II FSK 858/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA - delegowany Zbigniew Romała, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Go 399/23 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dochodów uzyskanych z kapitałów pieniężnych za 2020 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Zaskarżonym wyrokiem z 14 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Go 399/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę B. K. na decyzję Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z 25 października 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dochodów uzyskanych z kapitałów pieniężnych za 2020 r. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2.1. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył to orzeczenie w całości, zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1-7, art. 194 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako "o.p."), poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz dowolną ocenę materiału dowodowego w zakresie uznania, iż umowa z 29 września 2020 r. nie wskazywała na zamiar po stronie skarżącego sprzedaży w ramach tzw. krótkiej sprzedaży oraz poprzez brak oceny czy z tytułu umowy z 29 września 2020 r. skarżący może rozpoznać koszty uzyskania przychodów (brak rozpoznania wszystkich zarzutów skargi), podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe powinno uwzględniać również zgodny zamiar stron oraz organ powinien był rozważyć czy strona może rozpoznać koszty uzyskania przychodów (skoro twierdził, że uzyskała akcje na własność, a strona już w odwołaniu wskazywała na taką okoliczność), 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1-7, art. 194 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 o.p. poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz dowolną ocenę materiału dowodowego w zakresie ustalenia czy doszło do powstania przychodu podatkowego, skoro jak twierdzi organ, na str. 13 decyzji, "w aktach sprawy jest pismo ..., z którego wynika, że jest Pan nadal w posiadaniu przedmiotowych akcji, których liczba po wykonaniu operacji splitu wynosi obecnie 3.700.000 akcji", gdy tymczasem jeśli organ twierdzi, że strona jest w posiadaniu tych samych akcji, to trudno aby doszło do powstania przychodu, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1-7, art. 194 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 o.p. poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz dowolną ocenę materiału dowodowego w zakresie uznania, iż nie doszło do tzw. krótkiej sprzedaży, albowiem strona w momencie zlecenia posiadała już akcje, była ich właścicielem na podstawie umowy pożyczki i nie dokonała zwrotu pożyczki, co nie mieści się w specyfice tzw. krótkiej sprzedaży, podczas gdy w ramach tzw. krótkiej sprzedaży mogą być różne warianty i strona mogła już przed transakcją pożyczyć akcje, dodatkowo z istoty art. 720 k.c. wynika, że pożyczane akcje przechodzą na własność, tj. nie da się zawrzeć w świetle polskiego prawa innej umowy pożyczki, a ponadto na zwrot pożyczki strona ma jeszcze czas w świetle zawartej umowy, II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 5a pkt 36 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.f.") w zw. z art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. l) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 z 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego (Dz. Urz. UE.L 2012 Nr 86 ze zm., dalej: "Rozporządzenie nr 236/2012") oraz art. 24 ust. 13 pkt 1 i 2 i ust. 14 i art. 30b ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię i tym samym uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy o tzw. krótkiej sprzedaży, z uwagi na fakt iż zbycie akcji nie zostało dokonane w ramach rynku regulowanego – GPW, podczas gdy definicja krótkiej sprzedaży w u.p.d.o.f. odnosi się do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 z 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego, w którym w art. 2 ust. 1 lit. l mowa jest o systemie obrotu, który obejmuje zarówno rynek regulowany, jak i rynek alternatywny (taki jak N.), co oznacza, że prawidłowa wykładnia spornych przepisów powinna obejmować zarówno rynek regulowany – GPW, jak i rynki alternatywne – N.; 2) art. 5a pkt 36 u.p.d.o.f. