II FSK 72/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda (spr.), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA (del.) Andrzej Melezini, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 454/22 w sprawie ze skargi W. P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 czerwca 2022 r., nr 0115-KDIT3.4011.762.2021.5.KP w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. P. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 18 października 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 454/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę W. P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 czerwca 2022 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazany wyrok (podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wniósł Skarżący. Wystąpił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm., dalej "P.p.s.a.") autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj. art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej "O.p.") przez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia w sytuacji, w której Skarżący wyczerpująco przedstawił zdarzenie przyszłe i własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego, spełniając tym samym dyspozycję art. 14b § 3 O.p. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. pełnomocnik Skarżącego wskazała na naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi, podczas gdy postanowienie powinno zostać uchylone, jako wydane z naruszeniem art. 120 i art. 121 § 1 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że Skarżący nie opisał w sposób wyczerpujący zdarzenia przyszłego objętego wnioskiem, uzasadniając to stanowisko brakiem odpowiedzi na zadane przez organ podatkowy w wezwaniu pytania, przy czym Skarżący na te pytania udzielił odpowiedzi, a organ podatkowy twierdząc inaczej, wykracza poza zakres zadanych przez siebie pytań, co jest działaniem sprzecznym z zasadą legalizmu oraz zasadą prowadzenia postępowania interpretacyjnego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia zasadności wezwania przez organ interpretacyjny Skarżącego do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a w konsekwencji wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia czy uzasadnione było stwierdzenie organu, że Skarżący pomimo wezwania, nie uzupełnił wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w sposób wskazany przez organ, wskutek czego wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie natomiast do art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1- 2 i 4 O.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Zgodnie z art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p. nie ma zastosowania), a wzywa wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 3537/15). Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się przez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie - ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wymaga podkreślenia, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie, którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji oraz w odpowiedziach na wezwania organu nie wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, a organ interpretacyjny miał podstawy do wydania postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14g § 1 O.p. Słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, że Skarżący występując o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego przedstawił opis zdarzenia przyszłego, który był pobieżny i niejasny. Skarżący we wniosku odwołał się do zdarzeń związanych z przekształceniem poszczególnych podmiotów o zbliżonych nazwach i formie prawnej, których chronologia i następstwa nie zostały sprecyzowane. W efekcie uzasadnione były wątpliwości zarówno organu interpretacyjnego i Sądu pierwszej instancji, odnośnie tożsamości występujących w tym opisie podmiotów, a także czynności z ich udziałem. Skarżący ustosunkował się wprawdzie do większości z nich, jednak jego odpowiedzi nie można było uznać za wyjaśniającą wszelkie wątpliwości organu i sprawiające, że przedstawiony przez niego opis spełnia cechy opisu wyczerpującego z art. 14b § 3 O.p. Prawidłowo zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że o niespełnieniu ww. wymogów opisu zdarzenia przyszłego świadczy niepodanie przez Skarżącego istotnych informacji pozwalających wydać interpretację, takich jak forma prawna podmiotu F.. Skarżący nie wskazał, również daty jego powstania, o co także był wezwany, ograniczając się do stwierdzenia, że podmiot ten istnieje. Podobnie nie wyjaśnił czy jest lub będzie wspólnikiem F.. Te kwestie, w ocenie organu i Sądu pierwszej instancji były istotne z punktu widzenia wydania interpretacji, co oznacza, że brak tych informacji w opisie zdarzenia przyszłego czyni go niepełnym. Tak więc już tylko z tego względu, jak prawidłowo uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, organ był uprawniony do pozostawienia wniosku Skarżącego bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.