II FZ 1594/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 660/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 14 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 660/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił R. B. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 14 lipca 2014 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd przywołał treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej "p.p.s.a"). W ocenie Sądu, uzasadnienie rozpoznawanego wniosku konkretnych danych nie zawiera, a zatem trudno wywodzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować konsekwencjami, których nie będzie można naprawić w przyszłości. Wprawdzie w sformułowanym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik podniósł, iż określone zaskarżoną decyzją zobowiązanie podatkowe w wysokości 9.349 zł jest dla skarżącego kwotą zbyt wygórowaną w odniesieniu do jego zarobków w wysokości 2.500 zł, które w większej części przeznaczane są na koszty związane z utrzymaniem siebie i rodziny, jednak okoliczności odnoszących się do stanu majątku skarżącego i jego rodziny, wysokości przychodów wszystkich członków rodziny i obciążających ich zobowiązań oraz braku środków finansowych, w sposób przekonywujący nie uprawdopodobnił. Brak należytego uzasadnienia rozpoznawanego wniosku uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny, czy zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W zażaleniu od powyższego zażalenia skarżący wniósł o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma żadnych podstaw żeby uwzględnić wniesione przez skarżącego zażalenie. Nie tylko nie zawiera żadnych konkretnych zarzutów w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji, ale także argumentów przemawiających za przyznaniem ochrony tymczasowej. Skarżący powinien wskazać na okoliczności oraz potwierdzające je dokumenty, które przekonałyby Naczelny Sąd Administracyjny, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji podatkowej spowoduje uszczerbek w funkcjonowaniu skarżącego i jego rodziny. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art.193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.