II FSK 895/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala (spr.) Sędzia del. WSA Alicja Polańska Protokolant Dominika Kurek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej MK od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Ol 703/21 w sprawie ze skargi MK na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 10 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od MK na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie kwotę 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 13 stycznia 2022 r., I SA/Ol 703/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę MK (zwanego dalej Skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 10 września 2021 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że spór dotyczy klasyfikacji podatkowej dochodów Skarżącego, które wpłynęły na jego konto z tytułu umowy, która bezspornie nie została zrealizowana. Bezsporne niewykonanie wynikało z tego, że Skarżący składając w 2019 r. korekty rozliczeń sam wskazał jako przyczynę korekty: "czynności niewykonane". Złożył również pismo z 17 lipca 2019 r. pt. "Zawiadomienie o popełnieniu czynu zabronionego. Czynny żal", w którym wprost oświadczył, że wystawione przez niego faktury zaliczkowe oraz faktura rozliczeniowa na rzecz Spółki są fakturami nierzetelnymi, gdyż czynności, które dokumentowały, nie zostały faktycznie wykonane. Sąd podzielił stanowisko organu, że skoro w 2016 r. Skarżący nie wykonał żadnych robót budowlanych na rzecz Spółki, ani nie świadczył jakichkolwiek usług na rzecz innych podmiotów (osób) to nie prowadził działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. – dalej: u.p.d.o.f.). Skoro Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej to otrzymane od Spółki kwoty tytułem zapłaty za rzekomo wykonane usługi nie są przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie mogą być zatem opodatkowane ryczałtem bowiem właściwa ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą. W niniejszej sprawie działalność gospodarcza nie była prowadzona co Skarżący sam przyznał. Sąd zaaprobował twierdzenia organu, że z materiału dowodowego - dowodów KP - wynika, że pobrane przez Skarżącego zaliczki na poczet fikcyjnych faktur zostały zwrócone jedynie częściowo – jako zaliczki na zakup materiałów budowlanych związanych z inwestycjami i zakup paliwa do samochodu służbowego (łącznie 282.000 zł.). Skarżący, poza własnymi twierdzeniami, nie przedłożył wiarygodnych dowodów potwierdzających zwrot Spółce pozostałej kwoty, tj. 2.177.700 zł. Z historii rachunków bankowych wynika, że Skarżący otrzymywał od Spółki w 2016 r. środki finansowe i tymi środkami swobodnie dysponował. Zatem kwoty te stanowiły jego przychód. Aby pieniądze mogły być traktowane jako przychód wystarczy, by były one postawione do dyspozycji podatnika, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Poza tym skoro po 3 latach od dokonanych wpłat i wypłat Skarżący był w stanie sporządzić organom szczegółowe zestawienie kwot rzekomo zwróconych Spółce i podać dokładne daty i kwoty zwrotu, to niemożliwe, by zrobił to na podstawie zapamiętanych okoliczności. Takie zestawienie nie było wiarygodne, a innych dowodów zwrotu poza swoim oświadczeniem nie przedstawił. Otrzymane od Spółki środki (2.016.388,88 zł) stanowią realne przysporzenie Skarżącego, które powinno zostać opodatkowane na zasadach ogólnych. Ustaleń tych nie zmieniają zeznania członków najbliższej rodziny Skarżącego. To, że ani żona, ani wówczas małoletni syn, nie odczuli znacznego wzrostu poziomu życia, nie przesądza jeszcze o tym, iż takimi środkami finansowymi Skarżący nie dysponował. Tym bardziej, że są dowody na dostarczenie tych środków Skarżącemu (przelewy na rachunki bankowe), zaś nie ma - poza twierdzeniami Skarżącego - dowodów na zwrot tych środków z powrotem do Spółki w postaci przelewów, czy choćby pisemnego potwierdzenia otrzymania tych środków przez Spółkę. Przedmiotem zwrotu miała być nie "drobna kwota" lecz ponad 2 miliony złotych. Wbrew oświadczeniu Skarżącego nie sposób uznać, że wystawienie spornych faktur, a co za tym idzie uwzględnienie ich w rozliczeniu VAT-7 i PlT-28 spowodowane było zwykłym przeoczeniem. O świadomym i zorganizowanym procederze oszustwa podatkowego świadczy zachowanie Skarżącego. Nie można uznać za przypadkowe, że: - w 2016 r. Skarżący jako osoba wykształcona, z pewnym doświadczeniem w działalności gospodarczej (występował jako udziałowiec i prokurent Spółki oraz dyrektor