II FZ 170/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1416/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 2 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 września 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, S.W. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, gdyż wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami przekracza możliwości płatnicze skarżącego. Do wniosku strona załączyła zeznania PIT-36L i PIT-39 za 2015 rok. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, WSA w Gdańsku wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że Skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadniając swój wniosek, skarżący ograniczył się niemal wyłącznie do wskazania braku środków finansowych na zaspokojenie zaległości podatkowych. Jakkolwiek wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z obowiązkiem zapłaty znacznej kwoty pieniędzy, to jednak okoliczność ta nie może automatycznie stanowić o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest bowiem wykluczone, że pomimo znacznej kwoty należności, do zapłaty której jest zobowiązany wnioskodawca, dysponuje on środkami majątkowymi w takiej wysokości, że pozwolą mu one na zaspokojenie należności publicznoprawnej, przy jednoczesnym zagwarantowaniu sobie odpowiedniego zabezpieczenia finansowego. Ocena tego, czy zapłata należności fiskalnych w sposób rzeczywisty może zagrozić egzystencji skarżącego nie jest jednak możliwa, albowiem wnioskodawca, poza złożeniem stosownego wniosku, nie przedstawił odpowiednich dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie wskazanych przez niego skutków wykonania decyzji. W ocenie Sądu za niewystarczające należy w tej mierze uznać przedłożenie kserokopii dwóch zeznań podatkowych. Po pierwsze podkreślenia wymaga, że przedstawione dokumenty odnoszą się do przychodów osiągniętych przez podatnika w 2015 roku, a zatem nie odzwierciedlają jego obecnej sytuacji majątkowej. Poza tym do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym i rodzinnym strony. Powyższe rozstrzygnięcie Skarżący zaskarżył zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd". Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, które dawały by podstawę do zastosowania środka ochrony tymczasowej. Przedstawione dokumenty nie obrazują w pełni aktualnej sytuacji majątkowej oraz rodzinnej Skarżącego, w związku z czym sąd nie miał możliwości zweryfikowania trafności argumentów podniesionych w uzasadnieniu wniosku. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.