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. l) Rozporządzenia nr 236/2012 oraz art. 24 ust. 13 pkt 1 i 2 i ust. 14 i art. 30b ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, iż w sprawie nie miały zastosowania przepisy o tzw. krótkiej sprzedaży albowiem nie wynika to z treści zlecenia dla biura maklerskiego oraz z umowy pożyczki wynika, że papiery wartościowe zostały przeniesione na własność w oparciu o umowę pożyczki, podczas gdy z treści art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego wynika, iż obejmuje on "sprzedaż w sytuacji, gdy w chwili zawarcia umowy sprzedaży sprzedający pożyczył akcje lub instrumenty dłużne do celów ich dostawy przy rozrachunku lub uzgodnił ich pożyczenie", co oznacza, że w ramach tzw. krótkiej sprzedaży występują różne warianty, tj. zbywający może nie mieć już na koncie pożyczone akcje, jak i może dopiero pożyczyć akcje po transakcji, a ponadto nie można uznać za zasadny argumentu, że skarżący mógł swobodnie dysponować akcjami, skoro wynika to z istoty umowy pożyczki określonej w art. 720 k.c., 3) art. 5a pkt 36 u.p.d.o.f. w zw. z art. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. l) Rozporządzenia nr 236/2012 oraz art. 24 ust. 13 pkt 1 i 2 i ust. 14 i art. 30b ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4, art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., poprzez uznanie, iż z tytułu umowy pożyczki udziałów, skarżący nie może rozpoznać kosztów uzyskania przychodów, podczas gdy, zakładając że transakcja powinna być rozliczona w 2020 r. (tak jak tego chce sąd i organ), to skarżący oddając pożyczone akcje w 2027 r. byłby po okresie przedawnienia podatkowego i nie mógłby dokonać ich potrącenia w koszty uzyskania przychodów, dlatego też prawidłowa wykładnia spornych przepisów powinna zakładać, że skarżący może rozpoznać koszty uzyskania przychodów z tytułu pożyczonych akcji, tym bardziej, że sąd i organ przyjął, iż skarżący dysponował zbywanymi akcjami jak właściciel, 4) art. 5a pkt 36 u.p.d.o.f. w zw. z art. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. l) Rozporządzenia rn 236/2012 oraz art. 24 ust. 13 pkt 1 i 2 i ust. 14 i art. 30b ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.d.o.f., poprzez uznanie, iż w przypadku zbycia pożyczonych papierów (krótkiej sprzedaży), dochodem jest cała kwota uzyskana z tytułu zbywanych akcji, podczas gdy ekonomicznym zyskiem skarżącego jest ewentualna różnica pomiędzy ceną zbycia pożyczonych papierów a wartością nabytych akcji na potrzeby zwrotu pożyczkodawcy, 5) art. 5a pkt 36 u.p.d.o.f. w zw. z art. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. l) Rozporządzenia nr 236/2012 oraz art. 24 ust. 13 pkt 1 i 2 i ust. 14 i art. 30b ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.d.o.f., poprzez uznanie, iż w wyniku zbycia pożyczonych akcji skarżący uzyskał przysporzenie, podczas gdy skarżący z ekonomicznego punktu widzenia nie uzyskał przysporzenia, jest bowiem zobowiązany do zwrotu zbytych akcji, a dopiero w momencie zwrotu akcji skarżący będzie znał wynik tej transakcji i dopiero w tym momencie skarżący będzie mógł uzyskać przychód podatkowy. W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący oświadczył o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy. 2.2. Naczelnik Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 2.3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2024 r. na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. 3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. 3.1. