II FSK 519/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 665/08 w sprawie ze skargi C. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie oprocentowania zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 665/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę C. S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 maja 2008 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny: Zwyczajne Walne Zgromadzenie C. S.A. w dniu 29 czerwca 2007 r. aktem notarialnym Rep.[...] podjęło dwie uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki o łączną kwotę 101.965.593,00 zł, z czego na podstawie uchwały nr 21 podwyższono kapitał zakładowy o kwotę 1.965.593,00 zł, a na podstawie uchwały nr 23 kapitał zakładowy podwyższono o kwotę 100.000.000,00 zł. W związku z dokonaniem czynności podwyższenia kapitału zakładowego notariusz jako płatnik, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 450 ze zmianami), pobrał stosowny podatek. W dniu 12 października 2007 r. Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie C. S.A. aktem notarialnym Rep. A [...], podjęło uchwałę nr 5 w sprawie uchylenia uchwały nr 23 Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia C. S.A. z dnia 29 czerwca 2007 r. Wnioskiem z dnia 17 października 2007 r. Spółka zwróciła się o zwrot podatku od czynności cywilnoprawnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał decyzję w całości uwzględniającą wniosek Spółki. W dniu 26 listopada 2007 r. Spółka zwróciła się o natychmiastowe wykonanie decyzji z dnia 16 listopada 2007 r. określającej zwrot podatku i to wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Decyzją z dnia 30 listopada 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. odmówił wypłaty oprocentowania od dokonanego zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych. Decyzja stała się przedmiotem odwołania, w którym wniesiono o uchylenie decyzji i wydanie orzeczenia przyznającego odsetki za zwłokę względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 12 maja 2008 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wskazał w uzasadnieniu, że zwrot podatku od czynności cywilnoprawnych nie jest tożsamy z instytucją nadpłaty przewidzianą w ustawie Ordynacja podatkowa. Nie znalazł podstawy prawnej, który pozwalałaby na oprocentowanie dokonanego zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła decyzji naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 481 Kodeksu cywilnego a także naruszenie zasady określonej w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Sąd pierwszej instancji skargi nie uwzględnił i wskazał, iż materialno - prawną przesłanką rozstrzygnięcia dotyczącego zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych są przepisy ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. Zdaniem Sądu prawidłowo organy skarbowe odmawiając zwrotu odsetek za zwłokę wskazały, że do dokonanego zwrotu nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 z póżn. zm.) zwana dalej "Ordynacja podatkowa" w części dotyczącej nadpłaty. Z nadpłatą mamy bowiem do czynienia w sytuacjach określonych w art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej, a w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że podatek w dacie jego poboru przez notariusza - płatnika nie był nienależny czy też nadpłacony. Ponadto zdaniem Sądu organy działały bez zbędnej zwłoki, a zarzut skarżącej dotyczący wypłaty należnych odsetek w oparciu o art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego nie może być skuteczny w postępowaniu podatkowym, ponieważ materia ta dotyczy skutków niewykonania zobowiązań. Zwrot podatku od czynności cywilnoprawnych ma charakter administracyjny a nie cywilnoprawny wynikający ze stosunków regulowanych przez prawo cywilne. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego C. S.A. wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na postawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego tj.: art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji naruszenie prawa materialnego poprzez nie zastosowanie art. 481 Kodeksu cywilnego skutkujących odmową wypłaty odsetek od nieterminowego zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych; naruszenie określonej w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP zasady "równej dla wszystkich ochrony prawnej praw majątkowych", poprzez przyjęcie, że organy podatkowe nie mają obowiązku zapłaty odsetek od nieterminowego wykonania własnej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. – poza przypadkami nieważności postępowania, których w sprawie niniejszej nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej tj. w granicach jej zarzutów sformułowanych, przedstawionych i uzasadnionych w sposób spełniający wymogi i standardy art.174 i 176 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy należało zważyć co następuje: 1.Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art.120 Ordynacji podatkowej wskazuje przepis, który statuuje unormowanie o charakterze procesowym (zasadę postępowania podatkowego) – nie jest więc przepisem prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa materialnego jest więc niewątpliwie nietrafny. 2.Rzekoma wykładnia prawa materialnego w postaci art.120 Ordynacji podatkowej , o której niezasadnie pisze autor skargi kasacyjnej odnosi się w rzeczywistości do obszaru zastosowania przepisów prawa materialnego, z których skarżący powołuje wyłącznie art.481 k.c. 3.Przepis 481 kodeksu cywilnego nie był i nie mógł być podstawą rozstrzygnięcia sprawy podatkowej ocenianej zaskarżonym wyrokiem sądu pierwszej instancji. Sprawa ta nie jest bowiem sprawą z zakresu prawa cywilnego ale sprawą podatkową, w której art.481 kodeksu cywilnego mógł zaledwie uczestniczyć w unormowaniu prawno-podatkowym. Powołanie jako podstawy zarzutu kasacyjnego wyłącznie przepisu prawa cywilnego (art.481 kodeksu cywilnego) nie może zastąpić zarzutu naruszenia unormowania prawa podatkowego, w którym art.481 k.c. tylko uczestniczy ale go nie wyczerpuje. 4.Wskazanie zarzutu naruszenia art.64 ust.2 Konstytucji RP nie mogło samodzielnie doprowadzić do wzruszenia bytu prawnego zaskarżonego wyroku. Powołany zapis prawny ustanawia standardy konstytucyjne wykonywane i realizowane podczas i za pośrednictwem określonych przepisów prawa, które jednak nie zostały wskazane w skardze kasacyjnej, a więc jego rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.183 § 1 p.p.s.a. nie było możliwe. 5.Wobec powyższego kierując się przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.