II FZ 115/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia V. sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 486/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 listopada 2022r, sygn. akt I SA/Bd 486/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę V. sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że 13 września 2022 r. Przewodniczący Wydziału wezwał zarządzeniem skarżącą spółkę do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia skargi i udzielenia pełnomocnictwa. Odpis zarządzenia doręczono na adres skarżącej podany w skardze kasacyjnej w dniu 23 września 2022 r. Po upływnie 7-dniowego terminu, brak nie został przez skarżącą uzupełniony. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie i zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 67 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Argumentując powyższy zarzut skarżąca stwierdziła, że odrzucenie skargi jest skutkiem mylnego uznania, że przesyłka zawierająca zarządzenie do usunięcia braków formalnych została prawidłowo i skutecznie doręczona w dniu 23 września 2022 r. Skarżąca podniosła także, że przesyłka została odebrana przez osobę nieuprawnioną do odbioru korespondencji do niej adresowanej - przez J. J. Skarżąca w zażaleniu wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 listopada 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu. Orzekając w powyższej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze szczególne okoliczności zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Sporną kwestią w rozpoznawanej sprawie było czy sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę skarżącej. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z treści art. 29 p.p.s.a. wynika, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoba upoważniona do reprezentacji osoby prawnej, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do wniesienia skargi i reprezentowania strony skarżącej na dzień podpisania skargi – odpis z KRS. Skarżąca nie uzupełniła powyższego braku. Następnie w zażaleniu skarżąca powołała się na fakt, że przesłana korespondencja została dostarczona osobie nieuprawnionej do jej odbioru. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji poprawnie ustalił, że w toku postępowania administracyjnego skarżącej doręczeń dokonywano na wskazany przez nią adres do korespondencji i również na ten adres została przesłana korespondencja z wezwaniem do usunięcia braków. Zwrotne potwierdzenie odbioru tej przesyłki zawiera datę jej odbioru (23 września 2022r.), pieczęć odbiorcy, nieczytelny podpis oraz adnotację, że przesyłkę doręczono osobie uprawnionej do odbioru przesyłki. Nie może zatem budzić wątpliwości, że doręczenie to było skuteczne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ewentualne dopuszczenie do sytuacji, w której korespondencję odbiera osoba nieupoważniona do odbioru przesyłek nie może stanowić podstawy do obalenia domniemania doręczenia przesyłki w przepisanym prawie trybie. Doręczyciel realizując dostawę przesyłki w siedzibie danego podmiotu czy w innym właściwym do doręczeń miejscu nie musi znać, ani tym bardziej nie może sprawdzać zakresu obowiązków i uprawnień poszczególnych osób przebywających/zatrudnionych w miejscu odbioru przesyłki. Pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wprawdzie domniemanie prawdziwości danych zawartych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki może zostać obalone, to jednak strona w niniejszej sprawie tego nie uczyniła. Należy również zaznaczyć, że zgodnie z pełnym odpisem KRS z dnia 2 stycznia 2023 r. pan J. J. pełnił funkcję Prezesa Zarządu. W związku z powyższym osoba odbierająca korespondencje była uprawniona do dokonania tej czynności. W świetle powyższych okoliczności bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest przedstawiony przez skarżącego wydruk listy zgłoszonych do ubezpieczenia ZUS (k. 87). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.