II FZ 17/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 925/17 o odrzuceniu skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 1 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę R. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 1 sierpnia 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 26 września 2017 r. skarżącą wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu, określającego umocowanie do jej reprezentowania (aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 5 października 2017 r., lecz w zakreślonym terminie braków skargi nie uzupełniono. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że dokonała stosownych uzupełnień dokumentów na wcześniejsze wezwanie Sądu. Wraz z zażaleniem przedłożono wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W oparciu o treść art. 58 § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo stwierdził, że niewykonanie przez skarżącą w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi skutkować musiało jej odrzuceniem. Zgodnie bowiem z art. 28 § 1 P.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei art. 29 P.p.s.a. stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Treść ostatniego z przepisów nie pozostawia wątpliwości, że czynność procesowa dokonana w imieniu osoby prawnej przez osobę, która nie wykazała istniejącego umocowania dotknięta jest brakiem uniemożliwiającym nadanie sprawie dalszego biegu. W powołanym przepisie obowiązek osoby występującej w imieniu osoby prawnej (jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową) określony jest precyzyjnie jako wykazanie umocowania przy pomocy dokumentu, co w sytuacji wniesienia skargi należy rozumieć jako złożenie do akt sprawy sądowoadministracyjnej dokumentu, z którego wynika umocowanie. Realizacja tego obowiązku stanowi zatem wymóg, od którego uzależniona jest aktywności procesowa strony. Wobec możliwych zmian w zakresie reprezentacji osób prawnych dokument wykazujący umocowanie powinien obrazować stan aktualny. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi z kolei, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W świetle przytoczonych powyżej przepisów zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie budzi zastrzeżeń co do jego legalności. Ponieważ Prezes Zarządu skarżącej spółki, jako osoba składająca skargę w imieniu tego podmiotu (to jest dokonująca w tym przypadku pierwszej czynności w postępowaniu), nie dołączył do pisma dokumentów z których wynikałoby umocowanie, Przewodniczący Wydziału zasadnie wezwał stronę do jego uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Termin przewidziany na uzupełnienie wskazanego braku wynosił 7 dni od dnia doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie. Wezwanie zostało doręczone spółce w dniu 5 października 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 13 akt sądowych), a zatem wyznaczony termin na dokonanie określonych czynności procesowych upływał w dniu 12 października 2017 r. Z akt sprawy wynika, iż w wyznaczonym terminie braku tego nie uzupełniono. Zarazem za bezpodstawne należy uznać twierdzenie skarżącej, że stosownego uzupełnienia dokumentów dokonano wcześniej, gdyż nie znajduje to odzwierciedlenia w aktach sprawy oraz nie zostało poparte żadnym dowodem. Dołączenie zaś do zażalenia aktualnego odpisu Krajowego Rejestru Sądowego należy traktować jako spóźnione. W tym stanie rzeczy zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. było w pełni usprawiedliwione, co prowadzi do oddalenia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.