II FZ 1574/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. S. na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 412/14 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 19 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie zawarte w pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 412/14 i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

II FZ 1574/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 412/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 19 grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn (I.) uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, (II.) określił, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, (III.) zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 657,00 (sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych. Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie zaskarżając ww. orzeczenie w części pkt III, tj. w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), poprzez zastosowanie i przyjęcie, iż wynagrodzenie radcy prawnego w niniejszej sprawie powinno być przyznane wg stawek przewidzianych dla innych spraw w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skutkujące zasądzeniem od Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika profesjonalnego w kwocie 240,00 zł, podczas gdy zastosowanie w niniejszej sprawie powinien był znaleźć § 14 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia, jako, że sprawa dotyczyła należności pieniężnych. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części, tj. w zakresie kosztów zastępstwa procesowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według nom prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W pkt III przedmiotowego rozstrzygnięcia, w postanowieniu o kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z nimi, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw; zaś do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Sąd pierwszej instancji zasądził zwrot kosztów postępowania w kwocie 657 zł. Nie ulega wątpliwości, że składają się na nie opłata uiszczona tytułem wpisu od skargi w kwocie 400 zł oraz opłata uiszczona z tytułu przedłożenia pełnomocnictwa do sprawy w kwocie 17 zł. Strona podważa natomiast pozostałą część kwoty, to jest: 240 zł, podnosząc, że w pozostałym zakresie Sąd za podstawę orzeczenia przyjął § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia, gdy winien był przyjąć postawę przewidzianą w § 14 ust. 2 pkt 1a. O ile – wobec braku takiego wskazania w treści zaskarżonego orzeczenia – nie można z całą pewnością określić podstawy, na której oparł się Sąd pierwszej instancji, o tyle zasadnie podnosi pełnomocnik skarżącej, że niniejsze rozstrzygnięcie winno być traktowane jako zapadłe w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (§ 14 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia), a zatem zastosowanie dla jego określenia znajduje § 6 rozporządzenia. Trzeba przy tym wskazać, że zarządzeniem z dnia 3 marca 2014 r. (karta nr 1) Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w pkt III wskazał, że wpis stosunkowy wynosi 400 zł, zamieszczając przy tym adnotację w nawiasie: "§ 1 pkt 2". Naczelny Sąd Administracyjny odczytuje ją jako odniesienie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, ze zm.), zgodnie z którego § 1 pkt 2: wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł. Jako, że w niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu równa się kwocie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, ustalonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. decyzją z dnia 7 października 2013 r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 19 grudnia 2013 r., i wyniosła 10.279,00 zł, należny wpis określono na kwotę 400 zł. Podobnie określono wysokość ww. wpisu w treści skargi (karta nr 5). Tym samym, mając na uwadze, że przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna, zastosowanie w sprawie powinien znaleźć § 14 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ponownie, w przedmiotowym zakresie, odniesie się do wskazanych powyżej rozważań. Odnosząc się do wniosku w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. Zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.), może zostać zasądzony w przedmiotowej sprawie dopiero w razie wydania jednego z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a.