II FZ 137/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1711/22 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 7 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 18 października 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1711/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1711/22 w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 7 czerwca 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2023 r. skarżący został wezwany, pismem z dnia 18 września 2023 r., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 1.000 zł. W wezwaniu został pouczony, że nieuiszczenie wskazanej kwoty w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Ze znajdującego się w aktach sprawy "zwrotnego potwierdzenia odbioru" (k – 120 akt sądowych) wynika, że przedmiotowa korespondencja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 września 2023 r. Natomiast z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej opłat sądowych wynika, że w dniu 4 października 2023 r. w sprawie został uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej w wysokości 1.000 zł. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skoro zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do tego wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 września 2023 r., to należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. w dniu 26 września 2023 r. i upłynął z dniem 2 października 2023 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że do 2 października 2023 r. skarżący powinien uiścić wymagany wpis sądowy od skargi kasacyjnej. Natomiast wpis został dokonany z uchybieniem zakreślonego w zarządzeniu terminowi. Pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i zaskarżył je w całości wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił mu naruszenie art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie odrzucenie skargi kasacyjnej wobec uznania, iż wpis sądowy nie został uiszczony w terminie, co ostatecznie stanowi przesłankę do odrzucenia nadzwyczajnego środka zaskarżenia - w sytuacji gdy wpis sądowy od skargi kasacyjnej w kwocie 1.000 zł został uiszczony w terminie, gdyż wezwanie do uzupełnienia braków w postaci wpisu sądowego od skargi kasacyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego dnia 25 września 2023 r., natomiast wpis został uiszczony dnia 30 września 2023 r. Termin określony w wezwaniu, na uiszczenie wpisu był do dnia 2 października 2023 r. włącznie. O zachowaniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi wnoszonej do sądu decyduje data przyjęcia polecenia przelewu przez bank, a nie moment wpływu opłaty na rachunek bankowy właściwego sądu administracyjnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III CZ 50/13), Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że za podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji przyjął w kontrolowanym postanowieniu przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III WSA w Warszawie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 1000 zł, adwokat reprezentujący skarżącego otrzymał 25 września 2023 r., więc termin 7 dni na uiszczenie wpisu upływał z dniem 2 października 2023 r. Jak wynika z załączonego do zażalenia dokumentu bankowego (wydruk komputerowy potwierdzenia przelewu o tytułu "Potwierdzenie transakcji", niewymagający dodatkowych podpisów oraz stempla bankowego – k. 132 akt), przelew wpisu od skargi kasacyjnej w tej sprawie został zlecony 30 września 2023 r. (patrz: rubryka "Data transakcji", zaś w rubryce "Tytuł operacji" wskazano "sygn.. akt III SA/Wa 1711/22"). Z tym też dniem obciążono rachunek bankowy skarżącego kwotą 1.000 zł. Wobec tego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być żadnych wątpliwości, że zlecenie przelewu zostało dokonane w terminie otwartym do opłacenia wpisu oraz że dotyczy wpisu od skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie. Zatem kontrolowane postanowienie podlegało uchyleniu, bowiem brak było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 220 § 3 p.p.s.a. Przyjęcie, że datą uiszczenia wpisu sądowego (w tym także od skargi kasacyjnej) jest data bankowego zlecenia przelewu tego wpisu, a nie data wpływu kwoty wpisu na rachunek sądu wynika z ugruntowanego stanowiska przyjmowanego powszechnie w tym zakresie w judykaturze. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 lutego 2014 r. o sygn. akt III CZP 112/13 (publ. LEX nr 1433736), "(...) w razie uiszczenia opłaty sądowej przelewem bankowym, datą jej uiszczenia jest data przyjęcia polecenia przelewu przez bank, a nie data uznania rachunku prowadzonego dla sądu, oczywiście pod warunkiem, że kwota przelewu miała pokrycie na rachunku wpłacającego (np. orzeczenia z dnia 5 października 1934 r., C III Z 354/34, Zb. Urz. 1935, poz. 144, z dnia 8 grudnia 1951 r., C 1019/51, OSN 1952, nr 3, poz. 83, i z dnia 27 lutego 1962 r., 3 CZ 6/62, OSNCP 1962, nr 3, poz. 70, postanowienie składu siedmiu sędziów z dnia 27 listopada 1961 r., 4 CR 634/61, OSNCP 1964, nr 1, poz. 5 oraz postanowienia z dnia 27 stycznia 1969 r., I PZ 76/68, OSNCP 1969, nr 9, poz. 167, i z dnia 14 lipca 1976 r., I CZ 65/76, OSNCP 1977, nr 4, poz. 75 oraz uchwały z dnia 16 grudnia 1983 r., III PZP 47/83, OSNCP 1984, nr 7, poz. 110, i z dnia 25 czerwca 2003 r., III CZP 28/03, OSNC 2004, nr 5, poz. 71)". Analogicznie sytuacja taka jest postrzegana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. na przykład postanowienia NSA: z dnia 10 lipca 2014 r. o sygn. akt I GSK 1131/14 oraz z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 229/17, dostępne w CBOSA). Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.