techniczny) zgłasza prowadzenie działalności gospodarczej, zawiera umowę o roboty budowlane z tą Spółką, wystawia faktury VAT, składa deklaracje VAT-7, w których wykazuje sprzedaż opodatkowaną podatkiem VAT wg stawki 8%, - w zeznaniu PIT-28 (z 30 stycznia 2017 r.) nie wykazuje przychodów lecz wartości zerowe po stronie przychodów i należnego ryczałtu, - po dwóch tygodniach (14 lutego 2017 r.) składa korektę zeznania PIT-28 wykazując przychód 2.016.388,88 zł, kwotę należnego ryczałtu 110.404,00 zł i w tej wysokości podatek do zapłaty, - po upływie ok. 3 lat (16 lipca 2019 r.) Skarżący składa korekty deklaracji VAT-7 i zeznania PIT-28 za 2016 r. twierdząc, że wystawienie faktur i uwzględnienie ich w rozliczeniu VAT-7 i PIT-28 było bezprawne, zaś naruszenie przepisów spowodowane było zwykłym przeoczeniem. Zdaniem sądu pierwszej instancji ocena materiału dowodowego dokonana przez organy nie budzi zastrzeżeń. 3. Powyższy wyrok Skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania w stopniu, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: P.u.s.a.), art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: P.p.s.a.), art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a. - poprzez dokonanie wadliwej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji, w wyniku czego błędnie zastosowano środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a. w postaci oddalenia skargi zamiast środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. - zwanej dalej u.p.d.o.f.), art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.; b) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a. - poprzez dokonanie wadliwej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji, w wyniku czego błędnie zastosowano środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a. w postaci oddalenia skargi zamiast środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji, gdy narusza ona przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 O.p., art. 122, art. 187, art. 191, art. 199a § 1, art. 199a § 2, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p.; c) art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez błędne uznanie, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 199a § 1 O.p. - poprzez dowolną ocenę zgromadzonego stanu faktycznego, w wyniku czego błędnie zastosowano środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a. w postaci oddalenia skargi, zamiast środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji; d) art. 133 § 1, art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 199a § 1 O.p. - poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w wyniku czego błędnie zastosowano środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a. w postaci oddalenia skargi, zamiast środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji; e) art. 133 § 1, art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez błędne uznanie, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 199a § 2 O.p. - poprzez dowolną ocenę zgromadzonego stanu faktycznego, w wyniku czego błędnie zastosowano środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a. w postaci oddalenia skargi, zamiast środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji; f) art. 133 § 1, art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 199a § 2 O.p. - poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w wyniku czego błędnie zastosowano środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a. w postaci oddalenia skargi, zamiast środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji; g) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 P.p.s.a. - poprzez pominięcie istotnych okoliczności stanu faktycznego, w wyniku czego błędnie zastosowano środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a. w postaci oddalenia skargi, zamiast środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji; h) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 P.p.s.a. - poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, w wyniku czego błędnie zastosowano środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a. w postaci oddalenia skargi, zamiast środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji; - przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f, - poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. W skardze kasacyjnej zawarto wnioski o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz poprzedzających go decyzji organu I i II instancji; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący wskazał, że niezasadnie sąd pierwszej instancji zaakceptował to, że organ nie wyjaśnił charakteru przelanych środków. