II FSK 679/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA del. Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Justyna Papiernik, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. sp. z o.o. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 930/18 w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 22 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 930/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę F. sp. z o. o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie określenia miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres 1 lica 2013 r. do 28 lutego 2016 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a". Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła F. sp. z o. o. zaskarżając ten wyrok w całości. Sądowi I instancji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art.145 § 1 - naruszenie art. 60 ustawy o czystości i porządku w gminach oraz Uchwały XXXV/780/12 Rady Miasta W. z dnia 29 listopada 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. 19.07.2013 poz. 4428) wydanego na tej podstawie Regulaminu utrzymania porządku i czystości oraz wzoru deklaracji ustalonej przez organ podatkowy E. sp. z o. o. i wskazań określonych przez ten organ poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w konkretnej sytuacji faktycznej. A w szczególności błędną ocenę relacji pomiędzy działaniem organów administracji a relewantną normą prawną. Skutkiem ewidentnego wprowadzenia w błąd strony skarżącej, w konsekwencji ponosi ona nieuzasadnione obciążenia finansowe nie będące jej udziałem, - art. 145 § 1, art. 147 § 2 P.p.s.a - poprzez naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności określonych w art. 6 - 16 KPA a także przepisów ordynacji podatkowej, między innymi art. 120, art. 121, art. 165, art. 233 w odniesieniu art. 2a ordynacji podatkowej (Dz. U. 2015 r. poz. 613 ze zm.) i nie zastosowanie w tak oczywistej sprawie istniejących wątpliwości rozstrzygnięć na korzyść podatnika; - naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, między innymi przyjęcie przez Sąd l, że spóźniona reakcja organów nie jest żadną przeszkodą w negatywnym rozstrzygnięciu dla podatnika. Naruszenie tych zasad zarówno przez Sąd I jak i w prowadzonych w postępowaniach przed organami administracji - pominięto aspekt ekonomiczno- finansowy, i przyjęcie oświadczeń firmy odbierającej odpady A. S. A, o częstotliwości odbioru pojemników co było niezgodne ze stanem faktycznymi również miało wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o: 1. uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 22 listopada 2018 r., sygn. akt. I SA/Wr 930/18 w całości i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie od organu administracji na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy mogło nastąpić tylko w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie uzasadnia uwzględnienia zgłoszonych zarzutów. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich naruszenie, a także wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Dla poprawności zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy P.p.s.a. i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że skarga kasacyjna będąca przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny opisanych warunków nie spełnia. Strona podniosła zarzut naruszenia art. 60 ustawy o czystości i porządku w gminach. Rzecz jednak w tym, że takiej jednostki redakcyjnej powołana ustawa nie zawiera. Strona zarzuciła także, w powiązaniu z art. 60 ustawy o czystości i porządku w gminach, naruszenie uchwały XXXV/780/12 Rady Miasta W. z dnia 29 listopada 2012 r., wydanego na jej podstawie Regulaminu utrzymania porządku i czystości oraz wzoru deklaracji. Jednak autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, które konkretnie postanowienia wskazanych aktów zostały naruszone i na czym konkretnie to naruszenie w rozpoznawanej sprawie polegało. Zarzut naruszenia art. 6 - 16 Kpa jest niezasadny z tego powodu, że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się w sprawach uregulowanych w ustawie o czystości i porządku w gminach. Zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej nie zostały w sposób dostateczny uzasadnione. Strona skarżąca nie wykazała na czym konkretnie polegało naruszenie poszczególnych, wskazanych przepisów, jaki ewentualnie wpływ na wynik sprawy mogło mieć zarzucane naruszenie na wynik sprawy. W tym zakresie należy w pełni zaaprobować pogląd Sądu I instancji, który uzasadnił i stwierdził, że organ dostrzegając rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną przez podatnika a obowiązująca minimalną ilością wywozów odpadów miał prawo wszcząć postępowanie podatkowe w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sporny okres na podstawie przepisów prawa, wydając prawidłowa decyzję. Sąd I instancji prawidłowo także zwrócił uwagę, że jeżeli chodzi o rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika stosownie do art. 2a O.p. to przepis ten dotyczy wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.