II FZ 123/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Bk 672/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 5 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 10 listopada 2018 r., nadanym w placówce pocztowej 13 listopada 2018 r., M. N. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej: organ odwoławczy) z 5 października 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji została skarżącemu doręczona 9 października 2018 r. Postanowieniem z 19 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę inicjującą postępowanie w sprawie, w uzasadnieniu wskazując, iż jako spóźniona podlegała odrzuceniu, wszak wniesiono ją z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). W reakcji na powyższe, pismem z 31 grudnia 2018 r., nadanym w placówce pocztowej w terminie otwartym do wniesienia zażalenia na rzeczonego rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji, skarżący zakwestionował uchybienie terminu, wskazując, iż zastosował się do wskazówek udzielonych przez organ odwoławczy co do sposobu jego liczenia. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15 stycznia 2019 r. ww. pismo procesowe skarżącego potraktowano jako zażalenie na postanowienie tego sądu z 19 grudnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić. Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest jedynie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 19 grudnia 2018 r. w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś kwestie związane ze złożoną do sprawy skargą nadzwyczajną ani zasadnością merytoryczną skargi właściwej. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym ustawa wymaga aby wniesienie skargi do sądu nastąpiło za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są jej przedmiotem. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku została skarżącemu doręczona 9 października 2018 r. Powyższa okoliczność pozostaje bezsporna w sprawie. Należy nadto wskazać, iż wydane rozstrzygnięcie zawierało w swej treści prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Otrzymanie przez skarżącego decyzji wraz z pisemnym uzasadnieniem w ww. dacie zapoczątkowało bieg trzydziestodniowego terminu do wystąpienia ze skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego zakończenie nastąpiło w dacie 8 listopada 2018 r. Nadanie skargi w placówce pocztowej 13 listopada 2018 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie ustawowo zakreślonego terminu stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest jej odrzucenie. W realiach rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż sąd pierwszej instancji słusznie zastosował sankcję odrzucenia skargi jako wniesionej po upływie terminu przewidzianego do dokonania tejże czynności. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż ocena zachowania przesłanek oraz wymogów formalnych skarg inicjujących postępowanie sądowoadministracyjne przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi dokonywana jest przez sądy na podstawie ściśle określonych norm przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 50-51 p.p.s.a. w zakresie podmiotów uprawnionych do wystąpienia ze skarga, art. 52 p.p.s.a. w zakresie konieczności uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, art. 57 § 1-3 p.p.s.a. w zakresie elementów obligatoryjnych tychże pism procesowych, a także art. 53 p.p.s.a. w zakresie terminu do ich wniesienia. Dopiero kumulatywnie spełnienie wszystkich przesłanek w wskazanych w rzeczonych przepisach uzasadnia nadanie skardze biegu i rozpoznanie sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie 30-dniowego liczonego od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie winna podlegać odrzuceniu. Norma tegoż przepisu nie zawiera w tym zakresie żadnej uznaniowości sądu ani możliwości wybiórczego traktowania tego wymogu. Jakiekolwiek okoliczności wpływające na uchybienie tegoż terminu nie mogą stanowić podstawy do jego przedłużenia, a jedynie ewentualnego przywrócenia przy założeniu spełnienia przez skarżącego określonych przesłanek. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.