II FZ 1683/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 1056/13 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 5 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 1056/13, odmówił W. F. – nazywanej dalej "Skarżącą", wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 5 lipca 2013 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych, Skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej wydał wobec niej cztery decyzje w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Wszystkie zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Z uwagi na łączną wysokość naliczonego w nich podatku oraz wysokość odsetek, wykonanie decyzji spowoduje dla Skarżącej ciężkie skutki finansowe i doprowadzi do jej zubożenia. Tym samym zachodzi niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem sądu pierwszej instancji, Skarżąca nie wykazała aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Oceniając wniosek Skarżącej, sąd miał na uwadze jej sytuację majątkową i rodzinną, przedstawioną wcześniej we wniosku o przyznania prawa pomocy. Z treści tegoż wniosku wynikało, że Skarżąca jest właścicielem domu oraz posiada 35% udziałów w spółce, której aktywa trwałe wynoszą 653.680,28 zł, natomiast aktywa obrotowe 777.435,82 zł. W zażaleniu na powyższe postanowienie, Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem sądu pierwszej instancji, że nie wykazała okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem art. 63 § 3 P.p.s.a. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca wskazała bowiem, że szkoda polegać będzie na pogorszeniu jej sytuacji finansowej, które już jest trudna. Sąd pierwszej instancji błędnie wywiódł z faktu posiadania udziałów w spółce zdolność Skarżącej do zapłacenia żądanych kwot. Skarżąca nie jest bowiem głównym udziałowcem spółki, ponadto spółka ta nie osiąga dochodów i wykazuje ostatnio stratę. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że jest bezrobotna, podobnie jak jej mąż, który pracuje jedynie dorywczo. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoliłoby ustabilizować jej sytuację majątkową i zebrać środki na poczet zobowiązań, jeżeli rozstrzygnięcie sądu okaże się dla niej niekorzystne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest oczywiście niezasadne, dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego." Natomiast trudne do odwrócenia skutki "to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków" (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2013, wyd. V.). Ciężar wykazania okoliczności świadczących o spełnieniu przynajmniej jednej z przedstawionych powyżej przesłanek spoczywa na stronie, które zainicjowała postępowanie w tym przedmiocie. Bez poparcia wniosku stosownymi twierdzeniami, dokumentami i argumentacją, świadczącymi, że wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, sąd nie może bowiem poczynić koniecznych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że sąd pierwszej instancji słusznie ocenił, że Skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z ustawowych przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca poprzestała bowiem na sformułowaniu ogólnikowych stwierdzeń, że jest osobą bezrobotną, a jej sytuacja finansowa jest trudna. Żadnej z nich jednakże nie uprawdopodobniła. W zażaleniu natomiast Skarżąca powtórzyła przedstawioną uprzednio we wniosku argumentację, wskazując, że wykonanie decyzji "pociągnie za sobą rażące pogorszenie sytuacji finansowej strony" i "szereg negatywnych skutków" (s. 3 zażalenia). Rzecz w tym, że – podobnie jak przed sądem pierwszej instancji – Skarżąca swoich twierdzeń nie skonkretyzowała i nie przedstawiła dokładnie swojej sytuacji materialnej. W tym zakresie jej oświadczenie należy ocenić jako gołosłowne. Wobec tego sąd pierwszej instancji, odwołując się także do informacji przedstawionych przez Skarżącą we wniosku o udzielenie prawa pomocy, zasadnie stwierdzi, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wykazała bowiem, że pogorszenie sytuacji finansowej w wyniku wykonania decyzji wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.