II FZ 1680/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 września 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 393/14 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi Z.O., F.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 8 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie pozostawił bez rozpoznania wniosek Z.O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 marca 2014 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek skarżącej z dnia 2 czerwca 2014 r. nie został złożony na urzędowym formularzu, a wnioskodawczyni, mimo wezwania, nie uzupełniła w terminie powyższego braku. Na postanowienie z 8 września 2014 r. skarżąca wniosła zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei art. 257 P.p.s.a. jednoznacznie określa konsekwencje nie wypełnienia powyższego obowiązku - wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja, o której mowa w ostatnim z przytoczonych przepisów. Skarżąca nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu i braku tego nie uzupełniła w terminie, mimo iż została do tego wezwana. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, związany normą procesową zawartą w art. 257 P.p.s.a., obowiązany był wniosek skarżącej pozostawić bez rozpoznania. Na obecnym etapie postępowania nadesłanie przez skarżącą wraz z zażaleniem uzupełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na urzędowym formularzu, nie mogło odnieść zamierzonego skutku procesowego, bowiem czynność ta jest spóźniona. Jednakże, niezależnie od wyniku niniejszego postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sadem Administracyjnym, nie ma prawnych przeszkód, by skarżącą ponownie wnioskowała w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie o przyznanie prawa pomocy, dopełniając tym razem wszelkich wymogów formalnych, od których uzależnione jest poddanie wniosku pod merytoryczne rozpoznani. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.