II FSK 673/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA - del. Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 489/18 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy C. z dnia 25 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 489/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę B. sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca), na interpretację indywidualną Wójta Gminy C. z dnia 25 kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżąca zaskarżyła ów wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 151 w zw. z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 14j w zw. z art. 14b i art. 14c w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), w zw. z 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej: u.p.o.l.) w zw. z art. 3 pkt 1, 3, 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 – dalej: Pr.bud.) zw. z art. 2, art. 32 ust. 1, at. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 2a O.p. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia przez organ wskazanych w niniejszym zarzucie przepisów postępowania, polegającego na braku wykazania przez organ, że w rozważanym stanie prawnym nie zachodzą niedające się usunąć wątpliwości, które powinny być interpretowane a korzyść podatnika, choć organ, w obliczu podniesienia tego argumentu przez spółkę, miał obowiązek tę kwestię przeanalizować. W efekcie Sąd zaakceptował niezasadna odmowę zastosowania się organu do interpretacji ogólnej Ministra Finansów w zakresie zastosowania art.2a O.p., a nie uchylając interpretacji, błędnie ww. postępowanie zaaprobował, co stanowi naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy; b) art. 151 w zw. z art.146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14j w zw. z art. 14b i art. 14c w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez zaakceptowanie wydania przez organ interpretacji, która nie spełnia warunków formalnych wskazanych w O>p. dotyczących m.in. rozgraniczenia ocen zdarzeń przyszłych i stanów faktycznych i tym samym dowodzi rozpatrzenia sprawy w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych i niedziałania przez organ na podstawie przepisów prawa; c) art. 141 § 4, art. 57a, at. 106 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z wymogami przepisów prawa, w szczególności poprzez brak odniesienia się do niektórych zarzutów podniesionych w skardze spółki oraz pomijanie części argumentacji spółki przy wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wobec czego doszło o pozbawienia spółki możliwości powzięcia informacji o przesłankach nieuwzględnienia niektórych zarzutów oraz argumentacji przy wydaniu rozstrzygnięcia, co uniemożliwiło spółce odniesienie się w niniejszej skardze kasacyjnej do oceny Sądu w tym zakresie; 2) naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.: a) art. 1a ust.1 pkt 2, art.2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.w zw. z art. 3 pkt 1, 3, 9 Pr. Bud. W zw. z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 84 oraz art.217 Konstytucji RP poprzez uznanie, że elementy wewnętrzne umieszczone wewnątrz części budowlanej elektrowni stanowią części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo że w świetle ww. przepisów elementy te nie mogą zostać uznane za stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako rzeczona część budowli związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; b) art. 1a ust.1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, 3, 3a oraz art. 10 Pr. bud. w zw. z art. 2 ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2014 r.poz. 883 ze zm., dalej: u.w.b.) w zw. z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Nr 305/2011 (Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającym zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowalnych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG, dalej R.w.b.) w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP poprzez uznanie, ze sieć energetyczna średniego napięcia, na którą składają się kable energetyczne, prowadzone w miejscach takich jak przepusty pod drogami wewnątrz kanalizacji kablowej, łącząca elektrownię z głównym punktem zasilania, stanowiącym element sieci dystrybucji energii, stanowią odrębne od elektrowni budowle i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo że w świetle ww. sieć energetyczna średniego napięcia jako całość nie może zostać uznana za stanowiącą przedmiot opodatkowania jako niezależna budowla. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Ocenę zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić stwierdzeniem, że poddana ocenie Sądu I instancji interpretacja indywidualna z dnia 25 kwietnia 2018 r. została wydana przez organ w wykonaniu wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 802/17, którym uchylono wydaną uprzednio interpretację z dnia 25 kwietnia 2017 r. Ta interpretacja z kolei była wydana w wykonaniu wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 19 października 2016 r., I SA/Bd 598/16, którym uchylono interpretację z dnia 6 maja 2016 r. Trzeba w związku z tym przypomnieć, że we wniosku o interpretację z dnia 8 lutego 2016 r. skarżąca podała, że należące do niej dwie elektrownie wiatrowe składają się z zespołu elementów konstrukcyjnych: turbiny wiatrowej, wieży, wyposażenia wieży, fundamentu. Ponadto w skład farmy wiatrowej wchodzą inne środki trwałe, takie jak: drogi wewnętrzne żwirowe utwardzane z placami manewrowymi, sieć średniego napięcia składająca się z linii kablowych służących do przesyłania wytworzonej energii z elektrowni wiatrowych do sieci. W ramach inwestycji nie zostały zbudowane żadne zewnętrzne budynki kontrolne. Elektrownie wiatrowe są skonstruowane w ten sposób, że wieża posadowiona jest na fundamencie, który jest trwale związany z gruntem. Wieża składa się z części zewnętrznej, konstrukcyjnej (w kształcie tuby) wraz ze schodami zewnętrznymi. Jest ona wykonana ze stali. Oprócz tego, część wewnętrzna - techniczna, w której jest umieszczone jej wyposażenie techniczne, składa się z następujących elementów: windy, stalowych podestów pośrednich, drabiny wraz z instalacją amortyzującą, okablowania, urządzenia sterującego, zabezpieczenia przeciwprzepięciowego, skrzynki z urządzeniami do pomiaru zielonej energii, wyposażenia elektrycznego w postaci rozdzielnicy oraz w jednej z wież - z systemu sprawowania nadzoru oraz gromadzenia danych S. W wieżach elektrowni wiatrowych umiejscowione są urządzenia przekształcające energię wiatru w energię elektryczną, tj. turbiny wiatrowe. Częścią elektrowni wiatrowej jest także sieć średniego napięcia (odrębny środek trwały), która stanowi system przesyłowy energii elektrycznej z elektrowni wiatrowych do dystrybutora energii elektrycznej. Sieć średniego napięcia składa się z linii kablowych położonych pod powierzchnią dzierżawionych przez spółkę działek oraz z innych urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. W związku z powyższym skarżąca zadała następujące pytania: 1. Czy prawidłowe jest stanowisko, że wieża (część zewnętrzna i wyposażenie wieży) nie stanowi budowli w rozumieniu u.p.o.l. i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? 2. Jeżeli odpowiedź na powyższe pytanie jest negatywna, czy prawidłowe jest stanowisko, że tylko zewnętrzna część wieży może być uznana za budowlę, a wyposażenie wieży (część wewnętrzna) nie stanowi budowli i konsekwentnie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? 3. Czy prawidłowe jest stanowisko, że rozdzielnica jako odrębny środek trwały nie stanowi budowli w rozumieniu u.p.o.l. i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości? 4. Czy prawidłowe jest stanowisko, że sieć średniego napięcia nie stanowi budowli w rozumieniu u.p.o.l. i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? Zdaniem skarżącej: 1) wieża (zarówno jej zewnętrzna część, jak i jej wyposażenie) nie stanowi budowli w rozumieniu u.p.o.l. i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości począwszy od kolejnego roku w jakim uzyskano koncesję; 2) o ile odpowiedź na pytanie 1 będzie negatywna, to w opinii skarżącej, jedynie część konstrukcyjna wieży (stalowa i betonowa część zewnętrzna) może podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (począwszy od roku następnego w jakim uzyskano koncesję), podczas gdy wyposażenie wieży - część wewnętrzna - nie stanowi budowli i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 3) rozdzielnica nie stanowi budowli w rozumieniu u.p.o.l. i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 4) sieć średniego napięcia nie stanowi budowli w rozumieniu u.p.o.l. i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W interpretacji indywidualnej z dnia 6 maja 2016 r. organ uznał, że stanowisko spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest: nieprawidłowe w zakresie pytania nr 1 i 4, prawidłowe w zakresie pytania nr 3 oraz w zakresie pytania 2 prawidłowe, że jedynie część konstrukcyjna wieży (stalowa część zewnętrzna wieży i betonowy fundament) podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy wyposażenie wieży - część wewnętrzna - nie stanowi budowli i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz nieprawidłowe odnośnie momentu opodatkowania części konstrukcyjnej wieży (stalowej część zewnętrzna wieży i betonowego fundamentu) począwszy od roku następującego po roku w jakim uzyskano koncesję. Sąd I instancji wyrokiem z dnia 19 października 2016 r. I SA/Bd 598/16 uchylił tę interpretację, gdyż stwierdził, że oceniając kwestię dotyczącą linii średniego napięcia organ "oparł się na nieobowiązującej