II FSK 607/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A B w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A B od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Lu 450/24 w sprawie ze skargi A B na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr 0601-IOD-1.4102.5.2024.19 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Wyrokiem z 6 grudnia 2024 r., I SA/Lu 450/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A B na decyzję Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Lublinie z 23 kwietnia 2024 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. W piśmie wniesionym do Sądu w dniu 9 grudnia 2025 r. Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona uzasadniła powyższy wniosek prawdopodobieństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą a przymusowa egzekucja należności wynikających z ww. decyzji doprowadzi do likwidacji firmy oraz miejsc pracy. Do wniosku Skarżący załączył m.in.: rachunek zysków i strat za rok 2022 i 2023 r.; bilans aktywów i pasywów za rok 2022 i 2023 r.; potwierdzenie zapłaty z 19 lutego 2024 r.; potwierdzenie zapłaty z 22 grudnia 2023 r.; wyciąg z zapisów księgowych na koncie 220-6 za okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r.; zeznanie PiT-36L o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za lata 2021-2024 r. oraz listę środków trwałych na dzień 31.12.2021 r. Kolejnym pismem wniesionym do Sądu również w dniu 9 grudnia 2025 r. Skarżący zawnioskował o przyspieszenie rozpoznania sprawy, podtrzymując argumentację w zakresie wstrzymania wykonania decyzji i podnosząc, że wyznaczony został termin licytacji nieruchomości, na której prowadzi działalność gospodarczą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. Orzecznictwo sądów administracyjnych niejednokrotnie wskazywało na to, że braki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie są brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu w oparciu o art. 49 § 1 P.p.s.a. Sąd nie wzywa strony do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie takie nie jest, bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność (por. postanowienia NSA z: 27 października 2021 r., I GZ 326/21 oraz 20 października 2021 r., I GZ 313/21). Natomiast w przypadku pobieżnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, czy niezałączenia dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy treść art. 61 § 3 w zw. z 49 § 1 P.p.s.a. nie stanowi podstawy do wzywania przez sąd do uzupełnienia ww. wniosku o wstrzymanie (por. postanowienia NSA z: 26 lutego 2013 r., II FSK 1064/12; 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10; z 3 listopada 2015 r., II FZ 815/15 oraz II FZ 785/15). Wniosek rozpatrywany przez Sąd w niniejszej sprawie pomimo tego, że jest obszerny i załączono do niego dokumenty na poświadczenie okoliczności w nim wskazanych, pozostawia wiele niejasności i nie wyjaśnia elementów stanu faktycznego, które są istotne w świetle oceny wypełnienia przesłanek ochrony tymczasowej. Sytuacja majątkowa Skarżącego przedstawiona została w sposób fragmentaryczny i wybiórczy. Przede wszystkim należy zauważyć, że z wniosku nie wynika aktualny stan spłaty zobowiązania wynikłego z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Z jednej strony Skarżący we wniosku stwierdza, że "niezależnie od znacznego pogorszenia sytuacji finansowej Strony, Skarżący regularnie wpłaca na miarę swoich możliwości finansowych środki na poczet zaległych zobowiązań podatkowych" a zatem wskazuje na obniżenie kwoty zaległości wynikającej z zaskarżonej decyzji. Z drugiej strony we wniosku nie można się doszukać informacji na temat bieżącego obciążenia. Sąd nie ma zatem możliwości dokonania zestawienia zdolności płatniczej Skarżącego w relacji do Jego zobowiązań. Nie sposób zatem stwierdzić, iż uprawdopodobnione zostały argumenty o możliwości spowodowania przez wykonanie zaskarżonej decyzji tak znaczących skutków, jakie określone zostały w uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Ponadto przedłożone wraz z wnioskiem materiały dowodowe odzwierciedlają jedynie część sytuacji Skarżącego i nie pozwalają na przeprowadzenie wszechstronnej analizy wniosku. Skarżący złożył dokumenty wskazujące na pogorszające się wyniki finansowe prowadzonej działalności gospodarczej, jednak nie obrazowały one aktualnej sytuacji (np. lista środków trwałych z 2021 r., rachunek zysków i strat za 2022 i 2023 r., bilans aktywów i pasywów za 2022 r i 2023 r.). Tak okrojony, jak ten przedłożony wraz z wnioskiem materiał dowodowy, wraz z niepełnym w treści wnioskiem, nie wypełnia przesłanek warunkujących zasadność jego złożenia. W ocenie Sądu, na analizowanym etapie postępowania nie zostało uprawdopodobnione by wykonanie decyzji miało doprowadzić do zagrożenia wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków w zakresie wydolności finansowej Skarżącego. Dodatkowo wskazać należy, że Skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji działał przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego wymaga się wyższego miernika dbałości o prowadzone sprawy niż od osób niezajmujących się zawodowo prawem. Taki pełnomocnik powinien wiedzieć, że kluczowe jest wskazanie konkretnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, w tym aktualnego stanu spłaty zobowiązania wynikłego z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Wiedza ta z pewnością była i jest znana pełnomocnikowi Skarżącego (por. postanowienia NSA z: 6 sierpnia 2025 r., I FSK 1219/24 oraz I FSK 1621/24). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.