II FZ 1665/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 555/13 w zakresie dopuszczenia do udziału w sprawie w sprawie ze skargi R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 marca 2013 r. nr ... w przedmiocie sprostowania lub uzupełnienia wyniku kontroli postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 555/13) w sprawie ze skargi R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 marca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do sprostowania lub uzupełnienia wyniku kontroli postanowił odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie W. P. Z uzasadnienia orzeczenia przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. W. P. złożyła pismo, które zawierało "zgłoszenie się uczestnika". Natomiast w treści pisma zawarto zgłoszenie się do udziału w sprawie w charakterze strony. Nadto w treści wniosku wskazano, iż W. P. jest żoną skarżącego, a sprawa dotyczy wspólnego rozliczenia małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o zgłoszenie do udziału w sprawie nie jest uzasadniony. Sąd wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2013r. stwierdzające brak podstaw do sprostowania lub uzupełnienia wyniku kontroli wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 16 marca 2012r. Postanowienie niniejsze zostało wydane do R. M.. Wynik kontroli zawierał ustalenia i wnioski dotyczące skarżącego. Sąd wskazał za postanowieniem z dnia 21 września 2012r. sygn. akt I SA/Kr 893/12, wydanym w sprawie skarżącego, iż wynik kontroli, stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej jest jedną z form zakończenia postępowania kontrolnego i nie stanowi decyzji administracyjnej. W związku z tym, że wynik kontroli nie jest władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej nie służą od niego żadne zwyczajne środki odwoławcze (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Swoboda działalności gospodarczej. Zmiany w podatkach. Komentarz, Zakamycze, 2004 r.). Sąd uznał, że wbrew stanowisku wnioskodawczyni sprawa zawisła przed Sądem w tym postępowaniu nie dotyczy wspólnego rozliczenia małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009. W. P., bowiem kontrola dotyczyła wyłącznie jej małżonka, a w sprawie wydano wynik kontroli, który nie tylko nie rozstrzygał o obowiązku W. P., ale nawet o obowiązku skarżącego. Wynik kontroli zawiera dopiero ustalenia, które mogą stanowić podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania, które może zakończyć się wydaniem decyzji. W tym postępowaniu muszą brać udział oboje małżonkowie, bowiem sprawa ich dotyczy, gdyż wspólnie rozliczyli się w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009. Sąd wskazał na brzmienie art. 32 w związku z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: P.p.s.a. i uznał, że wnioskodawczyni nie była stroną w tym postępowaniu. Na powyższe rozstrzygnięcie W. P. wniosła zażalenie wnosząc o jego uchylenie i dopuszczenie jej do udziału w sprawie jako uczestnik postępowania na prawach strony. W jej ocenie skoro jest żoną skarżącego, a sprawa dotyczy rozliczenia wspólnego małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. to zasadne jest jej uczestnictwo w tym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W pierwszej kolejności należy przytoczyć brzmienie art. 33 § 2 P.p.s.a. stanowiącego, iż udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Wnosząc o dopuszczenie do udziału w sprawie podmiot powinien wykazać, że wynik postępowania administracyjnego dotyczy interesu prawnego tego podmiotu. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, które mogą stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Aktualność interesu prawnego oznacza, że nadaje się on do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej i wiąże się z realnością, co oznacza, że powinien on istnieć w dacie stosowania norm. O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można zaś mówić, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danego podmiotu musi wpływać na jego sytuację prawną (patrz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt II OZ 18/11, z dnia 3 września 2014 r., II OZ 783/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie niewątpliwe jest to, że wnioskodawczyni może odczuwać interes faktyczny do uczestniczenia w przedmiotowej sprawie, jako że skarżącym jest jej małżonek, jednakże ten interes faktyczny nie jest poparty interesem prawnym. Jak wynika z akt sprawy, co szczegółowo wyjaśnił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, niniejsza sprawa zainicjowana została skargą R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2013 r., stwierdzające brak podstaw do sprostowania lub uzupełnienia wyniku kontroli wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 16 marca 2012 r. Zatem słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny, że rozstrzygnięcie organu administracji nie ma wpływu na sytuację prawną skarżącej w tym znaczeniu, iż ustalenia zawarte w spornym wyniku kontroli nie są władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, a mogą stanowić jeden z dowodów w prowadzonym postępowaniu wymiarowym. Dopiero w razie wszczęcia i prowadzenia postępowania zmierzającego do wydania decyzji administracyjnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. oboje małżonkowie będą w nim brali udział bowiem sprawa ta, z uwagi na wspólne rozliczenie, dotyczy ich obojga. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.