II FZ 17/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2683/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Skarżąca – A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 czerwca 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania "decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 kwietnia 2016 r. oraz zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 czerwca 2016 r. z uwagi na trudne do naprawienia w przyszłości skutki wykonania decyzji". W uzasadnieniu wniosku wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 6.572 zł od dochodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Podkreśliła, że nie posiada wystarczających środków na uregulowanie zobowiązania podatkowego. Zarabia jako lektor na tyle niewiele, że nie ma zdolności kredytowej, jej mama pomaga jej w utrzymaniu się. Jednocześnie pożyczka z instytucji parabankowej ma bardzo wysokie koszty i stanowiłaby podjęcie długotrwałych zobowiązań finansowych. Skarżąca przedłożyła kilka faktur za gaz, energię elektryczną i kilka rachunków wystawionych przez szkołę językową. Nie przedstawiła rachunków bankowych, wskazując, że wszystkie środku od razu wybiera, oszczędności nie posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że skarżąca nie przedstawiła stanu swojego majątku, który potwierdziłby podniesione przez skarżącą okoliczności. Sąd zaznaczył, że bez przedstawienia stosownych dokumentów nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku. W zażaleniu na powyższe skarżąca zaznaczyła, że zobowiązanie w podatku od osób fizycznych od dochodu ze sprzedaży udziału wynoszącego 1/10 części w nieruchomości wynosi 6.572 zł. Ponieważ ma niewielkie zarobki (pracuje jako lektor języka francuskiego, w jednym miesiącu zarobi 600 zł, w drugim 400 zł, w trzecim 1000 zł– wynagrodzenie zależne jest od liczby zajęć, które się odbyły, a ta liczba nie jest stała) - nie ma zdolności kredytowej. W utrzymaniu pomaga skarżącej mama, będąca na emeryturze. Zarzuciła również, że sąd nie wezwał jej o dosłanie dodatkowych dokumentów, jeżeli uznał, iż takie są niezbędne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Podkreślić należy, że sąd I instancji pochylił się nad sprawą i szczegółowo ją przeanalizował. Zasadnie podniósł, że strona nie przedstawiła dokumentów w pełni obrazujących jej sytuację majątkową. Strona ze swojej inicjatywy złożyła wniosek, zatem w jej interesie leżało należyte udokumentowanie tego wniosku. Sąd nie miał obowiązku wzywać o dosłanie dokumentów. Strona dostarczyła tylko część dokumentacji, co nie pozwala sądowi na uzyskanie pełnego obrazu sytuacji majątkowej. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu na wniosek skarżącego, to na stronie spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku - tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla "wykazania", że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo "oświadczenie", "stwierdzenie" strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Rolą sądu w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony nie jest wyciąganie od strony dokumentów, tylko ocena przedstawionych przez stronę danych. Przedstawione przez stronę informacje nie są wystarczające dla zobrazowania sytuacji majątkowej. Jeżeli strona twierdzi, że wszystkie środki z rachunku bankowego niezwłocznie podejmuje i wydatkuje na bieżąco – to powinna przestawić stosowne wyciągi. To też bowiem ilustruje sytuację majątkową skarżącej. Podobnie jak kopia deklaracji podatkowej. Oświadczenie strony wydaje się niespójne. Bazując na doświadczeniu życiowym mało prawdopodobne wydaje się, by dorosła osoba znająca przynajmniej jeden język obcy, mieszkająca w ponadmilionowym mieście, pracowała tylko tyle, by zarobić "w jednym miesiącu 600 PLN, a w drugim 400 PLN". Jednocześnie z oświadczeń strony nie wynika, by była ona osobą schorowaną i niezdolną do pracy. Strona nie wskazała, czy zażywa jakieś leki, których wykupienie jest koniecznością. Nie przedstawiła również miesięcznego spisu wydatków, jakie pochłania codzienne utrzymanie. Podniosła co prawda, że mama pomaga jej w utrzymaniu, ale nie przedstawiła dokumentów obrazujących sytuację majątkową mamy. Strona nie wyjaśniła jak częsta jest ta pomoc, w jakiej wysokości. Z oświadczenia strony wynika jedynie, że mama skarżącej jest emerytką, ma ponad 3000 zł emerytury i "swoje zobowiązania", których wysokość nie została sprecyzowana. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu ma charakter wpadkowy i nie kończy postępowania w sprawie, zatem nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Skarżąca może złożyć ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, tym razem dokumentujący okoliczności podniesione przez stronę. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.