definicji obiektu budowlanego zwartej w art. 3 pkt 1 li. b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290; dalej jako "prawo budowlane"). W 2016r. art. 3 pkt 1 prawa budowlanego stanowi, że przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych". Poza tym, zdaniem Sądu, "organ w sposób nieuprawniony treścią złożonego wniosku, w tym w szczególności treścią sformułowanych - w relacji do przedstawionego zdarzenia przyszłego – pytań, rozstrzygał kwestię ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, w odniesieniu do wskazanych obiektów, dokonując w związku z tym wykładni art. 6 ust. 2 u.p.o.l. normującego to zagadnienie w odniesieniu do budowli i budynku". Tymczasem "skarżąca w złożonym wniosku nie wskazała tego przepisu jako przedmiotu interpretacji, nie sformułowała w tym przedmiocie żadnego pytania, jak również nie przedstawiła ( mimo obszernego uzasadnienia zagadnień objętych zadanymi pytaniami) żadnej, dotyczącej tej kwestii argumentacji faktycznej i prawnej". Tym samym organ wyszedł poza granice wniosku. W ponownie wydanej interpretacji z dnia 25 kwietnia 2017 r. organ w świetle obowiązującego do dnia 31 grudnia 2016 r. stanu prawnego uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącej przedstawione w pytaniach 1, 2 i 4 oraz prawidłowe w zakresie odpowiedzi na pytanie 3. W wyroku z dnia 11 października 2017 r., I SA/Bd 802/17 WSA w Bydgoszczy, uchylając tę interpretację stwierdził, że we wniosku o wydanie interpretacji, skarżąca przedstawiając własne stanowisko powołała się niewątpliwie na stan prawny sprzed zmiany obowiązującej od 16 lipca 2016r. mającej zastosowanie do określenia wysokości podatku od 1 stycznia 2017r. Odnosi się to do przepisów ustawy prawo budowlane, a w konsekwencji także do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka postawione pytania i zajęte stanowisko sformułowała wyłącznie w odniesieniu do poprzedniego stanu prawnego, a nie obowiązującego w 2017r. Sąd podkreślił, że wniosek z dnia 8 lutego 2016r. nie mógł dotyczyć przepisów prawa, które wówczas nie obowiązywały i nawet nie były jeszcze uchwalone. Okoliczność, że strona wskazuje na zdarzenie przyszłe nie oznacza, iż organ powinien ustosunkowywać się do stanu prawnego, który nie obowiązywał na dzień złożenia wniosku, a dopiero ma zastosowanie do wymiaru podatku od 1 stycznia 2017r., skoro Skarżąca nie dokonała modyfikacji tego wniosku. Zasadnie zatem organ podkreślił, że interpretacja uwzględnia stan prawny mający zastosowanie do podatku należnego do końca 2016r. Nie pozostaje to w sprzeczności z wyrokiem WSA z dnia 19 października 2016r., który nie stwierdził, aby organ miał obowiązek wydania interpretacji z uwzględnieniem stanu prawnego mającego zastosowanie do podatku należnego od 1 stycznia 2017r. Wskazał jedynie na stosowanie nieaktualnej definicji obiektu budowlanego. Sąd stwierdził dalej, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 16 lipca 2016r. i mającym zastosowanie do wymiaru podatku za cały rok 2016, zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b., przez budowlę należało rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przepis art. 3 pkt 3 p.b. wyraźnie wskazywał, że za budowlę należy traktować także części budowlane urządzeń technicznych m.in. elektrowni wiatrowych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Odwołując się do orzecznictwa sądowego Sąd wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie części budowlane elektrowni wiatrowej. Nie zaakceptował w związku z tym stanowiska organu, iż wszystkie elementy umieszczone w wieży – a wymienione na s. 2 i 3 wniosku– stanowią część budowlaną podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Sądu, niewątpliwie nie podlega opodatkowaniu urządzenie sterujące. Jest to bowiem urządzenie, które może być wymieniane lub zmieniane bez uszczerbku dla budowli, nie jest częścią budowlaną elektrowni wiatrowej i nie służy zapewnieniu możliwości użytkowania budowli. Jest ono bowiem bezpośrednio związane z wytworzeniem energii elektrycznej. Sąd zgodził się natomiast z organem, że takiego charakteru nie posiadają: winda, stalowe podesty pośrednie oraz drabina wraz z instalacją amortyzującą (system asekuracyjny) ewentualny upadek osób korzystających z drabiny, które ze swej istoty służą do korzystania z obiektu budowlanego lub zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i stanowią część budowlaną. Nie służą bowiem one bezpośredniemu wytworzeniu energii elektrycznej. Jako trafne należy ocenił też Sąd stanowisko organu w przedmiocie sieci średniego napięcia służącej do przesyłu wytworzonej energii z turbiny wiatrowej do sieci przesyłowej. Zdaniem Sądu, zasadnie organ wskazał na treść art. 3 pkt 3 p.b., zgodnie z który przez budowlę rozumie się także m.in. obiekty liniowe, sieci