenia bowiem wymaga, że ocena treści zażaleń - nie objętych przymusem adwokacko-radcowskim - nie może być dokonywana z tak daleko idącym rygoryzmem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.