II FZ 1094/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 736/11 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 9 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r., I SA/Gd 736/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie M. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowienie z dnia 18 grudnia 2013 r. wraz z pouczeniem o terminie i trybie zaskarżenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 stycznia 2014 r. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, które zostało nadane na poczcie w dniu 6 lutego 2014 r. Z uwagi na powyższe, zgodnie z dyspozycją art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." zażalenie odrzucono z powodu przekroczenia terminu do jego wniesienia, wynikającego z art. 194 § 2 p.p.s.a. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji w całości oraz przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmiany zaskarżonego postanowienia i przyznania mu prawa pomocy. W uzasadnieniu strona wskazała, iż nie zgadza się z zaskarżonym rozstrzygnięciem, bowiem w takich sytuacjach organy publiczne powinny brać pod uwagę zasady współżycia społecznego, interes społeczny oraz indywidualny interes strony i pochylić się do składanego wniosku. Ponadto podniesiono, iż obywatel w zderzeniu z organami administracji publicznej bez pomocy prawnej praktycznie nie ma żadnych szans, bowiem organ korzysta z profesjonalnej pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Wniesienie zażalenia w ustawowo przewidzianym terminie stanowi jeden z wymogów formalnych, który musi zostać spełniony aby mogło dojść do jego rozpoznania. O treści powyższego obowiązku skarżący został pouczony. Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu. Z akt sprawy wynika, że postanowienie Sądu z dnia z dnia 18 grudnia 2013 r. wraz z pouczeniem o terminie i trybie zaskarżenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 stycznia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-274 akt sądowych). Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 4 lutego 2014 r., natomiast skarżący wniósł zażalenie w dniu 6 lutego 2014 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż wniesienie zażalenia po wyznaczonym terminie skutkować musiało jego odrzuceniem na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W odniesieniu do zarzutów zażalenia zauważyć należy, że niniejsze postępowanie dotyczy wyłącznie zagadnienia zachowania terminu do złożenia zażalenia i nie może skutkować ich oceną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.