II FZ 1046/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, , , po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. [...] Sp. z o. o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 342/14 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. [...] Sp. z o. o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania numeru identyfikacji podatkowej postanawia oddalić zażalenie

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 342/14, oddalił wniosek T. [...] Sp. z o. o. z siedzibą w Gdańsku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie odmowy nadania numeru identyfikacji podatkowej. Sąd w motywach tego postanowienia wskazał, że wraz ze skargą pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu podał, że w terminie ustawowym, tj. w dniu 6 lutego 2014 r. wniósł skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Następnie w dniu 11 lutego 2014 r., czyli dzień po upływie terminu do wniesienia skargi operator pocztowy - Poczta Polska S.A. zwrócił przesyłkę nadawcy z adnotacją na kopercie "adresat nieznany". Pełnomocnik spółki wyjaśnił, że na kopercie przesyłki listownej prawidłowo oznaczono jej adresata, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku, natomiast błędnie wskazano adres organu, bowiem na kopercie naniesiono adres właściwy dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając wniosek strony, uznał, że okoliczności podnoszone przez pełnomocnika skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. Zdaniem Sądu spółka, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie. Natomiast okoliczność, iż omyłkowe zaadresowanie przez pełnomocnika skarżącej koperty poprzez wpisanie na kopercie adresu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zamiast adresu Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku, wskazuje jedynie, iż pełnomocnik strony nie dochował należytej staranności. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła temu orzeczeniu naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") poprzez błędne stwierdzenie, iż w niniejszym stanie faktycznym nie występuje przesłanka warunkująca przywrócenie terminu- brak winy strony. Ponadto wniosła o uchylenie postanowienia i przywrócenia terminu do wniesienia skargi. 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało je oddalić. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 p.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W zaskarżonym postanowieniu Sąd prawidłowo uznał, że błąd popełniony przez pełnomocnika skarżącej, polegający na tym, że błędnie zaadresował korespondencję zawierającą skargę w sytuacji gdy został prawidłowo pouczony o wniesieniu środka odwoławczego, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Dodatkowo to od osoby należycie dbającej o swoje interesy należy oczekiwać, że dokonując nawet technicznej czynności jaką jest zaadresowanie koperty, wykaże się dostateczną starannością, która zapewni skuteczność tej czynności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej miał możliwość złożenia skargi w prawidłowy sposób. Pogląd taki prezentowany jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach przedmiotowo zbliżonych (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2013 r., z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 962/12, sygn. akt II OZ 1031/13, z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 160/10, z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1261/08, dostępne w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona, podejmując należyte starania, nie mogła usunąć przeszkody do dokonania czynności procesowej. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja zawierała jednoznaczne i prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi wskazując adres organu, za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona. Wysłanie zatem skargi na inny adres niż wskazany w pouczeniu zawartym w decyzji, nie stanowi w zaistniałym stanie faktycznym podstawy uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Reasumując, za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w sposób wnikliwy poddał ocenie zasadność wniosku strony w aspekcie kryterium, z którym ustawodawca wiąże zastosowanie wnioskowanej instytucji. Okoliczność, iż w stanie faktycznym sprawy wniosek ten nie został uwzględniony nie stanowi o naruszeniu wskazanego przepisu. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.