II FZ 1344/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 862/13 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi H. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 22 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie o sygn. akt I SA/Po 862/13, odrzucił zażalenie H. M. – nazywanej dalej "Skarżącą", na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13 maja 2014 r. (sygn. akt I SA/Po 862/13). Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z 13 maja 2014 r. sąd odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 21 lutego 2014 r. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 28 maja 2014 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie pełnomocnictwa do sporządzenia zażalenia oraz reprezentowania strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W wyznaczonym terminie pełnomocnik Skarżącej złożył pełnomocnictwo z 6 czerwca 2014 r., upoważniające go do reprezentowania Skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wskazując na art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późń. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie, ponieważ strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie jego braków formalnych. Z treści nadesłanego pełnomocnictwa wynika bowiem, że pełnomocnik Skarżącej upoważniony został do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a nie Naczelnym Sądem Administracyjnym. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej podniósł, że w pełnomocnictwie z dnia 6 czerwca 2014 r. nie zaznaczono, że reprezentuje stronę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu zażaleniowym. Niemniej jednak było to mało znaczące uchybienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu. Użyte w pełnomocnictwie z dnia 6 czerwca 2014 r. sformułowanie "reprezentowanie mnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w postępowaniu zażaleniowym" budzi poważne wątpliwości. Przy jego interpretacji należy mieć na uwadze, że nie zostało ono przygotowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Postępowanie zażaleniowe, co do istoty, prowadzone jest przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stąd też uszczegółowienie treści pełnomocnictwa poprzez wskazanie jako sądu właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie przekreśla jego przedmiotowego zakresu. Wszak zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego merytorycznie rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a rolą tego pierwszego jest przekazanie akt i doręczenie zażalenia pozostałym stronom (art. 15 § 1 pkt 1, art. 195 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 3 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny bada bowiem, czy zażalenie spełnia wymogi formalne. W granicach jego kompetencji leży także odrzucenie pisma, którego braków nie usunięto w wyznaczonym terminie. Niemniej jednak nie sposób jest zarzucić sądowi pierwszej instancji nadmiernego formalizmu. Zaznaczyć bowiem należy, że w wezwaniu z dnia 30 maja 2014 r. stronę skarżącą wyraźnie zobowiązano do "złożenia pełnomocnictwa do sporządzenia zażalenia oraz reprezentowania strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu zażaleniowym, ewentualnie podpisanie zażalenia przez stronę skarżącą". Skoro treść cytowanego wezwania jest jasna i nie budzi wątpliwości, nie można podzielić poglądu pełnomocnika Skarżącej, że złożenie wadliwego pełnomocnictwa było mało znaczącym uchybieniem. Odrzucając zażalenie, sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa strony do sądu (art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), ponieważ treść rozstrzygnięcia była konsekwencją zaniedbania ze strony pełnomocnika. Konkludując, sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że Skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych pisma i odrzucił zażalenie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji.