II FZ 1193/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 3071/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie.

B. J. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 września 2013 r., ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn. Pismem z dnia 3 stycznia 2014 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w jego ocenie, prowadzenie egzekucji administracyjnej spowoduje dla niego oraz jego rodziny nieodwracalne szkody. Skarżący jednocześnie wskazał, że w grudniu 2013 r. otrzymał zawiadomienie o zajęciu jego emerytury, co spowodowało, że cała jego rodzina znalazła się w bardzo trudnej sytuacji majątkowej. Powyższe naraziło go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych (zakup lekarstw i jedzenia). Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3071/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wniosek skarżącego nie spełniał przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). W ocenie Sądu skarżący, nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu z dnia 9 czerwca 2014 r. skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., przez błędne uznanie, że nie zachodzą przesłanki tam wskazane czyli niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków mimo, że skarżący wykazał swoją trudną sytuację majątkową i trudności w finansowaniu potrzeb i dokonywaniu bieżących opłat. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić trzeba i należy, że obowiązkiem strony jest wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przedstawić wiarygodne okoliczności wskazujące, iż przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. faktycznie zaistnieją oraz skonkretyzować przyczyny uzasadniające możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma Sądowi pierwszej instancji, twierdząc w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący nie uzasadnił wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej w sposób zupełny i jednoznaczny. Skarżący we wniosku powołał jedynie treść art. 61 § 3 p.p.s.a. i podniósł, że prowadzenie egzekucji administracyjnej spowoduje dla niego oraz jego rodziny nieodwracalne szkody. Uzasadnienie tego wniosku jest natomiast lakoniczne. Ogólnie tylko, skarżący powołuję się na konieczność ponoszenia kosztów utrzymania, lekarstw i zapłacenia podatku od spadków i darowizn. Nie znajdują się w nim jednak żaden konkretne okoliczności ani argumenty, które obrazowałyby sytuację majątkową i rodzinną skarżącego. Takie też konkretne fakty nie zostały przedstawione w złożonym w dniu 13 lutego 2014 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie odpowiedział też na wezwanie Sądu w trybie art.255 p.p.s.a. do złożenia dodatkowych dokumentów. Ponadto poza kilkoma kopiami faktur za gaz i prąd brak w aktach sprawy dokumentów wskazujących na wysokość uzyskiwanych przez skarżącego i jego żonę dochodów i ponoszonych bieżących zobowiązań. Z dokumentów (potwierdzeń przelewów) dołączonych do zażalenia wynika natomiast, że skarżący dokonał kilku przelewów w kwocie 38.000,00 złotych na rzecz organu podatkowego, regulując w ten sposób znaczną część zaległego podatku od spadków i darowizn. Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 197 oraz art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.