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, że skarżący wskazał we wszystkich zarzutach procesowych jako naruszony art.141 § 4 p.p.s.a. w związku z przepisami Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się do formalnych wymogów uzasadnienia wyroku. Nie stanowi on właściwej podstawy kasacyjnej w przypadku, gdy strona kwestionuje ocenę sądu pierwszej instancji co do legalności postępowania podatkowego, a jedynie można za jego pomocą kwestionować formalną prawidłowość uzasadnienia wyroku, w tym wskazanie w uzasadnieniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Strona skarżąca nie zgłosiła żadnych zarzutów do uzasadnienia wyroku, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnia on wszystkie wymogi wymagane prawem, zawiera wszystkie niezbędne elementy, jest jasne i logiczne. Z tego powodu zarzut naruszenia tego przepisu, także w powiązaniu z przepisami Ordynacji podatkowej, jest niezasadny. 3.2. Zarzuty naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami Ordynacji podatkowej zostały sformułowane prawidłowo pod względem formalnym, jednak nie są one merytorycznie uzasadnione. Nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1-7, art. 194 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 o.p. Zarzut naruszenia art. 193 § 1-7 o.p. nie został w żaden sposób uzasadniony, a z akt sprawy nie wynika, aby rzetelność lub prawidłowość księgi podatkowej były przez organ podatkowy podważane. Nie wyjaśniono także, w jaki sposób miało dojść do naruszenia art.194 o.p., przy czym strona nie wskazała nawet jednostki redakcyjnej tego przepisu, która miała być naruszona. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w konkretyzowaniu zarzutów lub ich uzasadnieniu, jest bowiem związany zarzutami skarg kasacyjnej na podstawie art.183 § 1 p.p.s.a. Organy wyjaśniły wszelkie okoliczności związane ze zbyciem akcji i umową pożyczki akcji. Wskazały także, że skoro akcje zostały pożyczone, to w związku z ich nabyciem strona skarżąca nie poniosła żadnych wydatków, wezwana do tego przez organ nie wskazała także innych dowodów na ich poniesienie. Nie może zatem obecnie skutecznie kwestionować, że organy nie wyjaśniły tej kwestii, skoro strona nawet na tym etapie nie wskazuje na dowody potwierdzające poniesienie kosztów, pominięte przez organy. Trudno także uznać, że organy winny badać wspólny zamiar stron przy zawieraniu umowy pożyczki akcji, skoro istotne dla załatwienia sprawy było to, czy stronie skarżącej przysługiwała własność akcji przed ich zbyciem, a ta kwestia nie jest kwestionowana. Z tych samych powodów niezasadny jest zarzut zawarty w punkcie I.3. skargi kasacyjnej, odnoszący się do oceny dowodu z umowy pożyczki. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1-7, art. 194 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 o.p. poprzez niewykazanie uzyskania przez skarżącego przychodu ze zbycia akcji w 2020 r. z uwagi na stwierdzenie, że skarżący nadal posiada te akcje. Uwadze strony uszło, że pismo z biura maklerskiego, wspomniane na stronie 13 decyzji, dotyczyło posiadania akcji w 2022 r. i miało być argumentem za tym, że mimo odkupienia akcji skarżący nadal je posiadał. Z zebranych dokumentów wynika natomiast, że na koniec 2020 r. skarżący nie posiadał spornych akcji, musiał je zatem odkupić po tej dacie i nie zwrócił ich pożyczkodawcy. 3.3. Nie ma racji skarżący, że sąd meriti dokonał błędnej wykładni art. 5a pkt 36 u.p.d.o.f. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. l) Rozporządzenia nr 236/2012 oraz art. 24 ust. 13 pkt 1 i 2 i ust. 14 i art. 30b ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię i tym samym uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy o tzw. krótkiej sprzedaży, z uwagi na fakt, że zbycie akcji nie zostało dokonane w ramach rynku regulowanego. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych odsyła do definicji pojęcia krótkiej sprzedaży zawartej w Rozporządzeniu 236/2012 . Nie odsyła natomiast do całego rozporządzenia, w tym do zawartej w słowniczku Rozporządzenia w art. 2 ust.1 lit. l pojęcia "system obrotu" ani do jakichkolwiek innych przepisów tego rozporządzenia. Tym samym nie ma podstaw do przyjęcia, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych uznaje za sprzedaż krótką także sprzedaż dokonaną na rynku alternatywnym, w zakresie określenia zasad opodatkowania tego rodzaju transakcji. Definicja z art. 2 ust. 1 lit. b Rozporządzenia nr 236/2012 nie wskazuje, na jakim rynku ma być dokonana sprzedaż