II FSK 53/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA - del. Sylwester Golec (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 września 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 367/20 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 31 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 4050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 27 września 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 367/20 oddalił skargę W. S. (skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 31 grudnia 2019 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Od wyroku skargę kasacyjną wniósł W. S., który na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zarzucił wydanie wyroku z naruszeniem: Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez jego niezastosowanie, co skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji pomimo tego, że decyzja ta została wydana z naruszeniem: a) art. 2a O.p. oraz wynikającej z innych przepisów prawa zasady in dubio pro tributario przez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości w szczególności związanych z ustaleniem przyczyny uszkodzenia blatów bukowych (przypisanie winy oraz braku staranności skarżącemu) oraz z wykorzystywaniem spadochronu wraz z osprzętem w ramach prowadzenia działalności gospodarczej przez W. S. na jego niekorzyść, podczas gdy zasada in dubio pro tributario rozpatrywana jest w szerszym zakresie niż przewiduje to art. 2a O.p. Z zasady tej wywodzi się konieczność rozstrzygania braków w materiale dowodowym, a także wątpliwości w jego ocenie na korzyść podatnika; jedną z reguł zasady swobodnej oceny dowodów jest rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika (M. Popławski [w:] Ordynacja podatkowa, Komentarz aktualizowany, red. L. Etel., LEX/el. 2021, art' 2(a)), b. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 191 O.p. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy niezwykle długotrwałym postępowaniu dowodowym a w konsekwencji oparcie się na błędnych ustaleniach faktycznych prowadzących do uznania, że: - W. S. uznawał blaty bukowe jako towar handlowy i świadomie nie potraktował ich zniszczenia jako straty w księdze podatkowej, w przypadku gdy brak ich wyksięgowania z kolumny księgi podatkowej dotyczącej zakupu towarów handlowych i brak zaksięgowania do pozostałych wydatków jako straty, wynikał wyłącznie z niedopatrzenia a wola potratowania tego kosztu jako straty jednoznacznie wynika z deklaracji PIT 36L za 2013 r.; - powstanie straty w wysokości równowartości zlikwidowanych blatów bukowych było spowodowane działaniem zawinionym przez skarżącego wobec czego wykluczone jest jej zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu, podczas gdy z żadnego dowodu znajdującego się w aktach sprawy, który zasługuje na wiarę nie wynika, że W. S. przyczynił się do powstania uszkodzeń blatów, nadto by doszło do błędów w magazynowaniu a przyczyna uszkodzeń pozostaje nieznana, pomimo zachowania należytej staranności przez skarżącego; - strata w postaci równowartości blatów bukowych nie była właściwie udokumentowana, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się ,,protokół przeceny Iikwidacji materiałów" z 3 września 2013 r., nadto zgromadzono bogaty materiał dowodowy w tym przesłuchano świadków komisji likwidacyjnej, która sporządziła protokół, które to dowody jednoznacznie wskazują zarówno na źródło pochodzenia blatów bukowych, z jakiego rodzaju drewna zostały wykonane i jaka była ich wartość, pozwalają na ustalenie właściciela tych blatów w przywołanym okresie oraz wykazują fakt, że nie było możliwości ustalenia przyczyny wadliwości towarów - wobec czego strata ta została w pełni udokumentowana; - ,,protokół przeceny likwidacji materiałów" z 3 września 2013 r. sporządziły osoby, które nie mogły być uznane za osoby posiadające odpowiednie wykształcenie, podczas gdy w skład komisji wchodziła osoba o 40 letnim doświadczeniu zawodowym (brakarz) oraz dwie księgowe o długoletnim doświadczeniu, stąd uznać należało, iż były to osoby kompetentne i wykształcone; w czynnościach tych uczestniczył skarżący również posiadający kilkudziesięcioletnie doświadczenie w branży; - skarżący nie podjął właściwych działań zabezpieczających przed powstaniem straty w postaci zniszczenia blatów bukowych, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, iż blaty te były magazynowane w zamkniętym pomieszczeniu w odpowiednich warunkach, nadto jako podmiot, któremu przysługują uprawnienia właścicielskie wobec M. sp. z o.o. sprawował stały nadzór nad przechowywanym w magazynach spółki drewna, które było jego własnością; - spadochron wraz z osprzętem zakupiony w 2013 r. nie był wykorzystywany w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, podczas gdy istniejące w tym zakresie wątpliwości winny być tłumaczone na korzyść podatnika, nadto był on zakupiony wyłącznie w celu prowadzenia takiej działalności; c) art. 120, art.121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art.124, art. 127,180 § 1, art. 188, 191 O.p. przez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na odmowie przyznania wiarygodność materiałowi dowodowemu prezentowanemu przez skarżącego bądź jego pominięciem, co nie tylko pozbawiło W. S. realnej inicjatywy dowodowej (przy tak długotrwałym postepowaniu) ale również skutkowało pozostawieniem w aktach sprawy wyłącznie dowodów ukierunkowanych na potwierdzenie tezy organów, co prowadzi do naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz wymogu dopuszczenia wszystkich dowodów pozwalających ustalić stan faktyczny sprawy powyższe nastąpiło: - przez odmowę wiarygodności opinii prywatnej tj. ,,Opinii technicznej klejenia drewna bukowego'' podpisanej przez mgr inż. mechanicznej technologii drewna T. M., podczas gdy dowód ten jednoznacznie wskazuje, że przyczyn uszkodzenia drewna mogło być wiele a ustalenie jednej dominującej jest zadaniem niezwykle utrudnionym, nadto że komentowane straty są normalnym, nieodłącznym zdarzeniem w tego typu działalności; - przez bezzasadne przyznanie wiarygodności opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego M. S., podczas gdy opinia ta jest błędna, nierzetelna i wewnętrznie sprzeczna, wskutek czego nie może stanowić podstawy czynienia ustaleń faktycznych w sprawie; - przez odmowę dopuszczenia dowodu z eksperymentu (postanowienie z 9 sierpnia 2018 r.), podczas gdy miał on na celu podważenie opinii biegłego powołanego do sprawy a zatem sprawdzenie mocy przerobowych zakładu wraz ze wskazaniem współczynnika materiałowego (przyjętego przez biegłego 25,950/o względem rzeczywistego 0,70-0,75 0/o), - pominięcie dowodu z 6 wydruków zdjęć hali produkcyjnej i magazynów zakładu spółki M., w którym zostały wyprodukowane blaty bukowe, podczas gdy jest to dokładnie ten sam magazyn, stosowano ten sam sposób magazynowania oraz zabezpieczenia, stąd dowód ten ma istotne znacznie dla ustalenia, czy skarżącemu można przypisać winę lub brak staranności w powstaniu omawianych uszkodzeń; d. art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. I24, art. 180 § 1, art. 188, art.191, art.197 § 1 O.p. przez odmowę przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, z uwagi na brak przedstawienia dodatkowej dokumentacji przez skarżącego w przypadku, w którym organy podatkowe posiadały doskonałą wiedzę, że nie prowadził on wskazanej dokumentacji, natomiast dowód ten był niezbędny do ustosunkowania się do ponoszonych przez skarżącego zarzutów w szczególności dotyczących błędnych wyliczeń oraz podania danych źródłowych dla określania współczynnika materiałowego, co więcej organ drugiej instancji w decyzji kasatoryjnej z 6 lutego 2017 r. wyraźnie zaznaczył, że istnieje konieczność przeprowadzenia tego ,,kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy" dowodu; e. art. 121 § 1 w zw. z art.125 § 1 O.p. przez uznanie, że doszło do skutecznego zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przez wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe tj. w trybie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., podczas gdy z uwagi na czysto instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego wyłącznie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia skutek ten nie wystąpił a decyzja organu drugiej instancji została wydana w warunkach przedawnienia. 2. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm. , dalej powoływanej jako u.p.d.o.f.) przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że strata wykazana przez skarżącego i zaliczona jako koszt uzyskania przychodu nie spełnia ustawowych przesłanek wobec braku wykazania: winy oraz braku należytej staranności w związku z uszkodzeniem blatów bukowych, podczas gdy materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy w sposób jednoznaczny wskazuje, że powstałe uszkodzenia były normalnym następstwem prowadzonej działalności gospodarczej, którego nie dało się przewidzieć i uniknąć, wobec czego skarżący dopełnił wszystkich wymogów ustawowych w tym zakresie a zatem mógł dokonać wskazanego zaliczenia; b. art. 22 ust. 8, art. 22a ust. 1 oraz 22h ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nabyty przez skarżącego spadochron S. z osprzętem nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej skarżącego, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prowadzi do tezy przeciwnej; c. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że brak jest związku pomiędzy wydatkiem w kwocie 40 000 zł uiszczonym tytułem cesji E. [...] sp. z o.o. i uzyskiwanym przez skarżącego przychodem, podczas gdy z uwagi na fakt, że skarżącego łączyła z podmiotem G. sp. z o.o. umowa, z której uzyskiwał realny przychód poniesiony wydatek stanowi dla niego koszt uzyskania przychodu. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania podatkowego. W skardze kasacyjnej wniesiono też o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz zawarto oświadczanie o zrzeczeniu się prawa do rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym uznał, że jest ona bezzasadna. Niezasadny jest zarzut tzw. instrumentalnego wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo karne skarbowe związane z niewykonaniem przez skarżącego zobowiązania podatkowego, którego dotyczy rozpoznana sprawa. W sprawie dotyczącej tego zobowiązania, postanowieniem z 4 grudnia 2018 r. zostało wszczęte postępowanie karne skarbowe. Zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania i zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, na podstawie art. 70c O.p. zostało doręczone skarżącemu 21 grudnia 2018 r. Doręczenie zawiadomienia nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013. W dniu 4 grudnia 2018 r. zostało wydane postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutów, które zostało mu ogłoszone 21 stycznia 2019 r. W postępowaniu karnym skarbowym przeciwko skarżącemu został sporządzony akt oskarżenia, który w roku 2019 został wniesiony do Sądu Rejonowego w G. (sprawa sygn. akt [...]). Wszczęcie postępowania karnego skarbowego w stosunku do skarżącego na długo przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2013, dokonywanie w tym postępowaniu czynności procesowych mających na celu ukaranie skarżącego za czyn zabroniony przepisami k.k.s. polegający na uszczupleniu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013 r. świadczą o tym, że celem tego postępowania nie było wyłącznie spełnienie wymogów formalnych do zastosowania przepisu art. 70 § 1 pkt 6 O.p., lecz rzeczywista realizacja celów postępowania karnego skarbowego. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do twierdzenia, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zakwestionowania wystąpienia w sprawie skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uchwale z 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 1/21. Spór jaki w rozpoznanej sprawie zaistniał pomiędzy skarżącym i organami podatkowymi dotyczy zasadności wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wartości straty w towarach handlowych – blatach bukowych, spowodowanej rozklejeniem się tych blatów, które uniemożliwiało wykorzystanie ich zgodnie z ich pierwotnym przeznaczaniem. Blaty te miały zostać wykonane przez spółkę z o.o. M., której udziałowcem jest skarżący. Zasadnie organy podatkowe wydatek ten uznały za budzący uzasadnione wątpliwości. Wątpliwości te uzasadniały ustalone przez organ pierwszej instancji okoliczności faktyczne sprawy. Skarżący w postępowaniu podatkowym nie potrafił wskazać przyczyn wystąpienia wad w blatach bukowych, twierdząc jednocześnie, że miały one zostać wykonane z zachowaniem wymogów technologicznych w zakresie produkcji oraz , że były magazynowane w sposób prawidłowy. W toku postępowaniu skarżący nie wykonywał wezwań organu pierwszej instancji do złożenia wyjaśnień odnoście okoliczności związanych z produkcją blatów, ich dostawą do odbiorcy i wystąpieniem wad. Skarżący odstąpił od dochodzenia uprawnień z tytułu rękojmi uzasadniając to okolicznością, że spółka z o.o. M. jest jego własnością, pomijając okoliczność, że spółka ta jest odrębnym podmiotem prawa od skarżącego, który jako osoba fizyczna nabyć miał od tej spółki blaty bukowe. Kolejną okolicznością budzącą istotne wątpliwości odnoszące się do omawianych blatów bukowych jest decyzja o ich likwidacji przez spalenie w piecu kotłowniczym. Decyzja ta została podjęta nie przez skarżącego, który miał być właścicielem tych blatów, lecz przez komisję złożoną z osób będących pracownikami spółki M. a zatem podmiotu, który dostarczyć miał wadliwe blaty. Jako dalece nietypową należy uznać praktykę, w której przyczyny wadliwości dostarczonego wyrobu oraz sposób dalszego jego wykorzystania ustalić mieli pracownicy podmiotu, który według podatnika wytworzył i dostarczył wadliwy wyrób, a zatem podmiotu który potencjalnie ponosi odpowiedzialność za wadliwość dostarczonego wyrobu. Wątpliwości budzi też brak podjęcia działań w celu chociażby częściowego odzyskania materiału zużytego do wytworzenia blatów. Istotne znacznie dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy ma opinia biegłego M. S., który został powołany przez organ podatkowy. Z opinii tej wynika miedzy innymi, że ilość tarcicy bukowej, którą dysponowała spółka M. była niewystarczająca do wytworzenia takiej liści blatów bukowych, jaką w skarżący miał nabyć od tej spółki. Stwierdzenie to podważa wystąpienie w rzeczywistości dostawy blatów, której dotyczy niniejsza sprawa. W opinii tej wynika tej wskazano też, że skarżący odebrać miał blaty bokowe od spółki M. nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń co do ich jakości, w szczególności nie kwestionował wilgotności drewna i jakości jego posklejania. W tej sytuacji brak wad przy odbiorze towaru czyni wątpliwym możliwość ich późniejszego wystąpienia zwłaszcza, że blaty te miały być przechowywane z zachowaniem najwyższej należytej staranności. Biegły rzeczoznawca M. S. odniósł się też do zastrzeżeń sformułowanych przez skarżącego w stosunku do jego opinii. Wskazał, że zastrzeżenia te nie mogły zostać poddane ocenie merytorycznej z powodu nieprzedstawienia przez skarżącego wskazanych przez biegłego dokumentów odnoszących się do produkcji blatów, którymi skarżący nie dysponował. W tym stanie rzeczy zastrzeżenia skarżącego sformułowane odnośnie opinii ww. biegłego zasadnie organy i sąd pierwszej instancji uznały za nieuzasadnione. Także wyjaśnienia spółki M. odnoszące się do produkcji blatów bokowych nie mogły być uznane za miarodajne, gdyż okoliczności wskazane w tych wyjaśnieniach wobec nieistnienia blatów, których wyjaśnienia te dotyczyły nie mogły być zweryfikowane. Odmowa przeprowadzenia eksperymentu mającego na celu odtworzenie procesu produkcji blatów bukowych przez spółkę M. była zasadna, gdyż informacje uzyskane w wyniku przeprowadzenia tego dowodu nie mogłyby zostać uznane za wskazujące stan w jakim miały się znajdować blaty, których dotyczy sprawa w dacie ich dostarczenia do odbiorcy. Sposób produkcji blatów w dacie przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu nie przesądzałby o tym, że w taki sam sposób miały ostały wykonane blaty, których dotyczy sprawa. Warunki i sposób produkcji blatów w trakcie eksperymentu nie musiałyby się pokrywać z warunkami i sposobem wytworzenia blatów w okresie wcześniejszym. W tym stanie rzeczy omawiany dowód nie mógł być uznany za mogący przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, wobec czego w odniesieniu do tego dowodu nie została spełniona przesłanka uwzględnienia wniosku dowodowego, która jest wskazana jest w art. 188 O.p. (istotne znacznie dowodu dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy). Powyższe wnioski stanowią podstawę do uznania, że w rozpoznanej sprawie organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły wszystkie istotne okoliczności faktyczne występujące w sprawie, wobec czego za niezasadne należał o uznać twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 127, art. 180 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., które w sposób istotny dotyczyło ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji, co uzasadniało jej uchylenie przez sąd pierwszej instancji. Nie jest też zasadny zarzut, według którego w sprawie doszło do naruszenia art. 2a O.p. W skardze kasacyjnej błędnie podniesiono, że przepis ten ma zastosowanie do wątpliwości w zakresie okoliczności faktycznych występujących w postępowaniu podatkowym. Z treści tego przepisu wynika, że dotyczy on wątpliwości dotyczących wykładni przepisów prawa a nie wątpliwości odnoszących się do faktów przyjętych jako podstawa rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. W świetle powyższych okoliczności zasadne było uznanie przez organy podatkowe i sąd pierwszej instancji, że wydatek, który skarżący miał ponieść na nabycie omawianych blatów bukowych nie był związany z rzeczywistym zdarzeniem gospodarczym, które służyć miało uzyskiwaniu przez skarżącego przychodów podlegających opodatkowaniu. W tym stanie rzeczy zasadne było uznanie kwoty mającej według skarżącego, stanowić wartość tego wydatku za niebędącą kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Nie jest też zasadny zarzut dotyczący nieuznania za koszt uzyskania przychodów kwoty odpisu amortyzacyjnego od spadochronu. Z ustaleń postępowania podatkowego wynika w sposób jasny, że spadochron ten w roku 2013 nie był wykorzystywany przez skarżącego w działalności gospodarczej i nie służył w tym roku do uzyskiwania przychodów z tej działalności. Spadochron ten od jego zakupu do końca roku 2013 nie mógł być wykorzystywany do działalności zarobkowej skarżącego, gdyż skarżący nie uzyskał certyfikatu operatora lotniczego – organizatora skoków spadochronowych. Wskazane przez skarżącego przychody z wynajęcia spadochronu miały zostać uzyskane przez skarżącego w roku 2014. W tym stanie rzeczy odpis amortyzacyjny od tego spadochronu na podstawie art. 22 ust. 8 w zw. z art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. nie stanowił kosztu uzyskania przychodu za rok 2013. Stosownie do art. 22a ust. 1 amortyzacji podlegają środki trwałe wykorzystywane do działalności gospodarczej, co w rozpoznanej sprawie w odniesieniu do spadochronu nie miało miejsca. Brak wykorzystywania środka trwałego w działalności podatnika powoduje, że jego amortyzacja nie ma związku uzyskiwaniem przychodów z tej działalności, co oznacza, że nie jest spełniona przesłanka zaliczenia wydatku do kosztu uzyskania przychody, która jest określna w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. tj. przyczynianie się wydatku do uzyskiwania przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu. Zasadnie też sąd pierwszej instancji uznał, że nie stanowi kosztu zyskania przychodów skrzącego z działalności gospodarczej w roku 2013 kwota 40 tys. zł wydatkowana na nabycie wierzytelności od spółki E. [...] sp. z o.o. Z wyjaśnień skarżącego, które złożył w postępowaniu podatkowym wynika, że nabycie tej wierzytelności miało służyć obniżeniu wartości zobowiązań spółki z o.o. G., za które skarżący ponosił odpowiedzialność jako były członek zarządu tej spółki. Odpowiedzialność skarżącego za zobowiązania spółki z o.o. nie ma związku z działalnością gospodarczą skarżącego prowadzoną jako osoba fizyczna. Działania podejmowane w celu zmniejszenia kosztów z tytułu tej odpowiedzialności nie mają żadnego wpływu na wynik pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, w szczególności działania te nie przyczyniają się do zwiększenia przychodów uzyskiwanych w ramach tej działalności oraz do zmniejszania kosztów tej działalności. Także okoliczność, że skarżący uzyskiwał przychody z pełnienia funkcji członka zarządy ww. spółki nie może być uznana za przesłankę do zaliczenia zobowiązań tej spółki do kosztów uzyskania przychodu skarżącego z działalności gospodarczej. Uzyskiwanie przychodów przez skarżącego z ww. spółki nie miało, żadnego związku z prowadzeniem przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej w roku 2013. Dlatego związek omawianego wydatku z przychodami uzyskanymi z ww. spółki nie mógł stanowić argumentu za uznaniem tego wydatku za poniesiony w celu uzyskania przychodu z jednoosobowej działalności gospodarczej skarżącego. Wobec tego wyłączenie na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wydatku na zakup ww. wierzytelności z rozliczenia podatku od osób fizycznych za rok 2013 było prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 1, art. 209 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).