II FZ 1650/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 184/14 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 15 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od gier za lipiec 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 8 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie sygn. akt I SA/Rz 184/14 odrzucił zażalenie C. spółka z. o.o. z siedzibą w W. na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 19 sierpnia 2014 r. oddalające wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowienie, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 sierpnia 2014 r. Zatem termin na wniesienie zażalenia upływał w dniu 29 sierpnia 2014 r. Zażalenie zostało zaś nadane w placówce pocztowej w dniu 1 września 2014 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu, gdyż zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Pismem z dnia 17 września 2014 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę dołączonych do wniosku dokumentów i nieuprawnione przyjęcie, że skarżąca nie wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając zażalenie podniosła, że nie prowadzi już działalności gospodarczej, w efekcie nie osiąga żadnych zysków. Jej działalność ogranicza się jedynie do prowadzenia szeregu spraw, sądowych, administracyjnych i sądowo-administracyjnych. Środki trwałe, które posiada, są obecnie niesprzedawalne. Dodatkowo nie posiada aktywów obrotowych, które dałoby się upłynnić i zamienić na gotówkę. Ponadto nie ma wpływu na udziałowców Spółki w zakresie ich decyzji o ewentualnych dopłatach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie. Na mocy odesłania zawartego w art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania zażaleniowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną. Z powyższego można wywnioskować m.in., że sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Z analizy akt sprawy wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawidłowo odrzucił zażalenie jako wniesione po upływie ustawowego terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia znajdującego się w aktach sprawy wynika, że skarżąca odebrała odpis postanowienia z dnia 19 sierpnia 2014 r. w dniu 22 sierpnia 2014 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia od wyżej wymienionego postanowienia upływał 29 sierpnia 2014 r. Z stempla pocztowego wynika, iż zażalenie nadane zostało przez skarżącą w dniu 1 września 2014 r. czyli trzy dni po upływie ustawowego terminu. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zarzut podniesiony w treści zażalenia nie zasługiwał na uwzględnienie ponieważ dotyczył on regulacji związanych z instytucją prawa pomocy, natomiast postanowienie z dnia 8 września 2014 r. odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 19 sierpnia 2014 r., nie odnosiło się do kwestii przyznania prawa pomocy. W rezultacie Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji wobec braku podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.