II FSK 913/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 665/17 którym odrzucono skargę G. C. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 876/16 w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 665/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę G. C. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 876/16 w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Stan spawy przedstawia się następująco: Pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. G. C. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę "o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 876/16". Jako podstawę wznowienia skarżąca podała art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a."). Wskazywanym na wstępie postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę. Sąd pierwszej instancji uznał, że żądanie skarżącej o wznowienie postępowania nie znajduje oparcia w żadnej z wymienionych w art. 271- 273 P.p.s.a. podstaw wznowienia, a ponadto skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 277 P.p.s.a. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wywiodła skargę kasacyjną. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) błędne zastosowanie art. 273 § 2 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie przez ustalenie, że nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do odrzucenia skargi zamiast uwzględnienia; 2) art. 277 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że termin zgłoszenia żądania wznowienia postępowania zaczyna swój bieg przed uprawomocnieniem się orzeczenia, podczas gdy termin do wznowienia powinien zostać wyliczony od daty uprawomocnienia się decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 25 listopada 2016 r., a nie od dnia jej doręczenia; 3) art. 277 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że termin zgłoszenia żądania wznowienia postępowania zaczyna swój bieg od dnia 25 listopada 2016 r., podczas gdy powinien biec od dnia doręczenia jej opinii o niecelowości wniesienia środka zaskarżenia, co miało istotny wpływ na odrzucenie skargi. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z: 1) przesłuchania męża H. H. na okoliczność nieprzekazania informacji o otrzymanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 23 listopada 2017 r.; 2) akt o sygn. I SA/Gd/876/16, na okoliczność ustalenia daty doręczenia opinii o niecelowości wniesienia środka zaskarżenia przez r.pr. W. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu (art. 184 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma treść art. 270 P.p.s.a., zgodnie z którym w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przepis ten zawiera więc warunek, jaki musi spełniać rozstrzygnięcie, aby możliwe było skuteczne żądanie wznowienia postępowania. Warunkiem tym jest prawomocność orzeczenia kończącego postępowanie. Prawomocność orzeczenia, jak wynika z art. 168 § 1 P.p.s.a., ma zaś miejsce wtedy, gdy nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W rozpoznawanej sprawie skarga o wznowienie postępowania sądowego dotyczyła wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 876/16. Zarówno skarżąca w skardze o wznowienie postępowania, jak również Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w odpowiedzi na tę skargę, a także Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu posługiwali się stwierdzeniem, że ww. orzeczenie zostało zakończone prawomocnie. Tymczasem orzeczeniu temu nigdy nie została nadana klauzula prawomocności. Ponadto Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadome jest z urzędu, że od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 876/16, została przez skarżącą skutecznie wniesiona skarga kasacyjna, która do dnia dzisiejszego nie została jeszcze rozpoznana - sprawa została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygnaturą akt II FSK 3533/17. Również dane dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i informacji o Sprawach (zob. na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) dowodzą, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 876/16 jest nieprawomocny. Stwierdzić zatem należy, że orzeczenie, od którego skarżąca wywiodła skargę o wznowienie postępowania, nie zostało prawomocnie zakończone, co oznacza, że w sprawie tej w ogóle nie było możliwe wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. W takich okolicznościach skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Orzeczenie o takiej treści wydał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, aczkolwiek z innych, wcześniej wskazanych przyczyn. Ponieważ jednak, rozstrzygnięcie to jest prawidłowe, mimo wadliwego uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niecelowe analizowanie zarzutów skargi kasacyjnej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.