II FZ 1195/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 kwietnia 2014r., sygn. akt I SA/Bd 777/13 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 3 lipca 2013 r. nr Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodów z nieujawnionych źródeł lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 17 kwietnia 2014 r., I SA/Bd 777/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 3 lipca 2013r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodów z nieujawnionych źródeł lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2007r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") poprzez błędne przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie jest niezasadne. W ocenie NSA, sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. i zasadnie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użycie w tekście ustawy wyrażenie "może" prowadzi do wniosku, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter i jest przejawem władzy dyskrecjonalnej sądu administracyjnego. Natomiast przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie, muszą zostać we właściwy sposób wykazane przez wnioskodawcę, aby możliwe było przyznanie tymczasowej ochrony, będącej wyjątkiem od zasady wykonania decyzji. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. W tym stanie rzeczy słusznie przyjął sąd pierwszej instancji, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wykazał w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżący uzasadniał okolicznością, iż "wykonanie decyzji spowodować może pozbawienia płynności finansowej i uniemożliwić pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w ogóle, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek", jednakże wskazanych okoliczności ani nie skonkretyzował w dostatecznym stopniu ani ich nie wykazał, co uniemożliwiło sądowi pierwszej instancji dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.