II FZ 16/25

Dnia 18 kwietnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. w Londynie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Lu 687/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. w Londynie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 10 września 2024 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania podatkowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Zaskarżonym postanowieniem z 23 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 687/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. w Londynie (dalej jako "skarżący", "strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 10 września 2024 r. w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania podatkowego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga w rozpoznawanej sprawie, wniesiona w imieniu skarżącego, została podpisana przez doradcę podatkowego M. G. Do skargi dołączono dokument pełnomocnictwa (k. 7 akt sądowych), udzielonego m.in. M. G. w imieniu skarżącego. Pełnomocnictwo podpisali M. F. i R. G. Dokument wystawiono na papierze z firmowymi oznaczeniami N. T. i N. [...]. Znalazła się na nim formuła notarialnego potwierdzenia upoważnienia osób podpisanych, jednak nie została wypełniona (brak danych osobowych i podpisu notariusza). Przedstawiono też dokument, częściowo przetłumaczony na język polski, zawierający wzory podpisów osób upoważnionych do reprezentacji N. [...] (k. 9-12, tłumaczenie k. 15), wśród których znajdowały się wzory podpisów M. F. i R. G.. Załącznik do skargi stanowiła też "uzupełniająca umowa powiernictwa stanowiąca akt zwolnienia i mianowania powiernika", zawarta pomiędzy skarżącym oraz N. D. i N. S. (k. 13), jednak przedłożono jedynie dwie pierwsze strony jej tłumaczenia (tekst kończy się na słowach: "Strony uzgadniają, co następuje:"). Dalej sąd wskazał, że wezwany do usunięcia braków formalnych skargi pełnomocnik przedłożył szereg dalszych dokumentów, przełożonych na język polski. Były to: ograniczone pełnomocnictwo na rzecz T. N., w którym R.B. swoim pełnomocnikiem, działając jako powiernik skarżącego (k. 27-29); Ograniczone pełnomocnictwo na rzecz T. N., w którym skarżący mianuje ten podmiot na swojego rzeczywistego i prawnego pełnomocnika; w nagłówku pisma widnieje logo N. G. (k. 30-32); dokument "Upoważnieni sygnatariusze N. S.", z wzorami podpisów m.in. M. F. i R. G. (38-45). Pełnomocnik nadesłał także odpis w języku angielskim, będący najprawdopodobniej pełnym tekstem "uzupełniającej umowy powiernictwa stanowiącej akt zwolnienia i mianowania powiernika". W uzasadnieniu prawnym rozstrzygnięcia sąd meriti wskazał, że z powyższego wynika, że – jak zostało wykazane – powiernikiem i pełnomocnikiem ("rzeczywistym i prawnym") skarżącego jest T. N. (k. 27-32). Natomiast osoby, które podpisały dokument pełnomocnictwa, są w świetle dokumentów umocowane do działania w imieniu N. S. oraz N. I. Przedłożone dokumenty nie pozwalają na stwierdzenie relacji, zachodzącej pomiędzy N. T., N. S. oraz N. I., w szczególności nie da się stwierdzić, czy osoby upoważnione do reprezentacji dwóch ostatnich podmiotów mogą też reprezentować N. T. – powiernika strony. Nie można zatem uznać za wykazane, aby M. F. i R. G. mogli – jako osoby umocowane do reprezentacji powiernika skarżącego – udzielić pełnomocnictwa w imieniu skarżącego. Samo zamieszczenie N.S. w nagłówku pełnomocnictwa (k. 30, 31) nie zmienia faktu, iż dokument ten potwierdza umocowanie N. T. Na powyżej opisane postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. w szczególności art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), poprzez jego błędne (nieuprawnione) zastosowanie w sprawie; skarżąca – w odpowiedzi na wezwanie WSA z 2 grudnia 2024 r. – uzupełniła bowiem w terminie braki formalne złożonej skargi, wobec czego brak było podstaw do jej odrzucenia w oparciu o ww. przepis. W zażaleniu wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 tej ustawy mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Niezłożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej stanowi brak formalny. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. sąd wzywa stronę do usunięcia tego braku formalnego, a w przypadku jego nieusunięcia w wyznaczonym terminie, odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w rozpoznawanej sprawie uznał, że nieprzedłożenie dokumentu potwierdzającego pełnomocnictwo wraz z dalszymi dokumentami, wykazującymi umocowanie osób, które pełnomocnictwo podpisały było brakiem formalnym skargi i obligowało do wezwania wnoszącego skargę, aby ów brak usunął w ustawowym terminie 7 dni. Ponieważ przedłożone dokumenty – w ocenie sądu pierwszej instancji – nie wykazały umocowania dla sygnatariuszy pełnomocnictwa do reprezentowania powiernika, a zatem do działania w imieniu skarżącego, sąd uznał, że mimo wezwania braki formalne skargi nie zostały usunięte. Poddając analizie przedłożone przez stronę dokumenty należy stwierdzić, że dołączone do skargi pełnomocnictwo z 23 grudnia 2022 r. podpisali M. F. i R. G. Jak wynika ze spisu upoważnionych sygnatariuszy N. S. (k. 38-45 akt sądowych), M. F. i R. G. są autoryzowanymi sygnatariuszami N. S., co stwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że osoby, które podpisały dokument pełnomocnictwa są w świetle dokumentów umocowane do działania w imieniu N. S. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że na mocy dokumentu z 13 maja 2019 r., opatrzonego tytułem "Uzupełniająca umowa powiernictwa stanowiąca akt zwolnienia i mianowania powiernika dotycząca funduszy powierniczych wymienionych w załączniku" (k. 13-14 akt sądowych), w miejsce dotychczasowego powiernika, tj. N. D., powołano N. S. jako powiernika skarżącego. Zasadnie sąd a quo wskazał, że strona przedłożyła jedynie częściowo przetłumaczony na język polski dokument ww. umowy z 13 maja 2019 r., jednakże tłumaczenie przysięgłe tego dokumentu zostało opatrzone informacją, że na życzenie klienta tłumaczenie obejmuje jedynie wybrane fragmenty dokumentu oryginalnego. Zdaniem NSA przetłumaczony fragment tej umowy jest wystarczający, aby bezsprzecznie stwierdzić, że na mocy omawianej umowy z 13 maja 2019 r. N. S. został powiernikiem wymienionego w załączniku do tej umowy skarżącego, tj. J. Kolejną okolicznością wskazującą na uprawnienie do reprezentowania skarżącego przez N. S. jest treść przedłożonego przez stronę przetłumaczonego dokumentu o tytule "Ograniczone pełnomocnictwo na rzecz N. T." z 31 października 2024 r. (k. 30-32 akt sądowych), z którego wynika, że skarżący mianuje N. T. na swojego rzeczywistego i prawnego pełnomocnika. W dokumencie tym wskazano: "Osoba upoważniona do podpisu – N. S.", co również świadczy o uprawnieniu do działania w imieniu skarżącego przez N. S., w tym również do udzielania pełnomocnictw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego opisane ustalenia prowadzą do wniosku, że M. F. i R. G. zostali umocowani do udzielania pełnomocnictw w imieniu N. S., będącego uprawnionym do działania powiernikiem w imieniu skarżącego. Wobec powyższego zasadny okazał się podniesiony przez stronę w zażaleniu zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie niezasadnie odrzucił skargę strony, co powodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.