II FZ 119/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1715/17 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 10 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (III SA/Wa 1715/17) odmówił P. C. – nazywanemu dalej "Skarżącym", wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzją z 21 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 365.059 zł. Zdaniem Skarżącego, wyegzekwowanie tak znacznej kwoty może rodzić nieodwracalnej skutki prawne i wiązać się niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody. Badając treść wniosku Sąd pierwszej instancji uznał, że Skarżący nie przedstawił racji, które odpowiadałyby przesłankom udzielenia ochrony tymczasowej, wymienionym w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; powoływanej dalej jako: "P.p.s.a."). W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wyjaśnił, że przebywa w Tajlandii, gdzie utrzymuje się z dorywczo udzielanych lekcji języka angielskiego, drobnych pożyczek od przyjaciół i środków pochodzących z karty kredytowej. Jego zdaniem, powyższe okoliczności odpowiadają przesłankom wyrażonym w art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz motywów zażalenie wynika, że Skarżący dysponuje niewielkimi środkami, które pozwalają mu jedynie na pokrycie podstawowych kosztów życia w Tajlandii. Należy wyjaśnić w tym miejscu, że przedmiotem kontroli instancyjnej zainicjowanej wspomnianym zażaleniem jest postanowienie dotyczące zasadności wniosku przedstawionego przez stronę skarżącą w skardze. W konsekwencji rola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się do zbadania, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wystąpienie w sprawie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia, że w sprawie wystąpiła jedna z tych przesłanek ciąży na stronie. Obowiązek ten sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem we wniosku, zawartym w skardze, Skarżący jedynie ogólnikowo przedstawił treść art. 61 § 3 P.p.s.a., po czym stwierdził, że "brak takiego wstrzymania może wyrządzić Skarżącemu znaczną szkodę oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki" (k. 33 akt sprawy). Owo niebezpieczeństwo miałoby wynikać ze znacznej kwoty określonego mu zobowiązania podatkowego. W tym stanie rzeczy, skoro Skarżący nie sprecyzował na czym konkretnie miałaby polegać szkoda oraz trudne do odwrócenia skutki, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że nie może stwierdzić, czy wykonanie decyzji mogłoby wiązać się z powstaniem którejś z okoliczności wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 tej ustawy.