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której organ podatkowy uznaje otrzymane na konto podatnika środki za przychód bez jednoczesnego wyjaśnienia przyczyn, dla których zostały one przelane. Jest to kwestia zasadnicza, bowiem w zależności od ustaleń faktycznych może się okazać, że w sprawie nie ma zastosowania ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz ustawa o podatku od spadków i darowizn. W terminowo wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona i podlega oddaleniu. 4. Zaznaczyć należy na wstępie, że faktura nie tworzy nowych okoliczności, potwierdza jedynie fakt wystąpienia czynności podlegającej opodatkowaniu zarówno u jej wystawcy jak i odbiorcy. Faktura powinna odzwierciedlać dane rzeczywistych stron transakcji jak i samego przedmiotu transakcji. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami nie może wywołać żadnych skutków podatkowych. Po drugie - aby przychód mógł być zakwalifikowany do źródła w postaci działalności gospodarczej podatnika, musi być efektem tej działalności. A skoro tak, to działalność musi spełniać wymogi z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Działalność gospodarcza albo pozarolnicza działalność gospodarcza oznacza działalność zarobkową wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły (...).Środki otrzymane nie w rezultacie rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie stanowią przychodów z działalności gospodarczej. Przepis wymaga bowiem, oprócz przysporzenia, realnego zdarzenia gospodarczego, stanowiącego podstawę ich naliczenia oraz powiązania z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z 19 listopada 2020 r., II FSK 1840/18). Należy mieć na uwadze, że Skarżący załączając faktury korygujące wystawione 27 maja 2019 r. sam wskazał, że czynności nie zostały wykonane. W piśmie z 17 lipca 2019 r. wyraził "czynny żal" i "zawiadomił o popełnieniu czynu zabronionego", oświadczając, że faktury są nierzetelne - czynności, które dokumentowały, nie miały miejsca. To na Skarżącym ciążył obowiązek wykazania, że otrzymane środki nie podlegają przepisom u.p.d.o.f. lub są zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ ustalił, że Skarżący otrzymał na konta znaczną sumę. Jeżeli Skarżący twierdzi, że nie można jej przyporządkować do zdarzeń gospodarczych, to do obowiązków organu nie należało poszukiwanie bliżej nieokreślonych okoliczności, które mogłyby w sposób dostatecznie wiarygodny – według Skarżącego - uzasadniać odstąpienie od zaliczania spornych płatności do przychodów. Nie sposób dać wiary twierdzeniom jakoby opisane wpłaty miałyby stanowić jednostronne przysporzenie majątkowe z tytułu darowizny. Podatnik - poza zasugerowaniem w skardze kasacyjnej konieczności sprawdzenia tej okoliczności - nie przedstawił żadnych dowodów ją potwierdzających. Gdyby przyjąć tok myślenia Skarżącego to łatwo można sparaliżować każde postępowanie podatkowe. Wystarczy, że podatnik powie, że organ niewystarczająco się postarał i powinien szukać dalej – zakończenie postępowania wydaniem decyzji byłoby niemożliwe. W interesie podatnika byłoby przeciąganie postępowania w nieskończoność. Dlatego to Skarżący powinien uprawdopodobnić inne źródło pochodzenia środków, skoro nie są to przychody. Szczególnie z tego względu, że to Skarżący posiadał wiedzę o okolicznościach faktycznych i prawnych towarzyszących dokonaniu spornych przelewów. Skarżący nie przedstawił niczego, jedynie kontestował ustalenia organów. Argumentacja Skarżącego, że nie można opodatkować przelanych środków bowiem miałyby one pochodzić z czynności, która nie może być przedmiotem umowy również nie znajduje uznania. Przesłanką wyłączenia z opodatkowania podatkiem dochodowym nie jest uznanie czynności za przestępstwo w świetle przepisów prawa karnego skarbowego. Gdyby tak było to stanowiłoby to wręcz zachętę do działania nagannego. Orzecznictwo od lat prezentuje w tożsamych sprawach stanowisko zaprezentowane przez sąd pierwszej instancji (por. np wyrok NSA z 21 lutego 2017 r., II FSK 121/15). W ww. sprawie NSA oddalił skargę kasacyjną podatnika, wskazując, że skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą i wystawiał faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skarżący podnosił– jak w niniejszej sprawie - że przelewów