II FZ 136/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia NSA Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia V. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 14/13 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi V. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 8 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 5 lutego 2013 r. Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał V. P. do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 8 listopada 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok. Wysokość wpisu określono na 771 zł, powołując jako podstawę prawną § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm. dalej: rozporządzenie). W zażaleniu skarżąca zarzuciła zarządzeniu nieprawidłowe zastosowanie § 1 pkt 2 rozporządzenia i wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz orzeczenie o wysokości wpisu od skargi lub przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podkreślono, że skarżąca uiściła wpis w prawidłowej wysokości – 200 zł, na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia. Wskazano, że podatek od nieruchomości wynika wprost z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zaś jego wysokość wyznacza organ podatkowy w formie decyzji. Spełnione są zatem kryteria zastosowania wskazanego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żądnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08). W przedmiotowej sprawie podatniczka zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 8 listopada 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 12 lipca 2011 r. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na rok 2012. Niewątpliwie sprawa dotyczy decyzji kreującej określoną należność pieniężną. Z uwagi na uiszczenie przez skarżącą wpisu od skargi w wysokości 200 zł, Przewodniczący I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach prawidłowo wezwał ją do usunięcia braku formalnego środka zaskarżenia poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca podała kwotę wymienioną w decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, Przewodniczący I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaskarżonym zarządzeniem zasadnie wezwał stronę na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia do uiszczenia wpisu. W związku z powyższym w sprawie, wbrew twierdzeniom strony, nie mógł mieć zastosowania § 2 ust. 1 pkt 2 (błędnie wskazany w zażaleniu jako § 2 pkt 2) rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji