II FZ 1329/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 509/14 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 19 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r., I SA/Łd 509/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił sprzeciw H. G. (dalej: "skarżąca") od postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 19 marca 2014 r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. Z uwagi na fakt, iż sprzeciw nie został przez stronę podpisany, zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2014 r. skarżąca została wezwana do podpisania sprzeciwu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 27 czerwca 2014 r. Po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z dyspozycją art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprzeciw ten odrzucił. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie strona wniosła zażalenie wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżąca nie wykonała zarządzenia Sądu z dnia 25 czerwca 2014 r. i nie podpisała sprzeciwu w sytuacji, gdy sprzeciw ten został przez skarżącą podpisany i wysłany za pośrednictwem poczty na adres Sądu. Strona wniosła o uchylenie przedmiotowego postanowienia, rozpatrzenie wniesionego sprzeciwu z dnia 23 czerwca 2014 r. oraz zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od zażalenia w wysokości 100 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zasadnie zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2014 r. wezwał skarżącą do podpisania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 czerwca 2014 r., w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Z akt sprawy wynika, że wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 27 czerwca 2014 r. (v. zwrotne potwierdzenie odbioru - karta akt sądowych: 31). Termin do uzupełnienia braku upłynął zatem bezskutecznie 4 lipca 2014 r. Zarówno w zażaleniu, jak i w aktach sprawy brak jest dowodów na poparcie twierdzeń skarżącej, iż wykonała ona zarządzenie z dnia 25 czerwca 2014 r. Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła również, że podjęła czynności zmierzające do podpisania wniesionego sprzeciwu. W konsekwencji, wobec niewykonania zarządzenia w wyznaczonym terminie, Sąd pierwszej instancji był zobligowany do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że niedochowanie wyznaczonego terminu spowodowało niemożność merytorycznego rozpoznania wniesionego sprzeciwu. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie wskazać należy, iż zaskarżone postanowienie jest wolne od wpisu, bowiem nie ma podstaw do pobierania opłat sądowych w toku całego postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, do czasu uprawomocnienia się postanowienia oddalającego wniosek o przyznanie tego prawa (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 24 sierpnia 1993 r., I Acz 361/93, OSA 1994, nr 1, poz. 6).