na rachunek bankowy skarżącego nie można zakwalifikować jako zapłaty za faktury z uwagi na wynikającą z materiału dowodowego okoliczność, że czynności opisanych w fakturach nie wykonano, a zatem wpłaty te nie stanowią przychodu ze źródła w postaci działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że samo wystawienie pustej faktury (nie jest w sprawie sporne, że wystawione faktury były puste) nie wiąże się z powstaniem przychodu, gdyż nie dochodzi do przysporzenia majątkowego o charakterze trwałym. W u.p.d.o.p. nie ma odpowiednika art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, który obligowałby do rozpoznania przychodu z uwagi na sam fakt wystawienia faktury. Jednak tu nastąpiła istotna okoliczność, czyli przelewy na rachunek Skarżącego. Wobec oświadczenia Skarżącego, że żadne prace nie zostały wykonane – prawidłowo uznano, że przelewy nie mogą być przychodami z działalności gospodarczej, a skoro tak, to nie mogą być opodatkowane ryczałtem. Trafnie wskazano- po przeanalizowaniu wypłat z konta - że Skarżący przelewanymi środkami dysponował, co opisał organ w decyzji. Dysponował nimi bowiem dokonywanie operacji nie było uzależnione od zgody innej osoby (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2633/10). Zatem środki te stanowiły przychód, który podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Zasadnie również organy stwierdziły, a sąd pierwszej instancji to zaaprobował, że oprócz gołosłownych twierdzeń (nieprawdopodobnie szczegółowych biorąc pod uwagę upływ trzech lat) Skarżący nie przedstawił dowodów, iż otrzymane kwoty zwrócił w całości. Tu należy zauważyć, że organ nie uznał szczegółowego zestawienia za nieprawdopodobne, li tylko dlatego, że zostało przedstawione po 3 latach. Skarżący przedstawił dwie wersje harmonogramu zwrotu uzyskanych kwot i obie były bardzo szczegółowe, ale niespójne – różniły się między sobą, co zwróciło uwagę organu. Organy zaakceptowały uprawdopodobnienie zwrotu jedynie ponad 200.000 zł (rozliczenie zakupów paliwa i materiałów budowlanych). Pozostaje kwota ponad 2 milionów, której zwrotu Skarżący rzeczywiście nie uprawdopodobnił. Skoro tak – to trafnie organy stwierdziły, że podlega opodatkowaniu, skoro wpłynęła na konta Skarżącego (to jest bezsporne). Zgodzić się trzeba z organem, co trafnie zaakceptował sąd pierwszej instancji, że Skarżący zdaje się nie rozumieć, że brał udział w wystawianiu pustych faktur. Nie jest tak, że Skarżący nie wiedział, co robi i mógł funkcjonować w przeświadczeniu, że to jest dobre dla spółki i wszystko jest w porządku. Skarżący aktywnie uczestniczył w procederze oszustwa podatkowego, wystawiał puste faktury, otrzymał przelewy na konta prowadzone na własne nazwisko, powołuje się na nieweryfikowalny zwrot pieniędzy w gotówce (ponad kwotę 280 000 zł bo zwrot takiej kwoty jest udokumentowany razem z dokumentami KP). Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z sądem pierwszej instancji, że organy zgromadziły pełny materiał dowodowy i przeanalizowały go we wzajemnym powiązaniu, wyciągając z niego logiczne wnioski, a swoje stanowisko obszernie umotywowały. Ocena dowodów dokonana przez organ nie może być arbitralna - powinna uwzględniać wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, powinna być zgodna z regułami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym. W niniejszej sprawie ocena organów taka właśnie była. W zakresie zarzutu naruszenia art. 144 § 4 P.p.s.a. i pominięcia przez sąd istotnych okoliczności stanu faktycznego – Sąd go nie podziela. Uzasadnienie zawiera wszystkie wymagane przez prawo elementy, a dodatkowo jest wyczerpujące. Sąd pierwszej instancji odniósł się do kwestii przedstawionych w części historycznej. Wywód jest logiczny, czytelny, uporządkowany i oddaje motywy wyroku. Art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie jest źródłem informacji dla stron postępowania, które mogą dowiedzieć się jakie względy przesądziły przyjęcie takiego, a nie innego rozstrzygnięcia i umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Zatem do sytuacji kiedy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę orzeczenia. To, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem i chce je podważyć powinno być dokonywane na drodze stawiania innych zarzutów, niż naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. 5. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a., a w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209 P.p.s.a.