techniczne. W załączniku do ustawy Prawo budowlane w kategorii XXVI w ramach sieci wymienione są sieci: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe. Sieć techniczna pozostająca poza budynkiem stanowić będzie odrębną od budynku budowlę zarówno w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, jak i przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Opisana we wniosku sieć średniego napięcia jest zatem budowlą. Wątpliwości Sądu natomiast budzi zakwalifikowanie przez organ pozostałych elementów, tj. okablowania, zabezpieczenia przeciwprzepięciowego, skrzynki z urządzeniami do pomiaru zielonej energii, wyposażenia elektrycznego w postaci rozdzielnicy oraz w jednej z wież systemu sprawowania nadzoru i gromadzenia danych S. Dla odpowiedzi na te pytania niezbędne jest dokładne przedstawienie przez podatnika zdarzenia przyszłego, tj. podanie jakie znaczenie z punktu widzenia konstrukcji budowli i jaką funkcję - w ramach budowli - pełnią te urządzenia. W związku z tym Sąd uznał za potrzebne, by organ wezwał skarżącą - w trybie art. 169 § 1 O.p. - do uzupełnienia wniosku w podanym zakresie. Sąd nie znalazł wreszcie podstaw do podważania stanowiska organu w zakresie pytania 1 i 3, bo skarżąca ich nie kwestionowała (co potwierdziła na rozprawie w dniu 11 października 2017 r.). W wykonaniu tego wyroku została wydana interpretacja z dnia 25 kwietnia 2018 r., w której organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe w odniesieniu do pytań: 1, 2 i 4 oraz prawidłowe w zakresie odpowiedzi na pytanie 3. Organ wyjaśnił w niej, że: 1) część zewnętrzna – konstrukcyjna elektrowni wiatrowej, wykonana ze stali, w kształcie tuby tj. maszt wraz ze schodami zewnętrznymi oraz betonowe fundamenty będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 2) część wewnętrza wieży – elementy wyposażenia technicznego tj. winda, stalowe podesty pośrednie oraz drabina wraz z instalacją amortyzującą (system asekuracyjny) służą do korzystania z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i będą wspólnie z wieżą (stalową konstrukcją w kształcie tuby, schodami zewnętrznymi oraz fundamentami) będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; natomiast pozostałe elementy wewnętrzne – okablowanie, urządzenia sterujące, zabezpieczenia przeciwnapięciowe, skrzynki z urządzeniami do pomiaru zielonej energii, wyposażenie elektryczne w postaci rozdzielnicy, system sprawowania nadzoru oraz gromadzenia danych S. – nie stanowią budowli i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 3) rozdzielnica nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości bo nie jest budowlą; 4) sieć średniego napięcia (złożona z linii kablowych położonych pod powierzchnią gruntów oraz innych urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej) – jest budowlą i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji stwierdził, że istota sporu na obecnym etapie sprowadzała się do tego, czy samorządowy organ podatkowy zasadnie uznał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega wewnętrzna część wieży. Skarżąca uważała bowiem, że jedynie zewnętrzna stalowa część wieży podlega opodatkowaniu, natomiast część wewnętrzna wieży, na którą składa się: winda, stalowe podesty pośrednie oraz drabina wraz z instalacją amortyzującą (system asekuracyjny), okablowanie, urządzenie sterujące, zabezpieczenia przeciwprzepięciowe, skrzynki z urządzeniami do pomiaru zielonej energii, wyposażenie elektryczne w postaci rozdzielnicy, system S., nie może być przedmiotem opodatkowania. Nadto skarżąca uważała, że brak jest podstaw do opodatkowania sieci średniego napięcia. Zdaniem Sądu, wobec rozstrzygnięcia w poprzedzających interpretację prawomocnych wyrokach WSA w Bydgoszczy kwestii wewnętrznej części wieży (winda, stalowe podesty pośrednie oraz drabina wraz z instalacją amortyzującą - system asekuracyjny - ewentualny upadek osób korzystających z drabiny), które Sąd, a za nim organ uznał za podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podobnie jak sieć średniego napięcia służącej do przesyłu wytworzonej energii z turbiny wiatrowej do sieci przesyłowej – to obecnie nie ma podstaw do kwestionowania tego stanowiska organu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pogląd Sądu I instancji jest w pełni prawidłowy. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że stanowiskiem wyrażonym w prawomocnym wyroku WSA w Bydgoszczy związany był zarówno organ interpretujący, jak i Sąd I instancji ponownie rozpoznający sprawę. Jest nim także związany Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając zarzuty skargi kasacyjnej w tym kontekście należało więc uznać je za niezasadne, jako ignorujące kwestię związania wydanym uprzednio prawomocnym wyrokiem Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.