II FZ 1342/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 455/14 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 lutego 2014 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia oddalić zażalenie

Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 455/14, mocą którego oddalono wniosek Z. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 lutego 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. W motywach orzeczenia Sąd podał, że w uzasadnieniu wniosku wskazano, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej skarżącego i nieodwracalne bankructwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej P.p.s.a. i wyjaśnił, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie zawiera w zasadzie żadnego uzasadnienia. Skarżący powołał się jedynie ogólnie na grożące mu wskutek wykonania zaskarżonej decyzji bankructwo. Twierdzeń tych jednak nie sposób zweryfikować, bowiem sam skarżący nie dostarczył żadnych konkretnych argumentów. Wywody zawarte we wniosku nie zostały połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz wystarczająco skonkretyzowanych danych obrazujących sytuację strony skarżącej, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, nie podano żadnych okoliczności pozwalających na ustalenie stanu majątkowego skarżącego, wysokości i rodzaju zobowiązań, kosztów utrzymania i wpływu ubytku finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonej decyzji (wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie wynosi 14.290 zł) na sytuację życiową wnioskodawcy. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podał, że działa bez profesjonalnego pełnomocnika. 30 listopada 2011 r. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej i jest osobą bezrobotną, dla której kwota ponad 14 tys. zł jest znaczna. Skarżący podkreślił, że przepis dotyczący wstrzymania wykonania decyzji posługuje się pojęciem uprawdopodobnienia, co zawsze daje możliwość twierdzenia o nienależytym uprawdopodobnieniu. Skarżący dodał też, że wniosek jest uzasadniony jego przekonaniem o słuszności skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. mający zastosowanie w tej sprawie, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podkreślenia wymaga, że ostateczne decyzje administracyjne co do zasady podlegają wykonaniu (por. art. 61 § 1 P.p.s.a.). Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, prowadzące do wyjątku od tej zasady, jest inicjowane wnioskiem strony. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona obowiązana jest wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. Art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazuje na 2 przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne (podkr. NSA) zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Tymczasem skarżący w niniejszej sprawie ograniczył się do powoływania ogólników, nie obrazujących rzeczowo jego sytuacji materialnej: że kwota należności jest dla niego wysoka, bowiem jest bezrobotny, i spłata tej należności pozbawi go możliwości realizacji bieżących zobowiązań i zapewnienia sobie realizacji podstawowych potrzeb. Sąd pierwszej instancji precyzyjnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia określił, jakie dane muszą zostać przedstawione, by mógł zweryfikować zasadność wniosku skarżącego. Skarżący jednak nie przedstawił ani tych danych, ani tym bardziej dokumentów na ich poparcie. Fakt, że skarżący pozostaje od końca 2011 r. bezrobotnym w żaden sposób nie obrazuje jego sytuacji majątkowej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Twierdzenia skarżącego muszą zaś być poparte stosownymi dokumentami; sąd musi mieć bowiem możliwość weryfikacji okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Oznacza tylko tyle, że okoliczność ta nie musi być udowodniona bez wątpliwości, lecz wystarczy takie jej potwierdzenie, które daje dużą dozę prawdopodobieństwa jej zaistnienia. Powoływanie się zaś na ryzyko utraty możliwości realizacji podstawowych potrzeb bez podania jakichkolwiek informacji (danych) o sytuacji materialnej i finansowej skarżącego wraz z przedstawieniem stosownych dokumentów należy ocenić jako niewystarczające. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił.