II FSK 559/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 2 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. B. o uzupełnienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 559/20 w sprawie ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 1436/19 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Wyrokiem z dnia 23 października 2019 r., I SA/Gd 1436/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną przez J. B. (zwanego dalej skarżącym) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości (karta 114). Organ wniósł w terminie skargę kasacyjną (karta 135). Sad doręczył pełnomocnikowi skarżącego odpis skargi kasacyjnej w dniu 7 lutego 2020 r. (k. 143). W dniu 19 marca 2010 r. zgłosił swój udział w sprawie nowy pełnomocnik skarżącego. Wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną i załączył wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2020 r., II FSK 559/20, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W dniu 20 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącego otrzymał odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 4 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o punkt drugi, w którym Sąd postanowi o zasądzeniu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego nie podlega uwzględnieniu. Należy wskazać, że odpis skargi kasacyjnej został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 lutego 2020 r. Na potwierdzeniu odbioru znajdują się podpis pełnomocnika oraz data (k. 143). Zgodnie z art. 179 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) - termin do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną wynosi 14 dni od doręczenia stronie przeciwnej (jej pełnomocnikowi) skargi kasacyjnej. Tym samym pismo z dnia 19 marca, wniesione po upływie 14-dniowego terminu licząc od dnia 7 lutego 2020 r. nie stanowi odpowiedzi na skargę kasacyjną, a jedynie pismo procesowe, które jest załączone do akt. W sytuacji, gdy odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona po terminie, Sąd nie uwzględnia zawartych w niej wniosków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r., II FSK 949/19, w którym Sąd zwrócił uwagę, że odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona po terminie - Sąd zwrotu kosztów nie zasądził, podobnie postąpił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 2020 r., II FSK 1733/19). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w niniejszej sprawie nie uwzględnił wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania bowiem odpowiedź na skargę kasacyjną była spóźniona. Termin do jej wniesienia upłynął z dniem 21 lutego. Termin ten biegnie od doręczenia stronie albo jej pełnomocnikowi skargi kasacyjnej i wynosi 14 dni, nie otwiera się każdorazowo dla każdego nowopowołanego pełnomocnika. Gdyby tak było, strona mogłaby powołać kilkunastu nowych pełnomocników i w ten sposób termin do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną byłby przedłużany wielokrotnie. W niniejszej sprawie - wbrew twierdzeniom wniosku - nie wniesiono w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Brak było zatem podstaw do rozstrzygania o kosztach postępowania kasacyjnego. Z tych powodów wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2020 r., II FSK 559/20, nie jest zasadny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1,2 i 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji