II FSK 785/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Wojciech Stachurski, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Po 124/14 w sprawie ze skargi K. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 22 października 2013 r. nr ILPB1/415-765/12/13-S/TW w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. G. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

II FSK 785/15 Uzasadnienie 1.1. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Po 124/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270) - dalej p.p.s.a., oddalił skargę K.G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 22 października 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. 1.2. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że w dniu 9 sierpnia 2012 r. K.G. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej. We wniosku wskazał, że jest akcjonariuszem spółki komandytowo-akcyjnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. W pierwszym swoim roku obrotowym, zakończonym 31 grudnia 2011 r., spółka wykazała zysk w wysokości 120.723,78 złotych, który uchwałą Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy spółki przeznaczony został: na wypłatę komplementariuszowi spółki jego udziału w zysku, na kapitał zapasowy i na kapitał rezerwowy. Niedawno komplementariusz Spółki poinformował wnioskodawcę, że na podstawie art. 349 w związku z art. 126 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych – dalej: K.s.h., zamierza on wypłacać akcjonariuszom spółki zaliczki na poczet dywidendy za rok 2012. W związku z powyższym zadał następujące pytanie: czy w przypadku otrzymania w ciągu 2012 r. ze spółki zaliczki na poczet dywidendy za rok 2012 zobowiązany będzie do uznania takiej zaliczki za przychód z tytułu udziału w spółce w charakterze akcjonariusza i do odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych? Zdaniem wnioskodawcy, jak jednoznacznie wynika z uzasadnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2012, sygnatura akt I SA/Wr 1508/11 wydanego w jego sprawie, przychody zainteresowanego, jako akcjonariusza Spółki, są przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.) - dalej u.p.d.o.f. Przychody te w odniesieniu do 2012 r. osiągnie dopiero w miesiącu podjęcia przez Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy Spółki, działające na podstawie art. 347 § 1 w związku z art. 126 § 1 pkt 2 K.s.h. uchwały o wypłacie akcjonariuszom spółki dywidendy za ten rok, co nie może nastąpić wcześniej niż w styczniu 2013 r. Dopiero wtedy będzie zobowiązany do zapłaty zaliczki na podatek PIT zgodnie z art. 44 ust. 1 i ust. 3 u.p.d.o.f. W trakcie roku 2012 wnioskodawca nie uzyskiwał, nie uzyskuje i nie będzie uzyskiwał, przychodu należnego z pozarolniczej działalności gospodarczej wynikającego z udziału w spółce w charakterze akcjonariusza. Nie będzie zatem zobowiązany do zapłaty zaliczek na podatek, również w przypadku wypłacenia mu przez spółkę zaliczki na poczet dywidendy za 2012 r. gdyż zaliczka taka nie będzie przychodem należnym z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.. W interpretacji indywidualnej z dnia 8 listopada 2012 r. znak ILPB1/415-765/12-2/TW Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że w przypadku podatników - akcjonariuszy spółki komandytowo-akcyjnej, przychód z tytułu zaliczki na dywidendę nie powstaje w momencie podjęcia uchwały przez walne zgromadzenie spółki komandytowo-akcyjnej o podziale zysku i wypłacie dywidendy, lecz w momencie, w którym przychód ten staje się należny, tj. w przypadku zaliczki na dywidendę - w dniu jej ustalenia (przyznania). Nie ma w tym przypadku znaczenia, kiedy należność z tytułu zaliczki na dywidendę zostanie faktycznie wypłacona (otrzymana). Tak więc, gdy w 2012 r. przyznana zostanie wnioskodawcy na mocy art. 349 K.s.h. zaliczka na poczet dywidendy za rok 2012. to w dniu jej ustalenia (przyznania) uzyska przychód z tytułu udziału w spółce w charakterze akcjonariusza. Za miesiące, w których przychód stał się należnym zainteresowany zobowiązany jest uiścić zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa skarżący wniósł skargę na ww. interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Po 121/13 uchylił zaskarżoną interpretację, nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma właściwa wykładnia przepisów art. 5b ust. 2, art. 14 ust. 1i oraz art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Interpretacja powyższych przepisów wywoływała wątpliwości, a tym samym i rozbieżności w judykaturze, które doprowadziły do wydania przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt II FPS 6/12, w której stwierdzono, że: 1) Przychód (dochód) osoby fizycznej, będącej akcjonariuszem spółki komandytowo-akcyjnej, stosownie do art. 5b ust. 2 u.p.d.o.f. jest przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej; 2) W świetle art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. osoba fizyczna, będąca akcjonariuszem spółki komandytowo-akcyjnej, ma jako podatnik obowiązek odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych dopiero w dacie powstania przychodu, którą w myśl art. 14 ust. li tej ustawy jest dzień wypłaty dywidendy. Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Izby Skarbowej winien dokonać wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie, w oparciu o wskazaną, wiążącą uchwałę NSA z dnia 20 maja 2013 r. Uwzględniając powyższy wyrok w interpretacji indywidualnej z dnia 22 października 2013 r. znak ILPB1/415-765/12/13-S/TW Dyrektor Izby Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że wnioskodawca, jako akcjonariusz spółki komandytowo - akcyjnej będzie uzyskiwał przychód z tytułu prowadzonej przez tę spółkę pozarolniczej działalności gospodarczej, w wysokości przyznanej zaliczki na poczet dywidendy. Przy czym, za moment uzyskania tego przychodu uznać należy dzień wypłaty zaliczki na poczet dywidendy. W konsekwencji, za miesiąc, w którym dokonano wypłaty zaliczki na poczet dywidendy, wnioskodawca zobowiązany będzie uiścić zaliczkę na podatek dochodowy, a po zakończeniu roku podatkowego złożyć zeznanie podatkowe. Tak więc, gdy w 2012 r. przyznana mu zostanie na mocy art. 349 K.s.h zaliczka na poczet dywidendy za rok 2012, w dniu jej wypłaty uzyska przychód z tytułu udziału w spółce w charakterze akcjonariusza. Za miesiące, w których nastąpi wypłata zaliczki na poczet dywidendy zobowiązany będzie uiścić zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Na powyższą interpretację indywidualną, K.G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając jej rażące naruszenie art. 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) - dalej O.p, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że zaskarżona interpretacja zawiera stanowisko zgodne z tezami zawartymi w uchwale NSA oraz w wyroku WSA w Poznaniu, jednakże wydana została z naruszeniem art. 14e i art. 121 § 1 O.p., gdyż dysponuje dwiema odmiennymi interpretacjami indywidualnymi dotyczącymi opodatkowania jego przychodów z tytułu udziału w charakterze akcjonariusza w spółce komandytowo-akcyjnej: 1-interpretacją prawomocną z 25 września 2012 r. (wydaną na skutek uchylenia przez WSA we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 1508/11 interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 28 lipca 2011r.), zgodnie z którą przychód z tytułu udziału w spółce komandytowo-akcyjnej powstaje z chwilą podjęcia przez Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy uchwały o wypłacie dywidendy oraz 2-interpretacją zaskarżoną - z dnia 22 października 2013r., (wydaną na skutek uchylenia przez WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 121/13 Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 8 listopada 2012 r.), zgodnie z którą przychód z tytułu udziału w spółce komandytowo-akcyjnej: powstaje z chwilą wypłaty przez spółkę dywidendy albo zaliczki na dywidendę. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający z upoważnienia Ministra Finansów, wniósł o jej oddalenie. 1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że skarżący akceptuje dokonaną przez organ wykładnię przepisów prawa podatkowego dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej, która została dokonana zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie I SA/Po 121/13 w oparciu o wiążącą uchwałę NSA z dnia 20 maja 2013 r. w sprawie II FPS 6/12. W ocenie Sądu mimo, że w obrocie istnieją, co jest bezsporne, dwie różniące się w ocenie skutków podatkowych tego samego stanu faktycznego interpretacje indywidualne dotyczące tego samego podatnika to organ wydający zaskarżoną interpretacje nie dopuścił się naruszenia art. 14e O.p. W myśl tego przepisu organ może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przepis art. 14b § 6 O.p. stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości wydawanych wiążących interpretacji i usprawnienia obsługi wnioskodawców może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów. Minister Finansów skorzystał z tego uprawnienia i wydał rozporządzenie z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Z § 2 ust 1 i 2 tego rozporządzenia wynika, że Dyrektorzy Izb Skarbowych w: Bydgoszczy, Katowicach, Łodzi, Poznaniu i Warszawie upoważnieni są do wydawania, w imieniu Ministra Finansów interpretacji indywidualnych. Sprawa o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest tożsama ze sprawą w przedmiocie zmiany interpretacji indywidualnej - pierwsza toczyć się może wyłącznie w trybie wnioskowym (art. 14b § 1 O.p.), druga - w trybie działania z urzędu (art. 14e § 1 O.p.). Pierwsza - może być załatwiana w imieniu Ministra Finansów przez upoważnionego dyrektora izby skarbowej , drugą - wydać może wyłącznie bezpośrednio Minister Finansów (art. 14e § 1 O.p). Tylko Minister Finansów jest uprawniony do dokonania zmiany wydanej interpretacji ogólnej i interpretacji indywidualnej. W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu - działając jako organ upoważniony przez Ministra Finansów był więc uprawniony i zobowiązany jedynie do rozpoznania wniosku K.G. o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego z dnia 9 sierpnia 2012 r. i nie miał zaś kompetencji do zmiany wydanej przez siebie prawomocnej interpretacji z dnia 25 września 2012r., do czego powołany jest wyłącznie Minister Finansów. Zdaniem Sądu istnienie dwóch odmiennych interpretacji indywidualnych dotyczących opodatkowania przychodów jednego podatnika różniących się w ocenie skutków podatkowych tego samego stanu faktycznego godzi w podstawową zasadę zaufania do organów podatkowych. Jednakże wydanie interpretacji w przeciwieństwie do decyzji podatkowej, nie pociąga za sobą konieczności zastosowania się przez podatnika do wyrażonego w niej stanowiska, zwłaszcza jeśli jest to interpretacja nieprawidłowa. Dlatego takie naruszenie przepisów postępowania nie mogło stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej interpretacji. 2.1. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zaskarżył wskazany powyżej wyrok w całości. Zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 151 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 121 O.p. poprzez oddalenie skargi pomimo uznania, że organ wydając interpretację naruszył art. 121 O.p. Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2.2. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1 Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej postawiono wyłącznie zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 121 O.p. przez oddalenie skargi pomimo uznania przez Sąd, że organ wydając interpretację indywidualną naruszył art. 121 O.p. Stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może być przedmiotem skutecznego zarzutu kasacyjnego jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co należy w skardze kasacyjnej wykazać. Skarżący nie zarzucił natomiast, podobnie jak i w skardze, naruszenia prawa materialnego. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji nie uznał, iż będąca przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, wydana została z naruszeniem art. 121 O.p. Sąd stwierdził natomiast, że istnienie dwóch odmiennych interpretacji indywidualnych dotyczących opodatkowania przychodów jednego podatnika różniących się w ocenie skutków podatkowych tego samego stanu faktycznego godzi w zasadę zaufania do organów podatkowych. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd administracyjny nie jest zatem związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim aktów administracyjnych. Przedmiotem sądowej kontroli legalności w niniejszej sprawie była interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, z dnia 22 października 2013 r. i w tak zakreślonych granicach Sąd ją rozpoznał. Przedmiotem niniejszej sprawy nie była natomiast interpretacja indywidualna z dnia 25 września 2012 r. Należy także zauważyć, że interpretacje te wydane zostały na tle, aczkolwiek bardzo zbliżonych, to nie tożsamych stanów faktycznych. W niniejszej sprawie kwestią sporną był moment opodatkowania zaliczki na dywidendę, a w interpretacji z 25 września 2012 r. dywidendy, dla akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej. Stosownie zaś do wyniku kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie interpretacji indywidualnej Sąd zastosował adekwatny środek tj. oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Poza sporem jest to, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa materialnego i wydana została z uwzględnieniem uchwały 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2013 r. w sprawie II FPS 6/12. Nie sposób przy tym pominąć tego, że wydana ona została w wyniku uchylenia prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Po 121/13 wydanej na skutek wniosku skarżącego pierwotnej interpretacji indywidualnej z dnia 8 listopada 2012 r. W wyroku tym Sąd zalecił organowi interpretacyjnemu dokonanie wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego z uwzględnieniem mocy wiążącej tejże uchwały (art. 269 § 1 p.p.s.a.), a skarżący wyroku tego nie zaskarżył. W związku z tym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Dotyczy to zatem właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Z treści powyższego przepisu wynika, że zarówno organy administracyjne, których działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, jak i sąd, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ocenie tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał. Natomiast po uprawomocnieniu się orzeczenia, zawarte w nim stanowisko, stosownie do art. 170 p.p.s.a., wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wydając zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia 22 października 2013 r. organ zastosował się do oceny prawnej i zaleceń co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 28 maja 2013 r. Tą oceną prawną związany był także Sąd rozpoznający skargę od powyższej interpretacji. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że w interpretacji tej organ dokonał prawidłowej oceny materialnoprawnych skutków przedstawionego we wniosku skarżącego stanu faktycznego. W świetle powyższych uwag nie sposób uznać, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając niniejszą sprawę dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, co oznacza, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut oparty na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest pozbawiony podstaw. Sąd pierwszej instancji trafnie przy tym stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w niniejszym przypadku z upoważniania Ministra Finansów, z mocy art. 14b ust 6 O.p. w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego był uprawniony i zobowiązany jedynie do rozpoznania wniosku K.G. o wydanie interpretacji indywidualnej. Nie miał natomiast kompetencji do zmiany przywoływanej przez skarżącego prawomocnej interpretacji indywidualnej z dnia 25 września 2012 r. Stosownie bowiem do treści art. 14e § 1 O.p. wyłącznie minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Należy przy tym zauważyć, że interpretacja ta została wydana przed podjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w sprawie II FPS 6/12. 3.2 W tym stanie sprawy Naczelny Sąd administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).