krótka. Warunek dokonania krótkiej sprzedaży na rynku regulowanym wynika z polskiej ustawy podatkowej i odnosi się do określonych w niej zasad jej opodatkowania. Inaczej mówiąc, aby transakcja zbycia akcji była opodatkowana na zasadach określonych w art. 24 ust. 13 i ust. 14 u.p.d.o.f., musi spełniać nie tylko wymogi uznania jej za sprzedaż krótką (w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b Rozporządzenia nr 236/2012), ale sprzedaż musi być dokonana na rynku regulowanym. W przypadku, gdy sprzedaż krótka zostanie dokonana na rynku alternatywnym, to wówczas jest ona opodatkowana na takich zasadach, jak inne odpłatne zbycie akcji. 3.4. Niezasadny jest także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 5a pkt 36 u.p.d.o.f. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. l) Rozporządzenia nr 236/2012 oraz art. 24 ust. 13 pkt 1 i 2 i ust. 14 i art. 30b ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy o tzw. krótkiej sprzedaży albowiem nie wynika to z treści zlecenia dla biura maklerskiego oraz z umowy pożyczki wynika, że papiery wartościowe zostały przeniesione na własność w oparciu o umowę pożyczki, podczas gdy z treści art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego wynika, że obejmuje on "sprzedaż w sytuacji, gdy w chwili zawarcia umowy sprzedaży sprzedający pożyczył akcje lub instrumenty dłużne do celów ich dostawy przy rozrachunku lub uzgodnił ich pożyczenie". Z definicji krótkiej sprzedaży zawartej w Rozporządzeniu nr 236/2012 wynika, że "krótka sprzedaż" akcji lub instrumentów dłużnych oznacza każdą sprzedaż akcji lub instrumentów dłużnych, które w chwili zawarcia umowy sprzedaży nie są własnością sprzedającego, w tym taką sprzedaż w sytuacji, gdy w chwili zawarcia umowy sprzedaży sprzedający pożyczył akcje lub instrumenty dłużne do celów ich dostawy przy rozrachunku lub uzgodnił ich pożyczenie, nieobejmującą: (i) sprzedaży przez którąkolwiek ze stron na mocy umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, w przypadku gdy jedna ze stron zgodziła się sprzedać drugiej stronie papier wartościowy po określonej cenie, a druga strona zobowiązała się do odsprzedania tego papieru wartościowego w późniejszym terminie po innej określonej cenie; (ii) przeniesienia papierów wartościowych na mocy umowy pożyczki papierów wartościowych; lub (iii) zawarcia kontraktu terminowego typu future ani innej umowy na instrumenty pochodne, w przypadku gdy uzgodniono sprzedaż papierów wartościowych po określonej cenie w późniejszym terminie. Z przywołanej wyżej definicji wynika, że krótka sprzedaż nie obejmuje sytuacji przeniesienia papierów wartościowych ma mocy umowy pożyczki papierów wartościowych i że warunkiem uznania transakcji za krótką sprzedaż jest to, aby w chwili zawarcia umowy sprzedaży akcji nie stanowiły one własności pożyczającego. W tym przypadku doszło do przeniesienia własności akcji na skarżącego przed zawarciem umowy sprzedaży przez niego akcji osobom trzecim. Ponadto, jak wynika z umowy pożyczki, umowa ta przenosiła na skarżącego wszystkie prawa i obowiązki z akcji na okres zawarcia umowy pożyczki. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2020 r., II FSK 738/18 wskazano, że akcja jako papier wartościowy zdematerializowany nie może być przedmiotem umowy pożyczki w rozumieniu art. 720 k.c., ale może być przedmiotem umowy nienazwanej zawartej w oparciu o zasadę swobody umów (art. 3531 k.c. w związku z art. 720 § 1 k.c.) jako przedmiot umowy o korzystanie z papieru wartościowego (usługa finansowa). Umowa zawarta pomiędzy skarżącym jako pożyczkobiorcą a pożyczkodawcą była właśnie tego rodzaju umową. Pożyczkodawca uzyska przychód z tytuły przeniesienia własności dopiero wówczas, gdy otrzyma wynagrodzenie za korzystanie z akcji (w tym wypadku po ich zwrocie). Akcje te mogą przynieść pożyczkobiorcy przychód z dywidendy i inne pożytki z prawa. Przedmiotem umowy jest usługa finansowa, czyli prawo korzystania z akcji przez ściśle określony czas. Skarżący był uprawniony do korzystania z akcji i osiągania z nich dochodów, obrotu nimi przez określony w umowie czas. W dacie zawarcia tej umowy skarżący nie był zobowiązany do wydania pożyczonych akcji osobie trzeciej przed ich nabyciem. Nie pożyczył ich zatem w celu dostawy lub rozrachunku, ale w celu korzystania z nich przez określony w umowie czas. Tym samym treść zawartej umowy pożyczki, a także późniejszy fakt odkupienia tych akcji w okresie obowiązywania umowy i dalszego z nich korzystania przeczy celowi pożyczenia akcji, wskazanemu jako podstawowy warunek uznania transakcji za sprzedaż krótką. 