II FSK 96/19

Dnia 25 stycznia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 628/18 w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia z urzędu sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt II FSK 96/19 w ten sposób, że w punkcie 1. sentencji wykreślić słowa "i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku".

Wyrokiem z 28 października 2021 r., sygn. akt II FSK 96/19, Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 5 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 628/18 w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 16 kwietnia 2018 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w pkt 1. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, w pkt 2.oddalił skargę i w pkt 3. zasądził od M. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 580 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W niniejszej sprawie w pkt 1. sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 2021 r., sygn. akt II FSK 96/19 wystąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym orzeczeniu o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Powyższa omyłka wymagała sprostowania, bowiem tak wskazane rozstrzygnięcie jest logicznie sprzeczne. Ponadto z treści uzasadnienia jasno wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną i na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."). uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie, bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wadliwość taka wyraża się bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt sprawy, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości, poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.