II FSK 886/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2747/15 w sprawie ze skargi P.M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od sierpnia 2009 r. do listopada 2010 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. M. na rzecz Ministra Pracy i Polityki Społecznej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 19 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2747/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 sierpnia 2015 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 151 w zw. z art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) przez błędną wykładnię i przyjęcie, że organ, który uchylił wydaną decyzję nie był zobowiązany do ustosunkowania się do twierdzeń skarżącego, - art. 151 w zw. z art. 233 § 2 o.p. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ, który uchylił wydaną decyzję nie był zobowiązany do ustosunkowania się do stanowiska skarżącego, a i sąd był zwolniony z takiego obowiązku. Na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 w zw. z "art. 141 pkt 4 p.p.s.a." przez nie ustosunkowanie się do treści i oceny prawnej wyrażonej w decyzjach organu pierwszej i drugiej instancji, i zbadanie zasadności stanowiska organów oraz przez nie ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi administracyjnemu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie na jego rzecz od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 233 § 2 o.p. Zgodnie z tym przepisem, który ma charakter procesowy, a nie materialny, jak błędnie przyjęto w skardze kasacyjnej, organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W sprawie niniejszej decyzja organu pierwszej instancji została wydana przez osobę nieuprawnioną, a więc została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3) o.p. Tego uchybienia organ odwoławczy nie mógł konwalidować. Decyzja wydana przez osobę nieuprawnioną nie mogła odnieść skutku wobec adresatów tej decyzji, a w związku z tym sprawa powinna zostać ponownie rozpoznana, a rozstrzygnięcie podpisane przez podmiot uprawniony. Zaistniała więc w pełni przesłanka z art. 233 § 2 o.p., co obligowało organ drugiej instancji do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Merytoryczne odniesienie się w takiej sytuacji do argumentów odwołania jest niedopuszczalne. Rozstrzygałoby bowiem sprawę za organ pierwszej instancji. Podobnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przede wszystkim skarżący nie uzasadnił, na czym polegało naruszenie tego przepisu, a tym bardziej nie wykazał, czy jego ewentualne naruszenie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) i pkt 2) lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).