3.5. Kolejny zarzut - naruszenia art. 5a pkt 36 u.p.d.o.f. w zw. z art. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. l) Rozporządzenia nr 236/2012 oraz art. 24 ust. 13 pkt 1 i 2 i ust. 14 i art. 30b ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4, art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., poprzez uznanie, że z tytułu umowy pożyczki udziałów, skarżący nie może rozpoznać kosztów uzyskania przychodów, również jest bezzasadny. Z umowy pożyczki akcji nie wynika, że w momencie jej zawarcia i jednocześnie w tym samym roku podatkowym, w którym skarżący zbył akcje, poniósł on jakiekolwiek koszty związane z umową nazwaną umową pożyczki. Organy ponadto nie przyjęły, że doszło do krótkiej sprzedaży. Skarżący nie wykazał, że jakiekolwiek koszty poniósł, tym samym organ nie odmówił mu uznania kosztów uzyskania przychodów, skoro takie koszty nie zostały poniesione i wykazane. Skoro nie doszło do krótkiej sprzedaży, to i moment uzyskania przychodu określany jest w dacie zbycia akcji, a nie w momencie zwrotu pożyczonych akcji lub w momencie rozrachunku, czyli w przypadku, gdy doszło do krótkiej sprzedaży. Do takiej sprzedaży jednak nie doszło. 3.6. Z tych samych powodów, jak wskazane w punkcie 3.5. niezasadny jest zarzut naruszenia art. 5a pkt 36 u.p.d.o.f. w zw. z art. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. l) Rozporządzenia nr 236/2012 oraz art. 24 ust. 13 pkt 1 i 2 i ust. 14 i art. 30b ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.d.o.f. Także i w tym wypadku skarżący przywołuje przepisy dotyczące opodatkowania dochodu z krótkiej sprzedaży i dochodów z odpłatnego zbycia akcji. Nie zakwestionował przy tym skutecznie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, z której wprost wynikało, że nie poniósł on kosztów uzyskania przychodów. Dochód w takim przypadku równy jest przychodowi, skoro nie ma kosztów uzyskania przychodów, które powinny go pomniejszyć. Ekonomiczny koszt uzyskania przychodów nie jest tym samym, czym są koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy podatkowej. Skoro w dacie zbycia akcji skarżący nie był w stanie określić ceny, za jaką je odkupi w dacie zwrotu pożyczonych akcji, to także i określenie ekonomicznego kosztu nie było w tym przypadku możliwe. 3.7. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 5a pkt 36 u.p.d.o.f. w zw. z art. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. l) Rozporządzenia nr 236/2012 oraz art. 24 ust. 13 pkt 1 i 2 i ust. 14 i art. 30b ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4 u.p.d.o.f. Skarżący także w tym przypadku odnosi się do ekonomicznego uzyskania przysporzenia, a nie do przychodu w rozumieniu przychodu (przysporzenia) podatkowego. Skarżący mógł swobodnie dysponować akcjami udostępnionymi mu do korzystania w okresie trwania umowy pożyczki i pozyskiwać dochody. Skoro nie była to krótka sprzedaż (nie tylko z uwagi na to, że akcje nie zostały pożyczone w celu dostawy lub rozrachunku, ale także z uwagi na notowanie tych akcji na rynku alternatywnym), to momentem powstania przychodu podatkowego był dzień przeniesienia przezz skarżącego własności akcji w wyniku umowy zbycia (art.17 ust. 1ab pkt 1 u.p.d.o.f.) i była nim kwota otrzymana za akcje. Przysporzenie to było definitywne, bowiem otrzymana kwota weszła w skład aktywów skarżącego, a w związku z uzyskaniem prawa do dysponowania akcjami skarżący nie poniósł kosztów nabycia akcji. 3.8. Z tych powodów na podstawie art.184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. s. NSA (del.) Z.Romała s.NSA M.Jaśniewicz s.NSA A.Wrzesińska-Nowacka