II FZ 115/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1010/24, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.

II FZ 115/24 UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z 21 października 2024 r., I SA/Gl 1010/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 24 maja 2024 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie braków formalnych skargi pomimo, iż skarżąca została zobowiązana do ich usunięcia. 2. Pismem z 14 listopada 2024 r. skarżąca wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie. 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 p.p.s.a. oraz art. 47 tej ustawy. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawierała braki formalne w postaci niewskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącą do uzupełnienia ww. braków wezwaniem z 6 września 2024 r. (k. 10), jednocześnie wskazując, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty, zaś stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarżąca nie uzupełniła tych braków mając wiedzę, że Sąd I instancji, zgodnie ze wskazaniem w ww. wezwaniu odrzuci skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.