II FSK 461/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca) Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 609/16 w sprawie ze skargi E. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 29 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od E. K. i A. K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 609/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę E. K. i A. K. (zwanych dalej "Skarżącymi") i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 29 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną SKO, które wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Autor skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez uchylenie na podstawie tego przepisu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanki naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 210 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. - zwanej dalej "O.p."), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek błędnego przyjęcia, że omyłkowe użycie w zaskarżonej decyzji imienia strony "M." K., zamiast "A." K. czyni z decyzji akt co najmniej wątpliwy oraz, że jest to uchybienie procesowe, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, zatem zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy podlega uchyleniu. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 3 O.p. Ostatni z wymienionych przepisów stanowi, że decyzja zawiera oznaczenie strony. W piśmiennictwie wskazuje się, że oznaczenie strony powinno być pełne. Osoba fizyczna powinna zostać oznaczona imieniem, nazwiskiem i miejscem zamieszkania lub pobytu, a osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej - pełną nazwą oraz siedzibą. Błędne oznaczenie strony postępowania, w zależności od rodzaju błędu, pociąga za sobą różne skutki. Błąd polegający np. na omyłce w imieniu lub nazwisku podlega sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 O.p. Natomiast błąd polegający na potraktowaniu jako adresata decyzji podmiotu, który nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 133, jest istotną wadą; decyzja taka jako wadliwa podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 O.p. (Babiarz S., Dauter B., Gruszczyński B., Hauser R., Niezgódka – Medek M., Ordynacja podatkowa. Komentarz. WK 2015. Wyd IX). Z ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji jako podstawa orzekania wynika, że w zaskarżonej decyzji pomylono imię strony i wpisano w jej treści "M. K." zamiast "A. K.". Użycie takiego sformułowania należy uznać w ocenie Sądu I instancji za błąd, które powinien skutkować uchyleniem decyzji, ponieważ decyzja jest aktem władczym i nieprawidłowe posłużenie się innym imieniem czyni z niej co najmniej akt wątpliwy. Sąd I instancji odnotował także, że z treści wszystkich czynności podejmowanych w sprawie oraz ze skierowania decyzji do prawidłowo oznaczonego adresata, będącego stroną w sprawie, wynika, że nie wystąpiło błędne oznaczenie strony w tekście decyzji, co powodowałoby jej nieważność (art. 247 § 1 pkt 5 O.p.), ale wystąpiło uchybienie procesowe, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor argumentuje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy w komparycji zaskarżonej decyzji oraz w jej uzasadnieniu na pierwszej stronie omyłkowo wskazało imię strony "M." K., zamiast "A." K. W dalszej części uzasadnienia decyzji na stronie czwartej decyzji poprawnie wskazano, że decyzja skierowana jest do "A." K. Decyzję doręczono A. K. pod wskazanym w odwołaniu adresem. Także z akt sprawy bezspornie wynika, że stroną jest A. K., albowiem decyzja organu pierwszej instancji wydana została między innymi na A. K. i jemu doręczona. Odwołanie od decyzji także wniósł A. K. Okoliczności powyższe świadczą o tym, że decyzję skierowano prawidłowo do strony - A. K., a użycie w dwóch miejscach w treści decyzji błędnego imienia "M." zamiast "A." nastąpiło wskutek oczywistej omyłki pisarskiej i nie może być traktowane jako błędne oznaczenie strony, naruszające art. 210 § 1 pkt 3 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 15 grudnia 2016 r. wydanym na podstawie art. 215 § 1 w zw. z art. 235 O.p. sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 29 lipca 2016 r. w ten sposób, że w komparycji decyzji oraz w jej uzasadnieniu na pierwszej stronie słowa "M. K." zastąpiło słowami "A. K.". W świetle przedstawionych powyżej okoliczności należy stwierdzić, że trafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 210 §1 pkt 3 O.p. Sąd I instancji trafnie wprawdzie dostrzegł, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego pojawił się błąd co do oznaczenia adresata tej decyzji poprzez nieprawidłowe oznaczenie imienia strony, to jednak wyprowadził nieprawidłowy wniosek co do skutków prawnych tego uchybienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie da się bowiem zasadnie stwierdzić, że uchybienie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy odnotować, że Sąd I instancji w tym zakresie nie przedstawił w istocie żadnej argumentacji. Nie ulega wątpliwości, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy została skierowana do strony postępowania w rozumieniu art. 130 O.p. O tym, do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść. Decydujące jest bowiem to, komu, według treści decyzji, organ przypisał uprawnienia lub obowiązki. Jeżeli z treści decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości zamiar organu ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek z art. 210 § 1 pkt 3 Op został spełniony. Z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jasno i jednoznacznie wynika, o prawach i obowiązkach jakiego podmiotu rozstrzygał organ podatkowy, i że ten właśnie podmiot, pomimo błędnego oznaczenia jego imienia jest stroną toczącego się postępowania. Zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzona w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego omyłka kwalifikuje się do sprostowania, w trybie art. 215 § 1 O.p. jako oczywista omyłka pisarska. Jej charakter nie jest bowiem tego rodzaju, że istotnie wpływa na wynik sprawy a to oznacza, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i mając na uwadze, że istota rozpoznawanej sprawy została dostatecznie wyjaśniona oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. [pic]