II FZ 1/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Antoni Hanusz, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie z wniosku J. G. o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2025 r. sygn. akt II FZ 1/25 w sprawie ze skargi J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2024 r., sygn. akt I SAB/Łd 2/24 w przedmiocie odrzucenia wniosku w sprawie ze skargi J.G. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie w przedmiocie bezczynności dotyczącej postępowania w przedmiocie wniosku o zwrot dokumentów postanawia: odmówić sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2025 r. sygn. akt II FZ 1/25

1. Postanowieniem z 20 stycznia 2025 r., II FZ 1/25 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2024 r., sygn. akt I SAB/Łd 2/24 w przedmiocie odrzucenia wniosku w sprawie ze skargi skarżącej na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie w przedmiocie bezczynności dotyczącej postępowania w przedmiocie wniosku o zwrot dokumentów. 2. Skarżąca wniosła o sprostowanie sentencji postanowienia poprzez dopisanie po słowach "odrzucenia wniosku" słów: "o przywrócenie terminu do doręczenia postanowienia z dnia 14 maja 2024 wraz z uzasadnieniem i złożenia środka zaskarżenia". 3. Zgodnie z art. 156 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. O dopuszczalności sprostowania postanowienia decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. W przedmiotowej sprawie dokonanie sprostowania byłoby niecelowe, bowiem żądania strony nie mają wpływu na treść oraz przejrzystość orzeczenia. Co więcej, w żadnym przypadku za omyłkę lub niedokładność nie może być uznane określenie przedmiotu sprawy w taki sposób. Określenie to winno mieć charakter syntetyczny i zwięźle opisywać rozpoznawaną sprawę. Tak szczegółowe określenie przedmiotu, jakiego domagał się skarżący, jest niecelowe. W ocenie Sądu takie żądanie nie spełnia przesłanek z art. 156 § 1 p.p.s.a. Brak wymaganego przez skarżącego sformułowania nie może być bowiem uznany jako niedokładność, błąd pisarski lub rachunkowy lub jako inna oczywista omyłka. W postanowieniu z 20 stycznia 2025 r. w sposób wyraźny został określony przedmiot sprawy w sentencji postanowienia. Z tego względu niecelowym jest dokonywanie sprostowania przedmiotowego postanowienia. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.